San's Weblog

Eens dat het een beetje kouder en vochtiger wordt, is mijn neus gelijk een kraan die niet meer goed sluit. Mijn moeder zei vroeger dat ik met een snotvalling was geboren en ik kan mij niets anders herinneren dan dat ik al mijn hele leven hopen zakdoeken verbruik, vooral dus in de herfst en winter.

Het is een tijdje beter gegaan toen ze mijn poliepen hebben uitgehaald. Ik moet toen 15 of 16 jaar geweest zijn en ik herinner me één, misschien zelfs twee zakdoekloze winters … en toen is het gewoon herbegonnen. Het grapje was de die poliepen teruggegroeid waren maar wat de eigenlijke oorzaak ook was, ik heb het nooit opnieuw laten nakijken.

Toen ik zwanger was van Zelie kreeg ik last van mijn sinussen. Ontstekingen gecombineerd met een snotneus, ik moet er geen tekeningetje bij maken. Eens bevallen bleven de ontstekeningen weg … tot ik zwanger werd van Louis. Sindsdien heb ik elke winter wel problemen met mijn sinussen.

Maar ik ben blijkbaar hardleers, want die sinusitis vergeet ik dus elke winter weer. Niet dat ik er geen last van heb, gewoon dat ik de link tussen hoofdpijn (regio voorhoofd en ogen dus)+snotvalling niet leg met mijn sinussen. Waarschijnlijk omdat die snotvallingen beginnen voordat er ook maar sprake is van hoofdpijn en ik dus de hoofdpijn meestal met iets anders associeer.

Ondertussen loop ik al twee dagen rond met ongelooflijke hoofdpijn. De papieren zakdoekjes vullen vuilniszakken op zich en ik had de link weer niet gelegd. Tot deze ochtend, toen een vriendin een opmerking maakte over haar sinussen en mijnen euro viel.

Tijd dus om de juiste medicatie in te nemen voor ik echt ziek wordt.

Deze morgen moest ik toch al vrijnemen voor iets anders, dus toen bleek dat de klas van Zelie vervoer nodig had om een uitstap naar de Kaaihoeve te kunnen doen, was ik dus één van de ouders die de kinderen zouden voeren naar Meilegem.

In het hartje van de Vlaamse Ardennen, een streek die ik goed ken (toch wat het uitzicht betreft), kregen we eerst een beetje uitleg over kaart- en kompaslezen en daarna trokken we erop uit.

Een zalige wandeling van anderhalf uur. We hadden jammer genoeg een beetje tijd te kort zodat we serieus mochten doorwandelen, maar dat gaf ons tegelijkertijd een goede oefening. We hadden ongelooflijk veel geluk met het weer, want geen wolk in de buurt, laat staan een druppel, een prachtige zon en blauwe hemel en een strakke wind die nog net nog ‘warm’ genoeg was. Wandelen in de wind, zalig gewoon.

Heel leuke namiddag gehad, gezellig met de dochter kunnen samenzijn én (eindelijk) geleerd hoe kompas te lezen. Wat moet dat nog meer zijn?

‘t Is weer zover. Verkiezingen voor de Clickx Site van het Jaar en naar goede gewoonte zijn er een paar  blogs bij waar ge zeker op MOET stemmen. Niet in alle categorieën, enfin, ge moogt uiteraard wel natuurlijk, maar ik heb maar tips in een aantal categorieën.

Eerst categorie: Blogs

Uiteraard stemt ge op den eersten (den anderen dus) en ook op de laatste. Vooral dan ook de laatste, want ze wil zo graag winnen en het zijn nog goede blogs ook.

Tweede categorie: Cultuur & Entertainment

Hier ga ik tips geven afgaand op mensen die er iets van kennen: stem voor den tweeden en den derden.

Derde categorie: Eten & drinken

Hier maar één tip. ‘t Is van aangetrouwde familie en al (ook al ben ik niet getrwouwd, maar dat zijn details) en dus daarvoor alleen verdient het al een stem. Maar ‘t is ook een goeie en lekkere site, dus stemmen op La Cucina.

