San's Weblog

Ze was al een tijdje aan het oefenen op de tweewielertjes, maar ik had niet verwacht dat het voor voor het einde van het jaar zou zijn.

Ik dacht, ze is voorzichtiger en zal eerst een tijdje proberen balanceren voor ze haar voetjes op de pedalen zal zetten, mar toen ik vandaag bijna weg ging, zette ze zich op een fietsje en begon ze gewoon te fietsen. Zo helemaal alleen, zonder steunwieltjes, zonder iets gezegd te hebben ‘want ik kan het nog niet helemaal’ zei ze, toen ik vroeg waarom ze nog niets gezeg had.

‘Niet helemaal’, dat wil eigenlijk zeggen dat ze nog geen grote afstanden kan doen, dat haar voetjes nog rap op de grond komen. Dus heb ik haar uitgelegd dat de afstand niet belangrijk is, dat ze effectief kon fietsen en nu alleen moet oefenen op afstand.

Maar blinken dat ze deed.

Deze middag, nadat ik Louis had afgezet op de muziekles, bleef ik nog een beetje staan babbelen met vriendin B., die net ook haar kinderen gebracht had.

Dat babbelen liep een beetje uit en toen vroeg ze of ik geen zin had om bij haar een kopje koffie te drinken in afwachting dat de kinderen gedaan hadden. Vriendin B. heeft een druk (werk)leven dus als ze even tijd heeft, is dat altijd meegenomen.

Even een telefoontje naar mijn schoonmoeder (waar de andere kinderen nog waren) om te zien of het wel paste en het kon.

Een gezellig anderhalf uurtje bijgekletst over een kopje koffie. Die onverwachtte dingen kunnen toch wel deugd doen.

een filmmarathon houden. ‘t Is dat Jan niet echt ziek meer is of het zou niet lukken natuurlijk.

Zijn al geweest: Tarzan 2, Het geheim van Mega Mindy, Toy Story 1 en nu Toy Story 2 (waarbij ik mij realiseer dat ik de Toy Stories nog geen van beide gezien had).

Leuk. Ik vraag mij af waarmee we zullen eindigen.

Gisterenavond nog een zeer vieze ademhaling en koorts, maar tegen middernacht ademde jan opnieuw normaal en was de koorts volledig weg.

Deze morgen zag hij er nog pips uit en dus bleef hij maar thuis. De koorts was weg, hij zag nog een beetje bleek, maar al bij al leek hij weer genezen.

Tot hij deze middag weer koorts begon te maken en klaagde van hoofdpijn. Een dosis Junifen en tegen dat we de andere kinderen gingen halen wa de koorts weg en had hij alleen nog een ‘klein beetje pijn’ aan zijn hoofd.

De koorts is niet meer teruggekomen en Jan voelt zich weer volledig genezen. Afwachten nu wat de nacht zal brengen en dan zien we morgen wel of hij naar school mag of beter niet.

Mijn nichtje Alice is ondertussen ook 21 maanden. Tot een tijdje geleden was ze zeer eenhandig en was het allemaal ‘mama’ dat de klok sloeg. Geen mogelijkheid om haar bij mij te krijgen (of bij gelijk wie anders).

Gisterenavond hadden we een etentje met mijn vader, broer en zus (en partners dus) en passeerde ik eerst langs mijn zus om nog iets af te geven.

En kijk zie, de vreemheid is verdwenen. Ik heb kusjes gekregen, ze heeft op mijn schoot gezeten, mij dingen aangewezen en mij getoond wat ik moest doen. Wreed leuk.

‘t Is een toffe kleine met een sterk willetje. Het gaat een plezier zijn om haar te zien opgroeien.

Zo alleen ben ik dus niet altijd, zelfs thuis zonder werk. Morgen bijvoorbeeld zal Jan thuis zijn. Want Jan, die is ziek.

Waarschijnlijk te weinig aan gehad tijdens de match gisteren, of gewoon iets dat hij al onder de leden had, maar hij had toch koorts vandaag en nu hij slaapt ademt hij niet echt goed, dus zal het morgen een doktersbezoekje worden als het niet beter is.

