San's Weblog

Tegen deze middag lag er een mooi nieuw sneeuwtapijt in de straat en dus stuurde ik de kinderen naar buiten.

Er werden sneeuwballen gerold, de ene al groter dan de andere, en de buurman hielp om ze op elkaar te zetten, wegens dat ik bezig was met het middageten … in mijn pyjama (het is vakantie, nietwaar).

Na het eten kleedde ik mij ook aan en ging samen met de kinderen verder in de sneeuw spelen. Ik hielp Zelie om de sneeuwpop verder af te maken en de stoep sneeuwvrij maken; de jongens gooiden sneeuw op elkaar en Anna liep heen en weer. Daarna met de meisjes nog een wandeling naar de Kerstmarkt gemaakt, want de jongens hadden het te koud en bleven thuis.

Toen ik weer thuis was had ik bevroren voeten, maar het was het waard.

Oef. Het is zondag en vandaag is de vakantie eindelijk echt begonnen. Niets moet, alles mag. Geen wekkers meer voor de komende 15 dagen, behalve als we er zelf voor kiezen.

Gisteren toch wel in schoonheid afgesloten. Er waren nog een aantal kinderactiviteiten. Er was de laatste balletles voor Anna. Ze waren maar met twee kindjes, dus het werd een privé les. Zelie had haar laatste les turnen én tegelijk haar laatste training voor het Kerstfeest van de namidag. Er was de laatste zwemtraining die uiteindelijk geen les bleek maar waar ze vrij mochten spelen. In de namiddag dan het Kerstfeest bij de turnclub waar de groep van Zelie weer een stukje van de show mocht verzorgen. Altijd leuk.

De dag werd afgesloten met lekker eten en vooral fantastisch gezelschap. Avonden die voor herhaling vatbaar zijn.

De plannen voor de vakantie? Eigenlijk niet veel. Er staat al een bezoekje aan de Efteling op de lijst, een bezoek aan broerlief waar we Kerstavond zullen vieren, een filmpje zal er ook meegepikt worden, een verjaardagsfeestje, maar voor de rest zien we dus wel. Veel rusten en zien wat er komt, dat wordt de boodschap en vooral, nergens in opjagen, of toch proberen.

Het eerste deel van het schooljaar zit er ook weer op.

Op school werd afgesloten met de inmiddels traditionele Kerstdrink, waar ik al sinds de eerste editie in 2006 bij help. Er worden cakes gebakken door een paar bakvaardige ouders, er is gluhwein, warme en koude chocomelk en fruitsap en alles wordt verkocht ten voordele van de Bloemekenswijk, een sociaal project dat door de school gesteund wordt. Het is druk, maar gezellig en het is elk jaar afwachten of het niet te koud zal zijn zodat de mensen nog een beetje blijven hangen na school. Dit jaar was een zeer goede editie.

De twee oudsten zijn met hun rapporten naar huis gekomen en ook daar geen klagen: allebei een fantastisch goed gedrags- én puntenrapport, dus ze kunnen met een gerust hart aan hun vakantie beginnen.

En Anna zat er door vandaag. Eigenlijk merk ik het al de hele week dat het tijd werd dat het vakantie werd, maar deze namiddag bleek het opeens hoogtijd. Ze was koud en moe en dus heeft ze veel gehuild. Ze was zelfs zo moe dat ik haar meer dan een half uur vroeger in bed heb gestoken en dat ze dat niet eens erg vond.

Morgen nog een paar kinderactiviteiten en het Kerstfeest van de turnclub en dan kan de vakantie voor echt beginnen.

Met mijn autosleutelperikelen van vorige week, en omdat ik toch de wagen moest binnen doen om de nieuwe sleutel te kunnen programmeren, maakte ik direct een afspraak bij de garage voor een groot onderhoud: bijna 100.000 km, dus dat kan al eens tellen. Er moesten een paar grote dingen gedaan worden, het ging mij een serieuse duit kosten en ik ging de auto twee dagen kwijt zijn, maar het moest, dus het moest.

Maandag auto binnen, dinsdag geen tijd om hem af te halen dus gisterenvoormiddag, na kinderen te hebben afgezet op school, auto afgehaald. Fikse factuur betaald en ik vrolijk weggereden.

Einde verhaal, zoudt ge zo denken. Want uiteindelijk ken ik niets van auto’s (deze ochtend nog een gesprekje gehad met een andere mama over het weer en dat het wel gevaarlijk was nu op de baan (was een heel klein eindje geslipt) en toen zei zij mij dat zij voorwielaandrijving had, dus dat dat iets beter was. Mijn antwoord was ‘Ik heb een auto’. Weet ik veel welk soort aandrijving die heeft, als hij maar rijdt).

Maar ondanks dat ik niets van auto’s ken, ken ik mijn auto toch eigenlijk wel redelijk goed. Na een intieme relatie van 7,5 jaar mag dat ook wel. Dus toen ik gisteren met de auto rondreed, voelde het niet goed. Er was iets mis en geen klein beetje ook.

Deze ochtend dus opnieuw, na het afzetten van de kinderen, richting garage.

‘Oe, mevrouw, ge zijt hier weer?’ was mijn verwelkoming. Euh ja, duidelijk. Dus maar uitgelegd waarom ik daar weer stond, half met schaamrood op mijn wangen omdat ik dacht dat ik het mij wel zou ingebeeld hebben.

Ik mocht ‘even’ wachten en ze gingen kijken: de mechanieker die dat ging doen was net even bezig met een andere auto. Nog geen 10 minuten later kwam die mens mijn sleutels vragen en dus installeerde ik mij in de wachtzaal met een Story.

