San's Weblog

Vorig jaar december wist ik al dat 2009 een rotjaar ging worden. Er was de voorziene operatie voor Michel, die gelukkig goed is afgelopen. Toch goed in de zin dat hij er niet meer beschadigd is uitgekomen. Niet goed is dat de operatie aan de pijn uiteindelijk niets verholpen heeft. Niet dat het verwacht werd, maar ik ben nogal optimistisch van inslag en ik had toch een beetje hoop.

Er waren een aantal dingen waar ik toen nog niet over kon schrijven, wegens te privé, te intiem. Zo was er toen het bericht dat mijn schoonvader terminaal was, iets wat ik moeilijk kon geloven. Mijn schoonvader was sterk als een beer, gaf nooit op en ging door, door, door. Met die ingesteldheid waren we ervan overtuigd dat hij alle voorspellingen van de dokters ruimschoots zou verslaan, en ergens heeft hij dat ook gedaan, maar niet lang genoeg. Maar is het ooit lang genoeg? Ik ging nog op op bezoek gaan op zondag maar toen kregen we de zaterdagnacht ervoor bericht dat hij overleden was. Ik mis hem nog elke dag.

Een derde slecht ding dat ik wist dat mij te wachten stond, was dat ik op het einde van dit jaar geen werk meer zou hebben, maar zolang het niet echt officieel is, blijft er hoop. De klap was voorzien, maar kwam dus niet minder hard aan. Eigenlijk ben ik er wel blij om. Het dwong mij eindelijk het heft in handen te nemen en actief op zoek te gaan naar wat ik wel wil doen op professioneel vlak, want mijn job deed ik, inhoudelijk gezien, al jaren niet meer graag en nog minder sinds januari 2009. Maar er was de zekerheid en er waren andere, wel zeer positieve aspecten aan het werk waardoor ik niets ondernam om de situatie te veranderen. Nu moet het wel.

Ondertussen was er ook een vriendschap die kapotgegaan is, iets waar ik nog steeds ongelooflijk rouwig om ben, maar feiten zijn feiten en hoe jammer ik het ook vind, het is nu eenmaal zo.

De druppel van dit jaar was toch wel Anna en haar ziekenhuisbezoek. Drie negatieve zaken, daar wist ik van, het vierde zat er jammer genoeg aan te komen, maar Anna, dat was er een beetje teveel aan.

Maar kijk, net toen ik dacht dat we het nu wel gehad zouden hebben, gaf het leven ons nog een paar slagen in het gezicht. Niet verwonderlijk, want na augustus kwamen er nog vier maanden, dus waarom zou 2009 vroeg stoppen? Het bleek dus nog niet gedaan te zijn: nog iemand in de familie zijn werk kwijt, op een zeer onheuse manier dan nog, én een goede vriendin die in het ziekenhuis belandde.

Maar ik ben een (zeer realistische) optimist, dus ga ik er van uit dat wij onze portie negativiteit wel gehad hebben voor een zeer lange tijd en dat 2010 alleen maar beter kan worden. Ja toch?

Vanavond gaan wij oudejaar vieren met de familie, in goed gezelschap dus, en toasten op een nieuw begin. Geniet er zelf ook van en tot volgend jaar.

We hadden het dingetje al uitgepakt, ondertussen heb ik ook al regelmatig gebruikt. Wat wilt ge met een grote Kerstboom in de keuken en een poes die graag met balletjes speelt en iedereen die door de keuken moet die er sowieso langs moet passeren en hem niet altijd mist (de boom dus, niet de poes).

Bij ons staat hij op het tweede verdiep. Op het eerste staat mijn ‘oude’, grote Dyson en die werkt nog prima. Geen klagen van na al die jaren, toch niet qua functionalitiet: hij zuigt nog altijd even krachtig en doet zijn werk dus nog hoe het moet. Maar wat ik al van in het begin had met die dyson is dat het niet gemakkelijk was om de stukken te veranderen op de buis, zelfs niet om de buis in verschillende stukken te trekken. Je hebt er heel wat macht voor nodig. Hetzelfde om de filter te legen: niet altijd even praktisch en gemakkelijk, noch om hem te openen, noch om hem terug te installeren en nog minder om hem terug ineen te steken als je hem eens goed uiteen haalt om hem grondig te kuisen.