Vierde categorie: Stadsblogs

Vorig jaar verloren van de tweeden in de rij. Niet eens een echt blog, wel een reclamedink. Er is maar één echt én goed stadsblog (ben uiteraard niet bevooroordeeld) en dat is uiteraard ons aller geliefde Project: stemmen op Gentblogt dus, en men zegge het voort.

Voila. Dat was het al. Ge hebt voor elke categorie 3 stemmen, dus als ge op mijn tips stemt, hebt ge nog keuze genoeg over om op nog andere dingen ook te stemmen. Maar ge moet ook geen drie stemmen uitbrengen hé. En ge moet ook niet op alles stemmen, als ge daar geen zin in hebt. Zolang ge maar stemt op de 6 tips die ik gegeven heb.

Allez. Schiet ulder. Stemmen!

Het is toch echt niet mogelijk: nog maar sinds donderdag waren er geen zieken in huis en vandaag weer twee ziek.

Deze ochtend is Michel opgestaan met pijn in zijn oor. Dat ik de dokter van wacht mocht bellen, zegt genoeg over hoeveel pijn hij had. Hij dus naar de wachtpost getrokken met het verwachtte vonnis: oorontsteking.

Deze namiddag dan nog eens een bezoekje aan mijn zus gebracht. Het was geleden van tijdens de zomer, van voor Anna haar dink, dus het werd hoog tijd. Wreed gezellig, zoals altijd. Goed bijgekletst en mijn papa kwam dan ook langs en dat was ook een tijdje geleden dat ik hem gezien had, dus ook leuk bijgebabbeld.

Maar toen werd het tijd om te eten en zat Anna nogal lusteloos aan tafel. Ze vroeg wel iets om te eten, maar eigenlijk wou ze het niet en toen ik aan haar hoofd voelde gloeide ze. Koorts genomen en lap, 38,3 °C.

Vorige week waren de meisjes nog de sterkste, maar het ziet er naar uit dat ik te vroeg gejuichd heb.

Soms vraag ik mij toch af waar kinderen hun energie blijven halen en in ons geval geldt dat vooral voor Jan. Eén brok energie en actie. Vandaag was daar een perfect voorbeeld van.

Deze morgen had hij een voetbalmatch. Afspraak om 10u30 bij de tegenstanders en vanaf dan was het dus anderhalf uur voetballen. Ze waren maar met 5, dus ze moesten allemaal de volledige match spelen, geen kans op even uitrusten, behalve dan na de eerste helft. Maar hij stond daar het volle uur en geen spoortje van vermoeidheid.

Met evenveel energie stond hij een uur later in het zwembad om daar dan bijna een uur les te volgen, zijn oefeningen te doen rond te spartelen en zich dood te amuseren.

Na 2,5u inspanning zoudt ge misschien denken dat Jan toe zou zijn aan een rustige namiddag, maar dan kent ge hem nog niet. Toen we naar huis reden na Zelie en Louis op de scouts afgezet te hebben passeerden we voorbij de Kouter en Jan zag een springkasteel en wou er direct op. Maar we zaten in de auto en Anna was nog thuis en dus stelde ik voor om eerst de auto thuis af te zetten en Anna op te halen en dan te voet naar daar te gaan. Geen probleem voor hem dus.

Thuis eerst fruit gegeten en rond 15u15 dan stadsinwaarts getrokken richting Kouter. Hij heeft de hele weg ofwel gelopen, ofwel gehuppeld ofwel toch wel zeer stevig doorgewandeld. Op de Kouter was er dan een organisatie die iets deed voor Music for Life met allemaal spelletjes en een springkasteel en schminken en dus heeft hij nog wat energie daar kwijt gespeeld. Vandaar was het Zelie en Louis afhalen en dan terug huis, uiteraard allemaal ook te voet, vrolijk als altijd.

Toen we thuiskwamen was hij nog niet moe, absoluut niet. Hij heeft nog een beetje buiten gevoetbald en na het eten had hij nog steeds geen zin om te gaan slapen. Niet dat hij protesteerde, maar enig teken van vermoeidheid was absoluut niet aanwezig.

Los daarvan, eenmaal in bed gaf hij geen kik meer. Maar duracel kan niet tippen aan zijn energie.

