San's Weblog

Het vriest nog (altijd) niet buiten, maar gisteren hebben we toch een pak ijs gezien. In Brugge. Op het ijssculpturenfestival.

Ik heb daar zo’n dubbele relatie mee. Het is de derde keer (denk ik) dat we gaan kijken en ik sta altijd in bewondering voor de dingen die ze daar maken. Niet alleen mooi gedaan, maar zo’n dingen uit ijs maken, het kan niet aangenaam zijn voor de handen en voeten. Anderzijds is het toch wel een beetje veel geld, zo’n bezoekje. Als je daar 15min over doet, zal het veel zijn, dus veel geld kwijt voor weinig tijd. En toch ga ik terug met de kinderen en geniet ik er weer van.

Gisteren zijn we geweest met nog een aantal ouders (en hun kinderen dus ook) van het jaar van Zelie. Elk jaar proberen de klasafgevaardigden een acitiviteit te organiseren zodat de ouders van de klas elkaar ook een beetje leren kennen en de opkomst is zeer wisselend. Dit jaar had ik, als klasafgevaardigde van Zelie haar klas, de handen in elkaar geslaan met deze van een ander 5e, en gelukkig ook, want de opkomst was niet denderend. Langs de andere kant, net genoeg ouders om gezellig met elkaar te kunnen babbelen, om met iedereen te kunnen babbelen en de groep onder controle te kunnen houden: we waren met een kleine 30 man.

‘t Was een zeer leuke voormiddag, met achteraf een deugdoende warme chocomelk en een picknick in de tent. Nog van die uitstappen.

Zaterdagavond lag ik te zieltogen in de zetel.

Een stekende pijn in mijn hoofd, gaande van aan de bovenkant van mijn neus, over mijn linkerwenkbrouw en -oog, mooi naar beneden langs mijn wang om door mijn tanden (maaltand linksboven en linksonder) te eindigen onder mijn kaak, naast mijn kin.

Het deed mij vaag denken een een scène die ik ooit ergens zag (film? reportage? serie?)  waar een man een volkomen gezonde tand eigenhandig uittrok wegens zoveel pijn, terwijl hij wist dat die tand niet de oorzaak was, maar dat hij van die pijn af wou zijn. Dat gevoel had ik ook.

De oorzaak zat namelijk in mijn sinussen, maar tandpijn dat ik had. Ik had zo zin om mijn tanden eruit te trekken. De pilletjes werkten niet goed die avond. Gelukkig was het deze morgen al een pak beter.

Vandaag nog eens met Anna op controle geweest voor haar handje en Harry was zeer tevreden over hoe het eruit ziet. Het was een maand geleden en we hebben alleen goede commentaar gekregen. Ik was blij, want ook al denk ik dat het er goed uitziet, het is toch altijd afwachten wat de kenners ervan zeggen.

Het vervelende aan die hand is, dat je  er als verzorger, nooit een dagje vrij van kan nemen. Nooit kan je zeggen, ik heb vandaag echt geen goesting/ben veel te moe. Het moet gedaan worden. ‘s Ochtends én ‘s avonds. Het moet gehydrateerd blijven, 24u op 24u en als je dat niet minstens 2 keer per dag verzorgt, dan droogt het volledig uit met alle (negatieve) gevolgen vandien.

En als dat nog geen tijd genoeg in beslag nam (hand wassen, 2 tot 3 keer inwrijven met vettige crème, siliconen erop, drukverband erover en dan beginnen prutsen onder dat verband tot die siliconen weer mooi plat liggen), heb ik er nu nog een taak bijgekregen, als kinesist.

Minstens één keer per dag zal ik haar vingertje(s) moeten strekken op een bepaalde manier: 30 seconden aanhouden en dat 3 x na elkaar. Liefst in het weekend ‘s ochtends én ‘s avonds.

Er moeten dringend meer uren in een dag komen.

‘t Is voorbij zie, de ziekte.

Gisteren al zo goed als genezen, vandaag zeer zeker. Geen hoofdpijn, geen zwakte, niets meer te merken.

Het is toch veel leuker zo, het leven.

Koorts kan eigenlijk ook wel wijs zijn.

Zo lag ik gisteren in bed en besefte ik dat heel mijn hoofd gloeide. Meer zelfs. Het was alsof het warmte uitstraalde, zoals een kachel, zodat iedereen die in de buurt was gerust zijn handen kon warmen door in de buurt van mijn hoofd te zijn. Niet dat ook maar iemand was, maar het was de gedachte.