‘Problemen’ die de nieuwe generaties duidelijk niet (meer?) hebben, tenminste niet de kleine dyson. De zuigstukken vervangen, het klikt simpel in en uit, geen extra macht nodig. Vooral de filter uitlegen is een zaligheid: er is een knopje bovenaan om op te drukken en de onderkant valt open. Geen gesleur meer met de stukken van elkaar doen en kloppen om het vuil eruit te krijgen. Als de filter leeg is, gewoon met een simpele druk weer dichtklikken en klaar is kees. Geen vuile handen, veel hygiënischer.

Zuigen doet hij evengoed als zijn grotere broer: krachtig, pakt alles mee, geen klagen van. Wat ik zelfs beter vind: er is geen rond gat waarin alles verdwijnt, eerder een langwerpiges strook waardoor hij breder opneemt. Nadeel: de strook is niet zo dik als het normale ronde gat en niet alles kan dus opgenomen worden. Heb ik gemerkt toen ik de Honey Pops van de kinderen wou opzuigen. Toen ik de stofzuiger stilzette vielen die er allemaal weer uit, of dat dacht ik toch. En toen merkte ik waarom hij dus bredere stroken kuiste dan de andere: de langwerpige opening maar ook smaller. De bolletjes waren er dus niet weer uitgevallen, ze waren gewoon tegen het mondstuk gezogen en dus als de zuigkracht werd uitgeschakeld opnieuw afgevallen.

Licht is hij wel en ik verhuis dus veel en veel liever de kleine van het tweede verdiep in op het gelijkvloers te stofzuigen dan die grote te versleuren. Ik doe het dan ook veel meer: ik ga nu rapper de kleine dyson naar beneden halen dan dat ik ga vegen met de borstel. Veel effciënter met al die naalden en gebroken kerstballen, zeker omdat de kinderen nogal graag op hun blote voeten rondlopen (ook al mogen ze niet).

Nog een nadeeltje aan de kleine. Toen ik hem ging halen stond er voor mij een demonstratie toestel, nog niet de heel definitieve versie. In de bovenkant daarvan zat een soort gaatje, duidelijk om iets in vast te haken. Bij navraag bleek dat ze oorspronkelijk gedacht hadden om bij de kleine hetzelfde systeem te doen als bij sommige anderen: de stowaway modellen, zodat de slang volledig rond het toestel kon gedraaid worden. Gudrun vind het jammer dat haar dyson het ophangsysteem achteraan niet (meer) heeft zodat zij telkens de slang moet neerleggen. Ik ben volledig akkoord met haar, dat dat ophangsysteem zeer handig en nuttig is en dat ik het niet zou willen missen bij mijn dysons (deze hebben alletwee wel dat ophangsysteem), maar ik vind het een gemiste kans dat ze het oprolsysteem bij de kleine dyson niet (ook) hebben gedaan. Het is handig om je buis te kunnen vasthaken als je aan het stofzuigen bent, maar om de kleine nu op te bergen neemt hij plots wel redelijk veel ruimte in. Met het ‘stowaway’s systeem zou hij in een veel kleinere plaats (zelfs kast) passen én zou hij veel handiger te verhuizen zijn van verdiep naar verdiep: nu is de balans volledig verkeerd en valt de buis er constant af eens je hem opheft.

Dus naar dyson toe: niet of/of maar én/én, zowel voor de grote als de kleine stofzuigers.

Tot slot, een klein dingske waar ik persoonlijk ongelooflijk content van ben: het handvat bovenop de buis. Ik voel mij zo glamoureus als ik nu stofzuig

Anna kwam thuis na een dagje bij haar meter. Ik vroeg haar of ze het leuk had gevonden en ze zei ‘ja’. Dan:

‘Ik heb zot gedaan in de auto bij mijn meter’

‘Wat heb je dan gedaan?’ vroeg ik (uiteraard).

‘Ik heb ‘boezjila’ gezegd’, was het antwoord, met haar meest ondeugende grijnslach op haar gezicht.

Een paar weken geleden kreeg ik dit in mijn mailbox:

Hallo!

Met de kerstvakantie bijna voor de deur, wordt het tijd om die vol te plannen met leuke dingen!

Wij gaan in de tweede week van de kerstvakantie op maandag of woensdag naar de Efteling […].

Zin om mee te gaan?

Ha! Pretparken, ik en de kinderen, altijd een goede combinatie, zolang ik maar niet op achtbanen moet (en dat moet dus niet als er andere volwassenen meegaan), dus zei ik volmondig ‘ja’.

