Van huilen en lachen
Het is zo stom hoe kleine dingen mij soms zo volledig uit mijn lood kunnen slaan.
Vorige week weigerde mijn droogkast opeens nog te drogen. Niet de leukste beslissing voor een droogkast, dus riep ik de hulp in van de leverancier en die zou vandaag komen.
Een klein probleem dat vandaag zou opgelost worden, dus maakte ik mij daar niet teveel zorgen in en stelde ik het wassen even uit.
Deze morgen was meneer de technieker hier mooi op tijd, zoals gezegd. Met zijn apparaten aan de machine, geen foutmelding te vinden (dat had ik ook al kunnen zeggen), voor de zekerheid geherprogrammeerd en het zou in orde moeten zijn, maar moest er nog iets zijn, moest ik maar bellen. Dus begon ik weer te wassen.
Deze namiddag viel opeens mijnen euro dat de eerste was eigenlijk toch al gedroogd zou moeten zijn en zou hij dus effecitief ook droog zijn? Controle en lap, het was weer van dat: het programma was nog steeds niet afgelopen wat dus inhield dat er nog niets gedroogd was. Programma afgebroken en ik kreeg gelijk: na meer dan anderhalf uur draaien was de was nog steeds nat.
Telefoon opgepakt en nog eens gebeld naar de leverancier. Zij hebben onmiddellijk Miele gebeld en volgende week komt er iemand van hen kijken. De boel is gelukkig nog onder garantie, maar dat maakt mij weinig uit: er moet absoluut gewassen worden en dus wil dat zeggen dat ik de komende dagen overal was ga liggen drogen hebben in huis.
En toen had ik zin om een potje te janken.