Voor de rest, vandaag nog eens gaan zwemmen met de kinderen, min Jan dus. Testen hoe Anna’s handje reageert op chloorwater. Bij de laatste controle gevraagd of het mocht en het kon, mits niet te lang.

Het was leuk, maar gemerkt dus dat Anna haar lessen watergewenning volledig vergeten is dus. Ze was heel blij om in het zwembad te zijn, maar het was moeilijk om haar te overtuigen om mij los te laten. Af en toe deed ze het dan toch en trots dat ze dan was dat ze het gedurfd had.

Haar handje heeft er blijkbaar niets van overgehouden: het ziet er nog hetzelfde uit als ervoor, dus test geslaagd zou ik zo denken.

Er was weer eens oudercontact en dat is een aangelegenheid die we altijd proberen bij te wonen. In principe weten we wel dat de kinderen het goed doen op school, puntengewijs dan, maar het is toch altijd interessant om eens de kant van de leerkrachten te horen.

Gisteren bij Louis zijn leraar en alles OK. Meer dan OK zelfs, zeer goed. De leraar is content, Louis doet zijn best en werkt goed mee, hij ligt goed in de klasgroep, heeft goede resultaten, dus wij buiten met een blij gevoel.

Vandaag waren Jan en Zelie aan de beurt. Michel kon er niet bij zijn vandaag, dus ging ik maar alleen. Opnieuw niets dan goed nieuws.

Jan zijn juf is ook zeer content van Jan: hij is lief, luistert, werkt mee, heeft veel vriendjes, blabla. Met dat Jan soms toch wel wat wild kan zijn had ik toch een kleine opmerking verwacht, maar blijkbaar gedraagt hij zich in de klas als een engeltje.

Bij Zelie ook alles zeer goed: goede resultaten, werkt goed mee in de les, ligt ook goed in de klasgroep, speelt goed op de speelplaats.

Een leuke manier om het weekend in te zetten.

Gilekes dragen is blijkbaar weer cool.

Vanavond, in de Generatieshow, droegen zowel Niels Destadsbader als Sam De Bruyn een gileken en ook de outfit van Tom Dice (voor het Eurovisiesongfestival) is met een gileken.

Allez, ik ga de mijne nog eens boven halen. Zal ik weer hip zijn.

Na mijn mailke quasi onmiddellijk antwoord gekregen: dat het sowieso toch een drietal weken duurt vooraleer het duplicaat wordt opgestuurd, maar dat ik het zeker deze week in de bus zou krijgen.

En wat blijkt: gisteren was de postbode langsgeweest met een aangetekende zending (maar ik was niet thuis) en vandaag heb ik het afgehaald.

Eén (duplicaat) diploma rijker, joepie!

Gisteren Zelie (alles OK tussen haakjes, dokter heeft haar wel een briefje geschreven voor 2 daagjes en uiteraard heeft ze daar volledig gebruik van gemaakt), vandaag Jan.

Of neen, eigenlijk is het al van maandag dat hij klaagt van pijn aan zijn been. Gisteren zo erg eigenlijk dat we toch maar met de auto naar school gegaan zijn.

Deze morgen leek het beter, maar toen we naar de voetbal moesten vertrekken deed zijn been (plots) weer pijn. Maar ‘k heb hem kunnen overtuigen om toch te proberen. Ik ging even aan de kant blijven kijken zodat, als zijn been weer te veel pijn zou doen, hij kon stoppen met de training.

Jan voetbalt ongelooflijk graag. Ge ziet zijn gezicht zo veranderen eens hij op het veld staat. En wat ik dacht was waar: hij had geen pijn aan zijn been, maar hij was aan het tekenen en hij had dus gewoon geen zin om te vertrekken.

We zijn toch een kwartier blijven kijken en dan moest Zelie naar de muziekles gebracht worden.

Toen ik hem weer afhaalde vroeg ik hem hoe het met zijn been was en hij wist gelijk niet meer waarover ik het had