De tweede week kwam dichterbij en de dag werd woensdag en dus was dat vandaag. Maar gisteren begon ik toch te twijfelen: veel regen en goed koud buiten en ‘ze’ voorspelden nog lagere temperaturen voor vandaag waardoor ik een beetje bang werd voor ijzel, dus, zouden we wel vertrekken?

Aan de telefoon nog over en weer gepalaverd en afgesproken dat we deze ochtend definitief zouden beslissen. Hoe dan ook was de afspraak om 9u30. Ontiegelijk vroeg zo tijdens de vakantie, maar de Efteling ligt dan ook niet direct naast de deur.

We waren een 10-tal minuten te laat maar eens op de plaats van afspraak aangekomen was de beslissing eigenlijk al genomen: Efteling, here we come. Aanwezigen: 3 volwassenen en 8 kinderen tussen 12j en 3,5j. Wij (= de volwassenen) zagen dat volledig zitten: zolang we tot 8 konden tellen ging het wel meevallen.

En ja, het weer zuigde big time, maar het was uiteindelijk niet zo erg als ik had gevreesd (geen gietende regen gehad, joepie!). Het was mijn eerste bezoek aan de Efteling en ik verschoot ook big time, want ondanks het afschuwelijke weer was er behoorlijk (als in ‘serieus’) veel volk. Waardoor ik mij afvroeg hoe belachelijk druk het daar dan wel niet moet zijn bij goed weer.

Het werd uiteindelijk een lange, vermoeiende, maar toch leuke dag: op sinds 7u45, vertrek rond 9u45 en terug in Gent om 22u45. Maar ik vond het een leuk park, zeker eentje om naar terug te keren en ik denk dat de kinderen daar absoluut akkoord mee zullen zijn … zolang we de volgende keer maar gaan als het droger is

Deze ochtend bracht ik Anna en Jan met de auto naar mijn nicht (Anna’s meter) om daar een dagje te gaan spelen. Iets waar ze alletwee toch wel naar uitkeken.

Hoe erg ze er naar uitkeken, bleek uit Jan zijn uitspraak toen we er bijna waren:

‘Mama, mijn heupen doen pijn’

‘Uw heupen? Hoe komt dat?’

‘Omdat ik zo opgewonden ben om er te zijn’

De Kerstvakantie is alweer halverwege en het is altijd hetzelfde met vakanties. Dan denkt ge dat dat lang duur, maar voor ge het weet is het voorbij.

Voor elke vakantie worden er altijd plannen gemaakt dat er vriendjes komen spelen en dat er bij vriendjes wordt gegaan, en meestal lukt dat dus niet. Want je wil zelf dingen doen en als daar dan nog andere afspraken bovenop komen loopt alles in het honderd.

Maar deze vakantie lukt het aardig om ook rekening te houden met de vriendjes. Vooral de vriendjes van de kinderen uiteraard, maar zelf lukt het toch ook wel om mensen te zien.

Gisteren zijn Louis en Jan op logement gegaan bij hun vriendinnetjes, ook twee zusjes. Twee kinderen minder, maar dat zou te kalm zijn en dus werd er direct gebeld naar een vriendinnetje van Zelie om hier te komen spelen. Michel zat achter zijn computer dus werd het een namiddag met vier vrouwen en het was gezellig: een beetje Wii-en, een wandeling in de stad met chocomelk en oliebollen, …

De jongens bleven de nacht weg en toen het vriendinnetje ‘s avonds naar huis was zijn wij met ons verkleinde gezin gaan eten bij onze vriendjes. Het werd veel te laat, maar als het gezellig is dan merkt ge dat zo gauw nog niet. De meisjes amuseerden zich en vooral Anna werd niet lastig, dus we keken niet zo direct op een minuutje.

Pas tegen middernacht thuis en uiteindelijk heb ik het de rest van de nacht mogen merken dat het toch wat te laat was geworden voor Anna: om het uur huilend wakker, of beter: zij huilde in haar slaap en ik was wakker. Veel geslapen heb ik dus niet, maar zoals den anderen het zo schoon kan zeggen: een kermis is een geseling waard.

Toen de jongens vandaag thuiskwamen bleven de vriendinnetjes ook hier. Zij blijven hier tot morgen en daarmee is de vriendjesmolen nog niet gedaan.

Overmorgen is er een verjaardagsfeestje voor Zelie en Louis, terwijl de jongsten bij mijn nicht de dag mogen doorbrengen. Ik blijf op het ‘feestje’ want ik moet van taxi spelen, maar dan kan ik ook nog een beetje met mijn vriendjes praten.