Een beetje later koelde mijn hoofd af en verplaatste de warmte zich naar mijn middenrif, armen en handen. Het deed mij denken aan die ‘genezers’ die hun handen boven mensen houden en dat die mensen dan een warmte voelen en zo ‘genezen’ geraken en ik vroeg mij af of ik dat nu ook zou kunnen doen (alsof hé).

Ik vroeg mij af of de warmte nog zou zakken, maar ik kan het niet bevestigen of ontkennen, want ik ben dan in slaap gevallen.

De koorts is minder vandaag, de hoofdpijn en zwakte niet. Gloeien zal ik dus straks wel niet doen in mijn bed. Nadeel van minder koorts: mijn kraantje, dat door de warmte gelijk wat opgedroogd was, staat weer volop te lekken en mijn sinuspillen zijn op (vandaar ook dat de koppijn niet verbeterd is). Morgen dus langs de apotheker passeren.

Maar al bij al gaat het dus de goede kant op.

Net nog eens gemerkt dat den anderen en ik na 17,5 jaar nog steeds op dezelfde golflengte zitten.

Ik las iets waarover ik zeer vertontwaardigd was en toen ik dit begon te zeggen, vulde hij mij gewoon aan, met de exacte woorden die ik ging zeggen (hij had net hetzelfde gelezen even ervoor).

‘t Zit soms in kleine dingen.

Dat ge pijn hebt als ge ziek zijt, tot daar toe. Dat weet ge en dat aanvaardt ge gewoon. Wat ik vergeten was, was dat ge u zo zwak voelt.

Liggen in de zetel, geen probleem. Rechtstaan: even naar adem happen en wachten tot de kamer stopt met ronddraaien. Eens recht een paar dingen doen, valt mee. Na een paar minuten: barstende koppijn en beginnen beven van de inspanning.

Deze ochtend om 4u30 nog opgestaan omdat ik wakker werd van slecht zijn. Pilleke gepakt en terug naar bed en goed doorgeslapen. Een vier uur later nog iets gepakt en sindsdien niets meer. In de namiddag de indruk dat het iets beter ging tot vanavond: weer volledig geveld.

Wat gaat dat morgen geven?

Deze namiddag Zelie en Louis afgezet bij de scouts en eens thuis ben ik in bed gekropen. 2,5 uur slapen en een dafalgan later en ik kon er even tegen voor de avond.

Bij de scouts hadden ze een kookvergadering vandaag en de ouders waren uitgenodigd om te komen eten. Elke tak ging een deel van een menu maken en zo konden ze ons dat een hele maaltijd voorschotelen.

De opkomst van de ouders was hoog. Altijd wijs om plots met zo’n hoop ouders samen te zijn, eens te zien wie er allemaal is en zo. Op de koer van de school hadden de scouts sta-tafels gesjord en er stonden ook een paar tafeltjes met stoeltjes. Aangezien die ongeveer de enige waren die niet bezet geraakten (iedereen beschaamd zeker om te gaan zitten?) heb ik mij het voorrecht maar genomen om mij daar te installeren, ziek zijnde en al.

Ze hadden hun best gedaan. Een voorgerecht door de Wouters verzorgd van sla, tomaat, ei, tonijnsla en perzik. Daarna hadden de kapoenen een minestrone soep klaargemaakt. Gevolgd door spaghetti bolognese met dank aan de jonggivers en tot slot een fruitsla van de givers.

‘t Was allemaal zeer lekker, maar de fruitsla hebben we moeten overslaan: Zelie had afspraak met haar vriendin om samen naar junior Eurosong te kijken en tegen dan zat ik er weer volledig door, dafalgan of niet.

Maar zoals ze zeggen: een kermis is een geseling waard.

De koorts is er nog steeds. Doemme toch. Niet gewoon vermoeidheid dus maar echt ziek.

In de activiteiten worden dus een beetje gesnoeid vandaag. Geen zwemmen en turnen vandaag, Anna is al naar ballet geweest en straks breng ik Zelie en Louis naar de scouts. Daarna kruip ik in mijn bed zodat ik een beetje deftig ben voor vanavond en mijn schoonmoeder gaat helpen deze namiddag om Jan naar zijn match te brengen.

Wanneer mag ik nog een pilleken pakken?

Koorts. Blèh. En ik heb geen tijd om ziek te zijn.

Morgen is er ballet en turnen en zwemmen en scouts en ‘s avonds moeten we bij de scouts gaan eten, dus ik mag niet ziek zijn. En op het werk moet er een openbare aanbesteding beantwoord worden en daar zijn deadlines voor en die moeten gehaald worden, dus ik mag niet ziek zijn.

Ik heb echt geen tijd om ziek te zijn. Echt niet.

Bed dus. Nu. En dan hopen dat het morgen al beter is.