‘t Was weer zo één van die ongelooflijk drukke weken. Vergadering op maandag, dinsdag, woensdag én donderdag, maar gelukkig moest ik alleen werken op maandag en dinsdag.

En dan denkt ge, OK, op wapenstilstand is iedereen thuis, maar daarna heb ik toch 2 dagen rust, maar dat is dan niet zo. Want donderdag moest er geshopped worden voor Jan voor de voetbal (training en regenvest), moesten er onderhemdjes zijn voor Louis (nen bloten buik voor jongens is niet zo sexy), moest er afgesproken worden met iemand voor iets te doen voor het Project, dat dan uit noodzaak even uitgesteld is maar ondertussen toch een leuke babbel en lekkere koffie met rijsttaart opleverde, en moesten er kinderen gehaald en gebracht worden.

Er moest opvolging gegeven worden aan de vergadering van donderdag zodat dan opeens vrijdag ook was voorbijgevlogen aan het maken van berekeningen, de nodige partijen bijeen krijgen,  vergaderen met de directeur. Toch leuk hoe sommige projecten op zeer korte tijd vorm kunnen krijgen.

Dan moesten weer kinderen gehaald worden (van school) en gebracht worden (naar de balletles) en werden vriendjes meegenomen van school zodat er hier dan weer 6 kinderen (dan 5 wegens ballet, dan weer 6 na ballet) waren.

Uiteindelijk werd de week zeer goed afgesloten met de vriendin die haar kinderen kwam afhalen (de vriendjes dus) en vandaag tijd had om gezellig nog even te blijven zodat we een beetje konden bijpraten: aangezien we alletwee werken is dat zo vanzelfsprekend niet.

Vrijdag de 13e. Altijd een goede dag voor mij.

Vanavond een vergadering voor de buurt. Er zijn problemen en die willen we aanpakken, langs officiële wegen, en aangezien ik toch al secretaris ben kon ik er met mijn ervaring als gewezen advocaat maar beter bijzitten.

We overliepen  het document en naarmate we meer en meer lazen (niet in hoeveelheid, maar in herlezen) vond ik meer en meer dingen om anders/beter te formuleren.

En dat liet mij opeens beseffen hoe leuk ik het vond om advocaat te zijn en juridische documenten op te stellen, of het nu besluiten of contracten waren, hoe leuk ik het vond met recht bezig te zijn en juridisch werk te doen. Maar vooral liet het mij nog eens beseffen hoe lang ik nu al eigenlijk mijn huidige job niet graag meer doe, zeker al niet meer sinds januari dit jaar.

Zolang Anna nog niet naar school ging, wist ik waarvoor ik op dat werk bleef. Nu wordt het tijd om weer eens naar mijzelf te kijken en te doen wat ik wil. Ik had al hier en daar een voorzichtige poging gewaagd, maar nu maak er maar eens meer dan deftig werk van.

Spread the word.

In plaats van te kunnen uitslapen op een vrije dag, stond deze morgen de wekker. Niet op het gewone uur van tijdens een werkweek (6u25), maar op 8u. Want alhoewel het vandaag geen werkdag was, was het wel voetbaltoernooidag voor Jan.

De afspraak was om 9u aan de club en ondanks de wekker, was ik uiteindelijk al om 7u30 uit mijn bed. Het gaf mij natuurlijk iets meer tijd om op het gemak de dingen te kunnen doen in plaats van mij te moeten opjagen. Dus mooi op tijd op de club en tijdig dan daar kunnen vertrekken naar Melle voor het Duiveltjestoernooi.

Het toernooi zou maar een halve dag duren en ze moesten vier matchen van telkens 20min spelen. Ze begonnen met hun eerste match om 10u en daarna elk half uur ééntje zodat ze hun laatste match om 11u30 hadden en de gastjes waren in form vandaag: eerste match gewonnen, de tweede gelijkspel, de derde gewonnen en de vierde verloren. Als ge naar de uitslagen van vorige matchen kijkt, dan weet ge dat ze dus zeer goed gespeeld hebben

Met zo’n resultaten zijn daarmee 2e geëindigd en iedereen (iedere deelnemer, dus ook de andere ploegen) kreeg een mini trofeetje mee naar huis, trofee die Jan nu glunderend door het huis meedraagt.