Woensdag is er dan een uitstap naar de Efteling voorzien, ook met vriendjes, dus duimen maar voor goed weer, of tenminste: droog weer.

Daarna is het weer donderdag en dus oudejaar, nieuwjaar volgt en dat vieren we in familie. Maar vanavond werd ik gebeld of Louis nog eens zou mogen gaan spelen en logeren bij een ander vriendje.  De enige mogelijkheid hiervoor is dus zaterdag, maar dat moet nog eens goed bekeken worden.

We kunnen alleszins niet klagen dat we niets gedaan zullen hebben deze vakantie.

Aan u en de uwen (zo, dat is dan ook weer gedaan).

Kerstdag zelf wordt hier niet zo gevierd. Kerstavond daarentegen altijd. Vroeger was dat bij mijn ouders, maar sinds mijn mama overleden is gaan we ofwel bij mijn zus, ofwel bij mijn broer, afhankelijk van de wachtregeling bij mijn broer thuis (broer en schoonzus zijn allebei dokters, vandaar). Als ons huis redelijk afgewerkt geraakt, zal het dan ook wel eens bij ons lukken.

Gisteren trokken we dus richting Nederland want mijn broer ging deze ochtend voor twee dagen wacht op. Zoals altijd zeer lekker gegeten, want zowel broer als schoonzus kunnen zeer lekker koken. Genoten van het gezelschap. Bijgebabbeld en alles gewoon op het gemak en gezapig.

Vorig jaar hebben we de kadootjes afgeschaft voor de volwassenen wat een heel pak pre-kerst stress bespaart. Er waren enkel naar de kinderen om voor te kopen en kadootjes voor kinderen kopen vind ik makkelijker dan voor volwassenen. Zo te zien hebben we allemaal goed gekozen want er waren enkel blije gezichten.

Deze voormiddag teruggereden en dat was een pak minder leuk: veel smeltende sneeuw/regen en slecht zicht op de baan, dus anderhalf uur zeer gespannen in de auto gezeten, maar kijk, we zijn veilig thuis geraakt.

Nu even uitpuffen en de maag klaarmaken voor oudejaar.

Hopelijk hadden jullie een even leuke Kerstavond.

Als ge een snotvalling hebt en ge moet om de halve minuut een zakdoek volsnuiten, dan vraag ik mij af: waar gaat dat snot ‘s nachts naartoe?

Want logischer wijze moet ge dan ‘s ochtends toch wakker worden in een plas van snot?

‘k Heb het weer zitten. Er is weer een kraantje open dat niet toe te draaien is. Ondertussen al anderhalve rol WC papier erdoor gejaagd en een doos Kleenex.

En morgen is het Kerstavond en dat brengen we bij mijn broer door. In Nederland. Op anderhalf uur rijden van hier.

Twee mogelijkheden dus: of het is aan het pieken nu en morgen is het beter, of morgen heb ik niet alleen een snotvalling maar ben ik gewoon volledig ziek.

Mij kennende vrees ik voor het laatste.

Er is weer een Wii in huis. Dingen met een spelleke testen of zo en dus heeft den anderen de Wii van op zijn werk een tijdje in bruikleen.

Dat ding is hier al eens binnen geweest en op een bepaald moment het ik het gewoon verbannen. Trop is teveel en zo. Ruzie, verwijten, gij hebt x minuten meer gespeeld dan mij, etc. Ik was het beu. Maar nu is hij dus terug.

Gisteren zat het er weer bovenhands op. Nochtans spelen ze nu een spelletje samen. Met hun drieën. ‘t Is niet alsof ze moeten wachten om zelf aan de beurt te zijn. Dus maken ze ruzie over andere dingen: wie welk peetje krijgt, of wie welke bonussen pakt of whatever. Het was op een bepaald moment zo erg dat Michel gewoon, midden in het spel, de TV heeft uit gezet.

Dat was de druppel en nu is er een limiet gezet op het kijken naar ‘schermen’, zij het de computer, TV of iets anders. Maximum 2u/dag en voor de rest moeten ze zich dus maar bezighouden.

Na wat protest (schrap dat maar: veel protest) hebben ze zich erbij neergelegd en kijk, dit was het resultaat deze middag:

Zo rustig dat dat was. Op zo’n manier kijk ik echt uit naar de rest van de vakantie.