San's Weblog

Vandaag ontdekt op google talk: group talk.

Een groot gemak, want dan zitten wij in de living en Zelie in het achterhuis en in plaats van uit onze zetel te moeten komen, kunnen we gewoon typen en zo praten.

En ja, dat is ook gekend als lui zijn.

Van mijn vorig werk had ik een cadeaubon gekregen toen ik vertrok en die heb ik onlangs volledig opgedaan. Het was een zeer mooi bedrag dat ik mocht opdoen in de Fnac en aangezien ik graag lees, was de keuze snel gemaakt.

Ik heb mij laten verleiden om de Milennium trilogie van Stieg Larsson te kopen. Pas onlangs las ik de achterkant van de eerste boek, kwestie van toch niet te veel op voorhand te weten te komen van het verhaal, en toen las ik dat die boeken tegelijk zijn debuut zijn én pas na zijn dood gepubliceerd zijn.

Dat roept zeer gemengde gevoelens bij mij op, als dingen uitgebracht worden na iemand zijn dood. Want mijn eerste reactie is dan altijd ‘ze hebben nog eens een manier gevonden om geld te slaan uit x zijn/haar dood’.

Langs de andere kant, had iemand die beslissing niet genomen, dan hadden we de boeken niet kunnen lezen en had die mens kweetniehoelang zitten schrijven voor niets. En ik zit nog maar net over de helft van de eerste boek, maar ik vind het toch meer dan de moiete waard.

En jullie? Hoe denken jullie hierover?

Dat de crisis nog niet gedaan is merk ik ook in de onmiddellijke omgeving. Na mij zijn nu ook twee buurvrouwen ontslaan.

Eén is al thuis en heeft eigenlijk een back-up aangezien ze verlof zonder wedde had genomen op haar vorig werk. Voorzienigheid noemen ze dat.

De ander moet nog haar opzeg uit doen. Met een beetje geluk vinden we samen nieuw werk.

Er was toch een beetje uitslapen gemoeid, na de nacht. Niet dat Zelie mij dat gunde. Tot drie keer is ze mij komen wakker maken voor één of andere onbenulligheid, maar uiteindelijk was het toch 9u45, of beter 10u45 wegens dat het zomeruur ondertussen zijn intrede had gedaan.

We aten nogal laat, omdat ik te leeg was om uit de zetel te komen, maar uiteindelijk stond het toch allemaal op tafel tegen 13u30.

We tafelden op het gemak en gingen daarna op babyborrel gaan kijken naar een wreed schoon kindje. Meegenomen was dat we ondertussen nog een beetje konden bijkletsen met vrienden die we al een tijdje niet meer gezien hadden.

We bleven niet te lang, want ik had beloofd naar de kermis te zullen gaan  dit jaar en het was vandaag de laatste dag. De kinderen mochten allemaal maximaal drie attracties uitkiezen voor een maximum bedrag, wat ze nog perfect gedaan hebben ook.

We waren uiteraard veel te laat thuis, wat problemen zal geven morgen, maar een kermis is een geseling waard, dus dat hebben ze er wel eens voor over.

Er zullen hier vanavond vier gelukkige kinderen gaan slapen.

Gisteren was het de vrijgezellendag voor mijn nichtje. Ze trouwt over 3 weken en met de Paasvakantie en alles, bleek uitgerekend de verjaardag van Anna de best uitkomende dag om dat te vieren

De start heb ik gemist. Er waren nog een paar kinderactiviteiten te doen en uiteraard wou ik toch met Anna haar cadeautje kopen, maar rond 13u30 was ik dan ook ter plaatse.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er een beetje schrik van had. Het nichtje is nog een (einde) twintiger en de fase waarin we zitten in ons leven is dus wel anders. Van vorige uitstappen had ik gehoord van zatte situaties en alhoewel ik overlaatst ook wel nog eens op mijn bek gegaan ben, het zijn de laatste jaren zeer uitzonderlijke situaties geweest.

Maar kijk. Mijn vrees was volkomen ongegrond. Het is een fantastisch leuke dag geworden. We waren allemaal leuk ver-/gekleed, de vrijgezel nog het allerleukst. Er werd matig gedronken maar ongelooflijk veel gekletst, gedanst en onnozel gedaan. We hebben vrouwen én mannen uit de kleren zien gaan zonder dat het vulgair werd en we hebben veel gelachen en ons ongelooflijk goed geamuseerd. Dat de nichtjes toffe meiden zijn, dat wist ik natuurlijk al langer, maar ze hebben een zeer leuke vriendinnengroep, dus dat maakte alles extra leuk.