De ene Story volgde de Dag Allemaal op om opnieuw over te schakelen op Story om dan eindelijk, na 3 uur wachten, te horen te krijgen dat de auto daar toch zou moeten blijven: één van de dingen die ze veranderd hadden bij het onderhoud was losgekomen … of zoiets. Ze hadden er geen idee van hoe dat mogelijk was, maar het was dus zo. Ik had het mij dus toch niet ingebeeld.

De Multipla is voorlopig geruild voor een Panda. Het ding rijdt wel vlot (alhoewel ik niet in achteruit geraak), maar ik hoop toch maar dat ik nog vandaag om mijn eigen wagen mag gaan hoor.

Het zit er op. Tien jaar werken voor hetzelfde bedrijf is gisteren afgelopen.

Officieel werk ik nog tot het einde van de maand, dus mijn werkloosheid begint pas op 1 januari, maar met vakantie en zo erbij was gisteren dus mijn laatste werkdag.

Er was een receptie en een speech van mijn voormalige baas/collega en een leuk geschenk, en veel afscheiden en ‘veel geluk’-s. Heel lief allemaal.

Ik weet nog niet goed hoe ik er mij bij voel. Bang voor wat de toekomst zal geven, ook nieuwsgierig daarvoor, maar momenteel voel ik mij vooral opgelucht.

Nu even op mijn positieven komen en genieten van de Kerstvakantie. Daarna zien we wel verder.

Al verteld van mijnen verjaardagskadoo van den anderen? Hij heeft een oude laptop van zichzelf gemoderniseerd voor mij en nu heb ik mijnen eigen computer.

Nu, ‘eigen’ begint tegenwoordig meer een meer een zeldzaam woord te worden. Zelie en Louis spelen nogal graag op de computer en dienen van mama is daar blijkbaar handiger voor dan die van papa (misschien omdat die van mij hier dus ligt en papa de zijnen mee heeft )

Enfin, verjaardagskadoo dus. Gemoderniseerd met Windows 7. En er staat zo’n dingske ‘Windows Live Writer’ dat ik nu gebruik en waarmee ik rechtstreeks op mijnen blog dus kan schrijven. En wreed gemakkelijk foto’s invoegen. En alles en zo. Wreed wijs.

Moet eens dringend beginnen kijken dus wat dat ding nog allemaal kan.

Kijk zie. De ene dag doet ge een oproep, de volgende zijt ge gewonnen. Of beter, Gentblogt, beter gekend als Het Project, is vandaag verkozen tot beste stadsblog (volledige resultaten alhier).

Jippie jee voor ons en vooral, jippie jee voor jullie allemaal die voor ons gestemd hebben. Bedankt.

Dat komt er van als kinderen groter worden, dan kunt ge daar ’s avonds al eens mee buiten komen. Of beter ‘gaan’.

In het voorjaar ben ik naar een festival van dans geweest, en terwijl ik daar zat had ik er spijt van dat ik Zelie niet meegenomen had. Zij doet ballet en ziet wel graag dans en de dingen die daar te zien waren waren echt wel de moeite. En dus nam ik mij voor om haar de volgende keer wel mee te nemen.

Die ‘volgende’ keer was dus vandaag. Dezelfde organisatie bracht een nieuwe voorstelling ‘Double Bill‘, oftewel twee moderne dansstukken op één avond. Kaartjes besteld en wij daar vanavond naartoe.

Ze vond het wel wijs. Het eerste stuk vond ze een beetje lang, maar ze heeft er van genoten. Ik ook hoor, maar ook vooral door te zien, toen ik naar haar keek tijdens de voorstelling, dat ze echt wel aandachtig was en er in mee ging.

We waren al eens samen naar een balletvoorstelling gaan kijken en ik denk dat dat, momenteel toch, nog iets meer haar ding is, maar dit komt toch op een mooie tweede plaats.

En dit was het resultaat op het einde van de dag:

Vanavond hadden wij hoog gezelschap. Een dametje van niet ver van hier waar wij de eer hadden om een oogje op te houden gedurende een goed anderhalf uur.

Er waren traantjes toen de mama weg ging, maar in vergelijking met de drama’s die ik met mijn kinderen al heb meegemaakt, was dit niets. In tranen vroeg ze haar tuutje en eens ze dat had was het over. Heeft het 2 minuten geduurd? Misschien, maar veel langer zal het niet geweest zijn.

Ze speelde met de pony van Anna en liep achter de telegeleide auto van Jan. Anna probeerde haar mee te laten doen met krijten, maar meer dan kijken deed ze niet. We gingen dan maar naar boven want het was bedtijd voor mijn jongsten en samen met Louis, Jan en Anna luisterde ze naar het verhaaltje voor het slapengaan.

Het gaf wat problemen met Anna, toen die doorhad dat Janne niet in haar kamer zou slapen (ik had gelogen, want ik had gezegd dat Janne in mijn bed zou slapen, terwijl ze helemaal niet ging slapen), maar ook dat ging rap voorbij.

Eens de kleintjes in bed werd er filmpjes gekeken op mijn computer (juij youtube), werd er nog met de pony gespeeld en ook veel getokkeld op Anna haar speelcomputer (spelen kan je dat niet noemen). Zelie speelde ‘boe’ met haar en samen met Louis werd er gegierd van het lachen om iets dat ze deden met een protkussen … kinderen.

Ze had het zo naar haar zin dat, toen mama terugkwam, ze niet mee wou, maar dat zijn truken die ik ook goed ken: ge zoudt maar eens moeten proberen om effectief zonder kind weg te gaan. ‘Nee’ zeggen is gewoon heel leuk. Zeker als het er zo ongelooflijk decisief uitkomt.

‘t Is een schatje, superbraaf en supervrolijk en ze mag nog veel komen.