San's Weblog

Dan blijft een mens mooi binnen, zijn er geen zieken in huis en dan nog krijgt ge een (snot)valling.

Ik voelde het zo opkomen, gisterenavond. Van het ene moment op het andere begon mijn neus te lopen en voor ik het wist had ik een hele doos papieren zakdoeken opgesnoten. Uiteraard was het met een nachtje slapen niet opgelost.

Allez. ‘t Heeft lang geduurd dus dat ik vallingvrij was. En als ik het weerbericht mag geloven zal het weer voor een tijdje zijn.

Radio 2 staat op en plots werd ik 25 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Naar de keuken in mijn ouderlijk huis en mijn tienerjaren. De plaats waar altijd Radio 2 opstond.

Mama aan de tafel en ik die onnozel sta te doen in de keuken en de radio op het maximum volume. Mama rechttrekken om mee te doen en samen zo vals als een kat luidkeels meezingen met de muziek.

En dan krijgt ge plots weer zo nen klop van gemis. Momenten die nooit meer terugkomen.

Na bijna 8 jaar denkt ge dat het ergste toch gepasseerd is. Er zijn dagen dat ik het amper besef dat mama er niet meer is. En dan zijn er momenten dat het u zo hard in uw gezicht slaat, dat het uw adem beneemt.

Het went duidelijk niet.