San's Weblog

Het voetbalseizoen loopt wel op zijn einde en er zijn al weken geen ‘echte’ matchen meer geweest, maar er zijn wel nog toernooien.

Eén er van is morgen gepland. Juist. Op moederdag.

En in plaats van dat het toernooi in de namiddag is. Vergeet het. Om 8u15 zijn we afgesproken aan de club om dan samen naar Olsene door te rijden.

8u15. Op een zondag. Op moederdag.

*Zucht* Een mens moet toch wat overhebben hé voor zijn kinderen.

Anna zit dit jaar in de 2e kleuterklas. Een jaartje te vroeg dus, want ze is amper 4 geworden in maart.

We hebben daar lang over nagedacht en na haar ziekenhuisopname dubbel over getwijfeld of het wel de juiste beslissing was voor haar.

Maar in de peutertuin werd ze lastig 5 maanden voor ze naar school mocht gaan. Ze was op 2 jaar en 1 maand volledig schoolrijp en verveelde zich rot tussen de andere kinderen.

Toen ze naar school mocht leefde ze op en ging ze met sprongen vooruit. Haar karakter in aanmerking genomen vreesden we voor een lastig jaar mochten we haar laten ‘dubbelen’ en dus besloten we om haar mee over te laten gaan naar de 2e kleuterklas.

De school stond niet echt achter onze beslissing en ik moet zeggen, ik ben er absoluut ook geen voorstander van om een kind vooruit te zetten, maar voor Anna dachten wij dat dat het best ging zijn.

Vandaag was het oudercontact. Gedurende het hele jaar heb ik wel contact met haar leerkracht, daar niet van. We babbelen regelmatig voor en na school en ik had toch nog geen negatieve opmerkingen gehoord, maar ge kunt nooit weten, nietwaar. Dus ik hield mijn hart toch een beetje vast: hadden we nu de juiste beslissing genomen of niet?

De juf beschreef Anna volledig hoe ze was: een kind met een serieus eigen willetje dat zich niet gauw laat doen. Ze werkt goed mee in de klas en ze kan het ook en we moeten er absoluut niet aan twijfelen dat ze klaar is om volgend jaar naar het 3e kleuterklas te gaan.

Oef! Een juiste beslissing dus.

Voor de verzekering moesten we een papier hebben van Anna haar ziekenhuisopname vorig jaar.

Uiteraard herinner ik mij dat maar al te goed, maar eigenlijk heb ik nooit iets zwart op wit gezien over haar opname en haar toestand. Waarom zou ik ook? Dat zijn meestal rapporten tussen dokters en alle vragen die we stelden en zelfs niet stelden werden sowieso beantwoord. Geen moment hebben we daar de indruk gehad dat ze iets zouden achterhouden.

Maar ik vroeg dus naar zo’n papier aan de huisarts en toen gaf hij mij het verslag van haar opname in de PICU en uiteraard ben ik dat beginnen lezen.

Het is eigenlijk heel bizar wat een selectief iets een geheugen is, want als de mensen er mij naar vragen zeg ik altijd automatisch dat het 6 dagen waren terwijl het er 8 waren. En dan wordt ik verbeterd en dan besef ik dat ik het mis had, maar toch blijf ik mij telkens weer vergissen.

Ik ben moeten stoppen met lezen na dag 2. Ik werd zo wreed erg weer teruggeslingerd naar die dagen, dat ik het niet meer kon opbrengen verder te lezen. Mijn keel werd dichtgesnoerd en ik begon weer volledig in paniek te geraken.

Dag 3 en volgende komen nog wel. Ik wil het gewoon weten wat er nu allemaal gebeurd is en hoe en wat en wanneer. Maar het zal met kleine stukjes gelezen worden.

De korte versie staat bij den anderen.

Maar dan niet op de ‘traditionele’ manier zoals we meestal doen, namelijk op de Vrijdagmarkt. Dit jaar hebben we deze op school gevierd. Dus eigenlijk geen 1 mei gevierd, wel gewoon het jaarlijkse schoolfeest.

We kijken daar eigenlijk wel naar uit. Het is een zeer gezellige bedoening en we kennen daar ondertussen veel mensen, dus alleen zijn we daar niet.

Maar elk jaar merk ik weer dat ik er naar uitkijk om met andere ouders te babbelen, maar dat ik er uiteindelijk zo goed als geen tijd voor heb. Het ‘nadeel’ van vier kinderen, noem ik dat. Want de kinderen treden op met hun klas en er zijn nog een paar andere dingen te doen en dus loop ik eigenlijk een hele namiddag van hier naar daar. En ook steek ik nog een handje toe op het spellenparcours, dus veel tijd blijft er niet over.

Nu, het feest was niet echt goed begonnen. Toen ik deze middag aan Louis en Jan vroeg om zich aan te kleden, hebben ze een beetje te wild gespeeld (in plaats van zich aan te kleden dus) en toen is Jan blijkbaar van het bed gevallen en met zijn mond tegen iets gebotst.

Een kleine, oppervlakkige snee boven zijn lip, wat op zich niets was, maar erger was dat een stukje tandvlees los zat en het in zijn mond serieus aan het bloeden was.

Even paniek en dan maar het internet op om te zien of er ook zoiets bestaat als een tandarts van wacht, en ja dus, die is er dus.

We konden gelukkig nogal snel gaan, maar niet snel genoeg om op tijd terug te zijn om Anna te zien optreden op het schoolfeest. Gelukkig trekt Michel dan genoeg foto’s.

Belangrijkste was natuurlijk dat Jan niets heeft aan zijn tanden en dat dat stukje tandvlees geen kwaad kan en mooi zal genezen én we waren nog net op tijd terug voor zijn eigen optreden. Want na de initiële pijn vlak na de val, had hij er een half uur later al absoluut geen last of pijn meer van.

De rest van de dag is gelukkig zonder incidenten verlopen. Jan heeft mooi zijn dansje gedaan

daarna was het de beurt aan Louis om te dansen

en Zelie eindigde met een demonstratie zumba.

Tussendoor deed Louis ook mee aan het schaaktoernooi en alhoewel hij al drie jaar schaakles volgt, was dit het eerste jaar dat hij zijn faalangst opzij heeft geschoven om deel te nemen. Hij is ergens in het midden geëindigd en ik was apetrots op hem dat hij heeft deelgenomen, en hij op zichzelf ook.

Naar goede gewoonte waren we weer een van de laatsten om te vertrekken. Eindelijk, toen al het volk weg was en ze alles weer begonnen af te breken, had ik de tijd gevonden om nog even te babbelen met een paar bevriende ouders.

Ik kijk al uit naar het volgende feest alhoewel dat misschien een heel ander soort feest zal worden.