San's Weblog

Kadootjes opendoen is altijd leuk, zelfs als er geen strik rondzit of als ge al weet wat er in zit.

En zo werd de doos open gedaan.

Het resultaat: de kleine stofzuiger dus.

‘k Heb hem ondertussen al even gebruikt. De borstel die eraan zit is er één voor zowel zachte als harde vloeren, dus niet met een knopje om extra borstelhaartjes tevoorschijn te brengen voor harde vloeren extra te beschermen. Hij stond in de keuken, er eten vier kinderen in die keuken dus zeker na het ontbijt valt er heel wat te ruimen.

Op het kleine stukje dat ik gestofzuigd heb werkte hij als een droom. Vlak voor de flexibele darm begint zit een handvat wat het stofzuigen een heel pak vergemakkelijkt. Als ge kijkt naar de lengte van de buis, zie ik u al denken ‘zo kort zeg, dat gaat lastig zijn voor mijnen rug’. Awel, dan zijt ge mis. Onderaan bij de borstel ziet ge een rood knopje en als ge daarop drukt dan kunt ge de buis verlengen op de lengte die voor u het best zit.

Eventjes over de vloer gegaan dus en hij werkt perfect. Net zoals mijnen groten en even krachtig als die groten. Leuker dan bij de groten: ik moet er niet zo aan trekken om hem mee te krijgen wegens (duh!) dat hij dus lichter is. Hij voelde aan alsof ik een veertje voorttrok. Het was dus maar een klein stukske op een stenen vloer, maar momenteel dus nog geen klachten. Uitgebreider testen zullen later volgen alhoewel mijn kuisvrouw er eerder genot van zal hebben, maar ik doe mijn best: binnenkort is het Kerstvakantie en dan ben ik toch thuis.

En wat ook een gemak is, omdat hij zo licht is kon Zelie hem meenemen naar boven … tot ik mij realiseerde dat ik hem dus beneden nodig had en er boven al een stofzuiger stond en ik hem dus maar weer gaan halen ben.

Eerste evalutatie: content dus.

En nu jullie. Dyson heeft nog 20 (twintig!) van die toestelletjes te geef en iedereen komt hiervoor in aanmerking. Dus niet alleen blogsters, iedereen die kan schrijven/foto’s trekken/kattebelletjes neerpennen/sms-taal doen/whatever. Als je kans wil maken, dan stuur je gewoon een mailtje naar Caroline De Wolf van Dyson. Misschien met een korte uitleg over wie je bent en waarom jij de geschikte kandidaat bent om eentje te krijgen, of misschien zonder enige uitleg, ge ziet zelf maar. Het is geen wedstrijd ‘om ter snelst’: de toestellen gaan dus NIET naar de eerste 20 mensen die reageren. Moest dat het geval zijn, dan moet ge zelfs al niet meer mailen, want inmiddels hebben al een hondertal mensen gereageerd. De selectie van de kandidaten zal binnen een paar weken gemaakt worden, maar Caroline vroeg toch om niet te lang meer te wachten om te reageren. Laten we zeggen, nog een week?

Als je één van de gelukkigen wordt, wat moet je dan doen in ruil? Een klein woordje schrijven over je bevindingen en gewoon naar Dyson sturen, of een foto sturen waarop je het toestel gebruikt, of er een liedje over maken, of … ge kiest maar. Dyson wil gewoon reacties verzamelen van de gebruikers om die later beschikbaar te stellen aan toekomstige gebruikers. Ze willen eerlijke reacties, dus als het toestel tegenvalt, moogt ge dat ook gerust zeggen zonder enig probleem: ge moet het toestel niet teruggeven als ge het niet volledig goed vindt.

Succes!

Gisteren gaven we een feestje, maar de genodigden wisten dat niet.

Het zat zo. We verstuurden uitnodigingen. Dezelfde uitnodiging naar één groepje mensen, en ook aan een ander groepje, en dan aan nog een ander groepje. In dat ene groepje zaten dan bv. twee koppels, in een andere drie  en in nog een andere vijf. En zo werden in totaal aan 30 mensen een uitnodiging gestuurd. Om gisterenavond dus af te komen. Er zou eten zijn, en drinken en ze mochten absoluut geen kadootje of iets meebrengen. Ze moesten alleen aanwezig zijn. Uiteindelijk bevestigden een 20 man dat ze zouden afkomen.

Een heel deel van de genodigden was familie en die hadden al een beetje door dat er voor dezelfde dag uitnodigingen gestuurd waren naar verschillende mensen. Alhoewel. Toen de mensen binnen sijpelden trokken ze toch nog ogen open. Dat er maar mensen bleven komen. De vrienden die kwamen hadden het niet echt door, want ja, die vrienden kenden noch elkaar, noch de familie, dus die konden niet met elkaar spreken om zo 2+2 te doen.

Er waren wat zorgen in de namiddag over waar we al die mensen gingen zetten, maar uiteindelijk is dat goed gelukt. Er waren voldoende stoelen, maar die werden uiteindelijk niet gebruikt wegens dat de mensen bleven staan. Er werd veel gebabbeld en gelachen en er was cava als aperitief, met allerlei knabbeltjes, niets te ingewikkeld.

Daarna was er (6kg) stoverij met (6kg) appelmoes en (10kg) frietjes, allemaal zelf en vers gemaakt en mooi in samenwerking tussen den anderen en ik: ik het stoofvlees, den anderen de appelmoes en samen de frietjes. Er waren twee soorten stoverij: runds en varkens, en in de varkensstoverij zaten er ook varkensniertjes, speciaal voor mijn papa en mijzelve. De rundsstoverij was op en van de andere blijft niet veel meer over. Van de appelmoes is nog een groot deel over maar van de frietjes hebben we maar één zakje nog in de diepvries kunnen steken. Er is dus goed gegeten geweest. Daarna was er nog ijs (vanille, pistache, aardbei, chocolade, speculaas), met rode vruchtensla (ook uit de diepvries) en verse chocoladesaus.

En het was leuk. De mensen gingen voldaan naar huis en ik denk dat ze zich wel  geamuseerd hebben. De laatste ging rond 4u weg, wat maakt dat ik nu wel een beetje moe ben, maar dat neem ik er graag bij.

Jammer dat er mensen niet bij konden zijn, maar die komen wel nog eens langs op een andere dag. Eén dag ligt trouwens al vast, nu nog de andere dagen.