San's Weblog

Kijk, ik ben zo geen persoon die aan sport doet. Dat is voor mietjes en mensen die meer karakter dan mij hebben. Niet dat ik altijd zo geweest ben hoor.

Toen ik ‘jong’ was, zijnde van mijn 5 jaar tot ergens begin mijn tienerjaren, sportte ik wel. Ballet gedaan, een paar jaar atletiek, zwemclub en jarenlang scouts, wat ook actie genoeg gaf. Tijdens het humaniora deed ik niet echt veel sport, maar we fietsten naar school of gingen te voet. Niet dat we zo ver van school woonden, misschien 3 kilometer, we  bewogen dus wel. Dat en de vele fietstochtjes om tot bij de vriend(inn)en te rijden maakten dat ik in beweging bleef.

Aan de univ kreeg ik een opstoot van actie. Een vriendin kon me overtuigen om mee te gaan zwemmen en fitnissen en dat hebben we een paar jaar gedaan. Wreed leuk en zo, maar eens de vriendin begon af te haken stopte ik er ook mee.

Sindsdien ben ik zonder sport. Al meer dan 15 jaar en ik schaam mij daar niet voor. De kinderen geven mij de laatste jaren genoeg beweging, ik fiets al zeven jaar van het station naar mijn werk en terug en sinds vorig jaar fiets ik ook tussen thuis en station. Geen gebrek dus aan beweging. Er is ook geen enkele sport die mij genoeg aanspreekt om mijn gat voor op te heffen, laat staan om er ’s avonds nog eens voor uit mijn kot te komen.

Maar er lijkt verandering ingekomen te zijn. Vanavond heb ik mijzelf zo ver gekregen om een proefles Zumba te volgen. Redenen? Ik dans graag en zeker op latinomuziek, dus dat sprak me al heel erg aan. Doorslaggevend was de plaats waar de lessen plaatsvinden: achter de hoek. Ik moet geen sporttas klaarmaken, geen sleutels of portefeuille of andere brol meenemen. Ik trek een trainingsbroek aan, een T-shirt – en als het kouder wordt gewoon een jas erover – en ga gewoon de deur uit om even te sporten. Bijkomende reden: de les begint om 19u30 en dat is nét op tijd: de kleinsten zitten dan net in bed en ik heb mij nog niet in de zetel geïnstalleerd (want anders kom ik er niet meer uit). Een uurtje weg en op tijd terug voor de avondprogramma’s op TV.

Conclusie na één les: zalig! Ik heb de ganse les doorgemaakt met een lach op mijn gezicht. Zo erg heb ik mij geamuseerd. Het is vermoeiend en uitputtend, maar het uur is voorbij gevlogen. Dat ik geen partner had heeft mij geen moment gestoord.

De lessen zijn op dinsdag en donderdag en ge moet geen vaste dag gaan. Ge moet zelfs niet elke week gaan. Ge kunt een beurtenkaart nemen en dan zelf beslissen wanneer ge die op gebruikt. Of gewoon per les betalen per keer dat ge gaat. Volledig mijn ding dus.

Ik heb nu wel een kaart genomen, kwestie van mijzelf toch ergens een beetje te dwingen om terug te gaan, maar ik denk dat er niet veel dwang zal nodig zijn. Oh, en bedankt Drun, voor de tip.

Deze entry werd geschreven op Thursday 8 October 2009 om 22:53 door San en gaat over Amuseleute, Sport. Volg commentaar via de RSS 2.0 feed. Reageer, of laat een trackback van uw eigen site.