San's Weblog

6 jaar gewoon. 6 jaar geleden dat den anderen en ik samen in het ziekenhuis hebben gelegen. Dat we samen ontslagen zijn geweest. Mijn opname was gelukkig één van leukere aard dan de zijn, maar toch.

Ons babietje van toen is al een serieuse kastart geworden (zij het tegenwoordig zonder krullen).

6 jaar en vandaag is hij Mega Toby (zijn verjaardagscadeau). Gelukkige verjaardag Mega Jan.

Geen opruimen vandaag. Drie dagen opruimen én vakantie. Het is genoeg geweest, toch voor even en toch voor de kinderen. Ze hebben goed meegewerkt, maar ze mogen ook een beetje genieten van de vakantie.

En dus installeerden we ons vlak na het middageten (dat eens vroeger viel dan 14u) voor de TV met de eerste film van Lord of the Rings.

Louis zat er al een tijdje om te vragen en ik had er eerlijk gezegd mijn twijfels bij. Maar het mocht van den anderen en ik ging erbij zijn om uitleg te geven, dus we konden maar proberen.

En uiteindelijk vergeet ge soms dat kinderen dingen niet zien zoals volwassenen. Er bleek geen reden om ongerust te zijn.

Louis en Jan vonden het fantastisch. Zelie zat gebiologeerd te kijken en alleen Anna vond het soms eng, maar voor het grootste deel zat ook zij gewoon te kijken of te spelen (zij heeft nog aandachtsspanne van langer dan een aantal minuten).

Meer dan drie  uur film en als het gedaan was wilden ze direct verder kijken naar de andere films. Niet dat we dat gedaan hebben, maar het was toch een duidelijk teken dat ze er geen probleem mee hebben.

Morgen komen de kinderen van mijn nicht. Misschien dat zij geïnteresseerd zijn om mee te kijken naar de tweede film en zo niet, dan vinden we wel wat anders te doen.

Zelie heeft iets opgenomen van Ketnetpop en daar hebt ge gastjes tussen 10 en 15j die dus liedjes zingen.

O.a. Suzanne (VOF de Kunst) en Lieve kleine Piranha (Gorki) passeren de revue en dan vraag ik mij af, weten die gasten eigenlijk wel waarover ze zingen? Wie kiest in godsnaam de muziek.

(en hoe hard klink ik nu niet als een seut)

Vandaag verder gedaan met de kuis en zo. Van deze keer met hulp van Zelie en Louis ook. Anna liep weer in de weg en Jan deed weer ook zijn best.

Nog een doos geleegd, een ander gevuld met gesorteerd materiaal deze keer.

En dan komt den anderen thuis. Vraagt of we wel iets gedaan hebben, want het ziet er nog slechter uit dan ervoor.

Tja. Ge moet alles eerst eruit halen hé voor ge het er weer kunt insteken, opgeruimd dan wel.

Goed feestje gisteren, wel een beetje laat, of moet ik zeggen vroeg.

Om 5u in mijn bed, om 9u30 eruit om koeken te bakken voor ontbijt, om 11u15 op baan om Zelie en Louis af te halen van hun kamp (waar ze zich zeer goed geamuseerd hebben), en nu thuis.

Koken is voor vanavond. Ik denk dat ik nu nog een dutje ga doen om wat slaap in te halen.

Deze namiddag vroegen Jan en Anna om (eindelijk) de bureau op te ruimen. Na enig gezaag gaf ik eindelijk toe en we toogden ons gedriën naar beneden.

Vol goede moed begonnen we er aan. Er werden papieren gesorteerd, dozen naar buiten gebracht, dingen op zijn plaats gelegd. Anna liep meer in de weg dan wat anders, maar Jan hielp zeer goed mee.

Tot de speeltafel vrij kwam. Plots was ik alletwee mijn helpers kwijt, want nu konden ze weer spelen en gingen prompt aan de tafel zitten om te tekenen.

Nu, de aanzet was er en dus heb ik maar voort gedaan. Drie dozen/bakken geleegd en gesorteerd, veel speelgoed weer op zijn plaats en kinderen die content waren.

Er is nog een pak werk, maar het is al een goed begin.

De rest zal voor een andere dag zijn, want nu is het tijd om mij klaar te maken om te gaan feesten.

Zelie en Louis zijn weer weg. Scoutsweekend. Tot zondagmiddag. Om 12u zondagmiddag mogen we de kindern weer ophalen.

