San's Weblog

Straks moet ik nog eens gaan vergaderen. Het is met de fiets te doen wegens dat ik anders de auto toch niet kwijt geraak.

Het is koud buiten. Zeer koud. Het vriest én er is een ijzige wind waardoor het nog kouder aanvoelt dan het al is.

De gedachte dus dat ik daar straks doormoet maakt dat mijn lijf zich nu al volledig opspant om zich te wapenen tegen de kou. Ik voel mij gelijk zo een opwindspeelgoedje waarbij het radartje volledig gespannen staat.

Het doet mij denken aan tante Sidonia als ze één van haar zenuwtoevallen krijgt.

Het zijn twee avonden van vergaderen geweest. Twee dagen na elkaar vergaderingen voor twee verschillende dingen waarvoor voor elk maar drie keer per jaar wordt vergaderd. En die vielen dus vlak na elkaar.

Na de vergadering gisteren was er nog een vergadering thuis, waar Michel best bij was. Wij hadden vroeger gedaan met vergaderen dan Michel gedaan had met de les, dus we konden nog iets drinken terwijl we wachtten. Maar daarna was het dus nog vergaderen.

Gelukkig waren het vruchtbare vergaderingen. Dingen goed besproken en zelfs dingen waar resultaat uitgekomen zijn. Altijd beter dan uren samen zitten en dat het resultaat gewoon veel blabla is.

En dan vanavond na de vergadering nog een navergadering, zoals wij dat zo mooi zeggen, of in duidelijkere taal: enen gaan drinken terwijl we (bij)kletsen.

Maar om te zeggen dat het al twee avonden op rij te laat is en dat ik moe ben. Blij, maar moe.