‘t Is niet afgrijselijk laat geworden en dat komt wel een beetje door de ouderdom, maar eigenlijk vooral door het feit dat er kinderen zijn: hoe goed je je ook amuseert, het blijft in je achterhoofd zitten dat er de dag nadien kinderen zijn die niet uitslapen tot ‘s middags.

Ik kijk al ongelooflijk uit naar de trouw.

De dagen hier rijgen zich zo een beetje aaneen. Niet al te veel te vertellen. Gang doen, zeer op het gemakje, stukje bij beetje. We hebben tijd, nietwaar.

Maar vandaag valt er veel te vertellen: onze kleinste prinses is 4 jaar geworden, een verjaardag die er vorig jaar niet zo zeker uit zag, maar die er gelukkig toch gekomen is.

Na het ballet samen haar haar cadeautje gaan halen: ze wou een prinsessenjurk en dat kreeg ze dan ook, maar dan kon ze ook beter zelf kiezen.

Een heel gelukkige verjaardag schat!

Zo thuis zijn heeft dus zijn voordelen. Er werd hulp gevraagd aan de ouders van Louis zijn klas om te helpen met het vervoer voor een uitstap en dat is dan geen probleem.

Het was de tweede keer dit jaar dat ik er naartoe reed. In het najaar voerde ik Zelie al naar de Kaaihoeve en nu was het tijd voor Louis zijn klas.

Ik vroeg mij een beetje af wat het zou worden en of ik hetzelfde ging doen als vorige keer, maar uiteraard niet. Er zijn verschillende programma’s voor verschillende leeftijden. Deze keer hebben we vogels gezocht met de verrekijker en een beetje kompas gelezen, maar dan zonder de windroos.

Het was prachtig weer, de natuur begon te ontluiken, de kinderen waren zeer enthousiast en opnieuw dingen bijgeleerd.

Toch echt een goede plaats, die Kaaihoeve en altijd leuk om eens een schooldink te kunnen meedoen met één van je eigen kinderen.

Mail is toch eigenlijk iets fantastisch. Rap, eenvoudig, duidelijk.

Net een mailke gekregen met de vraag of er hier iets te doen is. In ‘t stad, altijd zou ik zo denken, iets specifieks, ik zou het niet weten maar dat valt te ontdekken.

Maar het resultaat is dat we nu wel zitten te ‘onderhandelen’ om hier te komen middageten.

Wijs toch.

Deze morgen stonden er dingen te doen. Louis en Michel zouden naar Londen vertrekken én het was de eerste dag om de kinderen telefonisch in te schrijven voor de activiteiten van de grabbelpas en dat had serieus wat invloed op mijn nachtrust.

Ergens midden in de nacht ben ik wakker geworden uit een zeer verwarrende droom in verband met die inschrijving: ik was er als eerste bij maar er was iets mis gegaan. De persoon bij wie ik mij aangemeld had ging uitleg vragen hoe het op te lossen, maar ondertussen werden de andere mensen wel verder bediend waardoor ik de kinderen uiteindelijk voor niets meer kon inschrijven.

Enfin, wakker dus en dan beginnen nadenken over die droom en over Louis die weg ging met zijn papa en uiteindelijk denk ik wel dat ik nog geslapen heb, maar ik heb toch de indruk dat ik de laatste uren klaarwakker gelegen heb.

Maar kijk, ik mag dan wel een slecht nacht achter de rug hebben gehad, de ochtend is verder vlekkeloos en zonder problemen verlopen: ik heb de kinderen kunnen inschrijven voor de gekozen activiteiten (op één na: 10 min. na de opening van de lijnen binnengeraakt én al één activiteit volzet) en Louis en Michel zijn op tijd kunnen vertrekken (zij het wel dat zij later problemen hebben ondervonden en dus terug naar huis mogen keren zijn zonder een bezoekje aan Londen).

Morgen zijn er geen dingen om mij zorgen over te maken, dus vannacht zal ik slapen als een roos.

Vandaag voor de allereerste keer bearnaise saus gemaakt. Volledig uit het niets: zelf extract getrokken en dan de saus geklopt au bain marie.

Ik had er schrik voor, was er van overtuigd dat het niet zou lukken, maar kijk zie, het was een perfecte saus.

En trots dat ik nu ben op mijzelf.