Ziekjes

Deze ochtend om 5u hoorde ik luid ‘mama’ geroep. Ik schoot een meter omhoog van het verschieten en terwijl ik langzaam wakker kwam, werd er aanhoudend ‘mama’ geroepen. Het kwam van boven en ik herkende Louis zijn stem en dus sleepte ik mij uit mijn bed om te gaan kijken.

Louis zat volledig verkrampt op het toilet en had diarree. Zo van die leuke die gepaard gaat met ongelooflijk erge buikkrampen. Eventjes bijgebleven tot hij gedaan had en hem terug in bed gestoken. Maar een half uur later was het weer van dat, en 15 minuten nadien nog eens.

Tegen dat ‘we’ moesten opstaan, om 6u30, zat Louis eigenlijk pas weer in zijn bed. Nog steeds met buikpijn, maar hij moest niet meer naar het toilet lopen. Ik liet hem dan maar liggen, want voor vandaag had ik toch een dagje thuiswerken ingepland, en zo kon hij zijn verloren slaap een beetje inhalen (én vergeten dat hij buikpijn had).

Voor hij in slaap viel had ik hem gezegd dat ik hem niet ging wakker maken als ik zijn zussen en broer naar school bracht, dus dat hij niet ongerust moest zijn als hij zou wakker worden en dat er niemand thuis zou zijn. Hij zei nog zwak ‘OK’ en viel toen als een blok in slaap.

Om 8u vertrokken naar school en om 8u40 was ik alweer thuis en het was hier doodstil. Nog geen spoor van Louis en ik was daar blij om, want slaap is altijd het beste medicijn. Maar toen ik om 10u30 nog steeds niets gehoord had werd ik een beetje ongerust. Louis is namelijk de jongen die tijdens de vakanties al om 6u30 aan ons bed staat, klaarwakker om de dag te beginnen, dus zo lang slapen, zelfs als hij ziek is, is niet van zijn gewoonte.

Op kousevoeten en met een bang hartje ben ik dan maar gaan kijken en oef, hij sliep nog altijd gewoon. Zo vast en zo diep dat hij zelfs niet bewoog toen ik over zijn hoofd wreef.

Hij heeft nog 20min geslapen en is dan eindelijk opgestaan. Nog steeds met buikpijn, maar hij ligt niet meer dubbel van de pijn. Eens kijken hoe het verder evolueert.

Geef een reactie