Het doet toch altijd weer raar, zo twee kinderen minder. Het verschil in drukte is ook ongelooflijk, maar dat is niet verwonderlijk natuurlijk.

Het gaat morgen dus een pak rustiger zijn, maar ‘k zal toch content zijn als we zondag zijn en hen terug kunnen ophalen.

Eigenlijk zijn die startblokken al vorige week verlaten. Toen zijn C. en ikzelf naar het alomgeprezen Colora getrokken om inkopen te doen voor de gang. Aangezien het toen niet de enige inkopen waren was het plots te laat geworden om nog iets te doen en dus maakten we een nieuwe afspraak.

Vandaag dus. Deze morgen kwam C. dus opnieuw de handen uit de mouwen steken en begonnen we er eindelijk aan. Muur kuisen, vlak zetten, afschuren, opvullen en wat nog allemaal. Het minder plezante werk dat de voorbereidingen zijn.

Na een lichte lunch tijd voor het leuke deel, het deel dat ook rapper gaat en waar je direct resultaten van ziet. Tijd voor de isoprimer erop te zetten.

En zo is het eerste deel van de opknapbeurt van de gang gedaan.

Volgende delen: vliesbehang opplakken en schilderen.

Wordt vervolgd.

Werkloos zijn is niet echt iets voor mij. Ik verdoe heel veel tijd met nietsdoen. Er is geen structuur en dan verlies ik mijzelf wel eens. Maar het betert. We zijn nu een maand ver en er worden eindelijk dingen gedaan (dingen naast werk zoeken hé).

Eén van de dingen die helpen is dat ik nu weer elke dag kook. Toen ik werkte aten de kinderen warm op school en ik kon in de kantine op het werk eten. Nu eten we dus weer allemaal warm thuis, enfin, de kinderen en ik dus want den anderen is niet op tijd thuis om al mee te eten.

De ochtenroutine is nu wel iets drukker, want er moeten nu vier lunchdozen klaargemaakt worden, maar dat nemen we er maar bij.

Het koken geeft mij dus een reden om iets te doen. Elke dag verse dingen kopen en dan zorgen dat het zo goed als klaar is tegen dat we thuiskomen zodat we niet te laat eten. En aangezien ik dan bezig ben, doe ik voort met andere dingen-die-moeten-gedaan-worden.

De stress van ‘wat eten we vandaag’ heb ik ook weggenomen: de kinderen krijgen hetzelfde menu als op school, maar dan door mij klaargemaakt. Zo heb ik maandag zelf voor het eerst een Beef Stroganoff gemaakt en het was blijkbaar zeer goed gelukt. Toch als ik mocht afgaan op de hoeveelheid de kinderen gegeten hebben.

Er zijn dus ook voordelen aan werkloos zijn, want koken, daar kunt ge mij echt niet mee straffen.

Deze voormiddag afspraak bij de orthopedist. Om 9u15. Goed vroeg in de ochtend, dacht ik zo, dan ben ik een van de eersten en zal ik niet lang moeten wachten.

Na de kinderen afgezet te hebben dronk ik eerst nog een koffie met een andere mama maar brak de koffieklets vroegtijdig af en haastte ik mij om toch maar op tijd op de afspraak te zijn.

9u17 stond ik aan het secretariaat om mij aan te melden. Terwijl ik er naartoe liep passeerde ik de wachtzaal die bomvol zat. ‘Voor een andere dokter?’ hoopte ik bij mijzelf. Nee dus, enfin, niet alleen dus.

Op het moment dat ik mij aanmeldde, waren er al 6 wachtenden voor mij. ‘Hoeveel vertraging heeft de dokter?’ vroeg ik. 45 minuten was het antwoord. Nog voldoende tijd om terug naar huis te gaan en mijn boek te halen.

45 minuten later zat ik terug in de wachtzaal (eerst nog wat dingen onderweg en thuis gedaan), mét boek en begon te lezen tot ik mijn naam hoorde.

En neen, dat was geen paar minuten nadien, dat was nog eens 45minuten later. Anderhalf uur wachten in totaal dus.

Kunnen dokters dat nu echt niet beter inschatten? Want dat is dus in de ochtend. Als ik bij een ochtendafspraak al anderhalfuur moet wachten, hoelang lopen die wachttijden dan niet op tegen de namiddag?

Sorry, maar ik kan daar echt met mijn hoofd niet bij.