En wat hebben we geleerd vandaag?
1. zorgen voor handschoenen bij een match, zowel voor zoon als voor moeder
2. zorgen dat er eten mee is naar zo’n toernooi, want honger dat ze daarvan krijgen
3. zorgen voor warmer schoeisel voor mama, want als ge zo twee uur in de kou staat te kijken en supporteren, dan hebt ge warmer voetbekleedsel nodig.

Nog zo iets dat ik mij herinnerde van mijn moeders recepten: toast champignon.

Ik had paddenstoelen gekocht voor dit weekend. Ze stonden in reclame en er was kip en konijn en ik ging die wel kunnen gebruiken en dus had ik drie doosjes. Mooie verse, witte paddenstoelen. En de kinderen zijn er dol op, dus het kon niet misgaan.

Maar het weekend passeerde en de kip én het konijn werden klaargemaakt zonder paddenstoelen en zo had ik vandaag nog drie doosjes paddenstoelen over. Nog steeds vers, een ietsiepietsie minder wit, maar nog helemaal niet bruin of zo, maar wel hoog tijd om er iets mee te doen, voor ze bruin werden.

En hier komt mama mij dan te hulp. Een poepsimpel maar zeer lekker recept.

U neemt drie doosjes paddenstoelen en wast ze onder water. Jaja, in principe moogt ge geen paddenstoelen wassen, maar nu moet het wel. Niet in overvloedig water, wel onder stromend water, niet te veel, net genoeg tot ze proper zijn (en een beetje water opgenomen hebben). In een pan/pot boter smelten, paddenstoelen erbij, lichtjes bakken, peper en zout erop en na het bakken citroen erover uitpersen. Ik gebruikte een halve citroen, maar achteraf gezien mocht het best een hele geweest zijn. Daarna het deksel erop om verder te garen/stomen/koken/whatever.

Als de paddenstoelen gaar zijn, uit het sop vissen en warm houden terwijl de saus wordt gemaakt, zijnde het paddenstoelenvocht en daarbij room gieten. Bijkruiden met peper en zout indien nodig en dan de saus laten indikken tot ze de gewenste dikte heeft.

Brood toasten, paddenstoelen erop schikken, overgieten met saus en smakelijk.

Anna is al een tijdje zindelijk ’s nachts, maar had af en toe wel nog een accidentje. Suggesties als haar ’s nachts nog even op het toilet zetten als wij gingen slapen, of een potje naast haar bed, hielpen niet echt. Wat wel een beetje hielp was er proberen voor zorgen dat ze ’s avonds niet te laat nog dronk. Er proberen voor zorgen dat er (minstens) een uur was tussen haar laatste drankje en haar bedtijd.

Wat de andere kinderen relatief vroeg deden, eens ze ’s nachts zindelijk waren, was zelf opstaan om naar het toilet te gaan, maar Anna werd gewoon niet wakker. Zelfs als ze in een kletsnat bed lag, dan nog sliep ze door. Het is meer dan een keer gebeurd dat ik haar én haar bed ’s nachts ververste terwijl zij gewoon doorsliep.

Maar daarnet is dat veranderd. Er is al de hele avond geschuifel boven, want Zelie wou haar bedtijd rekken. Als tiener vindt ze waarschijnlijk dat dat nu moet gedaan worden. Het was ondertussen al 23u en we werden het een beetje beu, dus vroegen we wat er nu weer aan de hand was. Geen antwoord. Wel geschuifel. Dan maar gevraagd of het Louis was, maar nog steeds geen antwoord en dus toog ik naar boven om te kijken.

Parmantig haar broek aandoend stond Anna op de gang. Ze was helemaal uit zichzelf opgestaan en naar het toilet gegaan, zonder iemand te roepen, zonder iets te zeggen. Toen ze mij zag glunderde ze helemaal, zo van ‘zie ne keer wat ik kan’.

Ik heb haar met trots terug naar haar bed gebracht en ik denk dat de accidentjes vanaf nu wel serieus zullen verminderen.