San's Weblog

De kinderen hadden gehoord van iets dat Popeiland heet en zagen dat wel zitten om er naartoe te gaan. Een vriendin van Zelie ging al een paar jaar en vrienden van ons zouden dit jaar ook gaan, dus food for thought.

Gisteren vroeg een andere vriendin of Louis wou komen spelen vandaag en toen dacht ik weer aan dat Popeiland en besloot dat we toch maar zouden gaan. In plaats van dat Louis zou gaan spelen vroegen we het vriendinnetje dan om mee te gaan.

Er werd deze ochtend nog gebeld met de vrienden waarmee we zouden gaan en toen bleek dat zij ook een vriendje hadden meegevraagd. Totaal: 2 volwassenen en 7 kinderen.

Het zou een leuke uitstap worden: prachtig weer, goed gezelschap, mooie locatie en als kers op de taart bleek dat er nog gratis tickets ook waren.

De verwachtingen zijn uitgekomen and then some. De kinderen hadden een fantastische namiddag en ik ook en meer moet dat niet zijn om de vakantie in te zetten.

Het was vandaag alweer de laatste schooldag en als klasafgevaardigde van Zelie haar klas had ik met haar meester afgesproken om het laatste uurtje een kleine receptie te houden. Altijd leuk om met de ouders het jaar uit te luiden.

Het was een kleine opkomst van de ouders, maar een gezellige en het gaf nog de mogelijkheid om lang met de meester de praten.

En zo zit er weer een schooljaar op. Zelie had een zeer goed rapport, Louis ook, dus beter kon het schooljaar niet eindigen.

Vanavond gaan we nog met Zelie naar de film, haar verjaardagscadeau: een marathon van de 3 Twilight films. Ik kijk er niet echt naar uit, maar Zelie straalt al sinds ze weet dat we gaan, vooral, het is met mama én papa, en daar doen we het toch voor, nietwaar?

Het is weer dringend tijd om de puzzel voor de kinderen ineen te steken. De puzzel van kinderactiviteiten.

Scouts is vast. Zwemmen ook. Muziek ligt ook vast: Zelie doet haar vierde jaar AMV en doet saxofoon verder, Louis begint zijn tweede jaar AMV start met dwarsfluit (yep, hij gaat dwarsfluit leren volgend jaar). Ballet ligt vast voor Zelie en Anna, turnen ongeveer: de uurroosters moeten nog bevestigd worden. Voetbal komt op 2 trainingen, maar de dagen en uren liggen nog niet vast, of beter: ze zijn al vastgelegd, maar de trainer gaat proberen om ze nog te veranderen, dus is het nog afwachten. Zelie en Louis willen nog iets extra van dans doen, maar het nieuwe uurrooster is nog niet bekend. Het is Zelie haar laatste jaar basisschool volgend jaar, dus mag ze nog eens een laatste jaar iets extra proberen: in het humaniora zal er gekozen moeten worden.

Het belooft weer een druk jaar te worden, volgend jaar, maar dat zijn we ondertussen gewoon.

Onze eerstgeborene is vandaag 11 geworden. Dus maakte ik deze ochtend eerst de broertjes wakker, daarna kleine zus en samen zongen we dan gelukkige verjaardagsliedjes voor Zelie om haar wakker te maken.

Ze lag te glunderen in haar bed. Mooi om zien.

Van klein boeleke tot grote meid. Time flies.

Gelukkige verjaardag zoetje.

‘Rust’, dat schreef de dokter voor. Gisterennamiddag goed kunnen rusten en ‘s avonds voelde ik mij toch al iets beter. Vandaag niets en ik voel het verschil.

Deze morgen was er de jaarlijkse Aperitief in het Park van onze fantastische wijk waar ik geholpen heb, in de namiddag waren het bezoek en pannenkoeken en planning Gentse Feesten en nu ben ik bekaf.

De hoest is terug in volle fors en de zwakheid ook. Niet zo goed dus. Morgennamiddag wordt het weer druk, dus ik vraag mij af hoe ik mij morgenavond zal voelen, maar ik heb tenminste de voormiddag vrij, dus ik ga maar van de gelegenheid gebruik maken om dan een beetje te rusten.

Ze komen dichterbij en dus hadden we deze namiddag bezoek om te proberen al een beetje van een planning op te stellen, zowel voor eigen plezier als voor het Project.

Van donderdag tot zondag ligt het vast: MiramirO, wat anders. Voor de eerste helft, van zaterdag tot dinsdag, zijn er al plannen en ideeën om naar het Puppetbuskersfestival te gaan, maar nog niets definitiefs. Er zijn zelfs al een paar avondplannen, maar het is nog afwachten of die te verwezenlijken zullen zijn: onze vaste babysit werkt tijdens de Feesten dus eens kijken of er een alternatief kan gevonden worden.

Het lijken weer zeer leuke en drukke 10 dagen te worden. En avant, mars!

Het was vandaag de laatste zwemles voor de vakantie en dus was het een speeluurtje.

Jan in het kleine bad, Zelie en Louis in het grote zwembad en plots viel het me op hoeveel vorderingen Louis in het afgelopen jaar gemaakt heeft: hij sprong zonder aarzelen van de hoge springplank, dook als een vis het water in, zwom onder water en maakte onderwatersalto’s alsof het niets was.

Leuk om zien dat de lessen zo’n goed effect hebben. En zeggen dat hij, toen hij vorige keer de overgang van één groep naar de andere maakte, hij wou stoppen met zwemmen omdat hij dacht dat hij het nooit zou kunnen.

Ik dacht dat het een viruske was, dus ik ging het maar zijn beloop laten. Maar toen ik deze morgen met de kinderen naar school fietste voelde mijn ademhaling toch niet zo OK aan en de inspanningen die ik moest doen voelden dubbel zo zwaar aan.

Dan maar naar de dokter, kwestie dat het weekend voor de deur staat en het zal altijd lukken dat het volledig doorbreekt als er geen dokters werken (behalve die van wacht, dat weet ik wel, maar toch).

Meneer dokteur heeft dan maar de volgende diagnose vastgesteld: R74 of ‘acute infectie van de bovenste luchtwegen’, ook wel gekend als bronchitis. Het symptoom dat hij daarvoor heeft kunnen vaststellen is PND (post nasal drip) of in lekentermen: als ge in mijn keel kijkt ziet ge het slijm naar beneden komen. Proper dus.

Behandelingswijze: zoals ik al bezig was met medicijnen, maar ook: rust, waar ik nog niet echt mee bezig was.

Dus heb ik nu een vroege lunch genomen, mijn medicijntjes braaf gepakt en ben ik in mijn bed gekropen om te rusten tot ik de kinderen moet halen.

Mijn avondafspraak heb ik afgezegd. Ik had er nochtans ongelooflijk veel zin in, maar gelijk ik mij nu voel ging het toch niet veel zin hebben.

Nèh zie aan alle sceptici: ziet ge wel dat het geen comedie was. Het is niet omdat ik mij  niet ziek gedraag, dat ik niet ziek ben hé.

Vanavond wou Anna de pot mayonaise uitkrabben. De kinderen waren frietjes aan het eten, dus dat mocht wel.

Tot ik mij omdraaide en zag dat de lepel rechtstreeks vanuit de pot in haar mond ging…

‘k Heb haar gezegd dat dat niet mocht, maar stiekem weet ik dat ik dat zelf ook zou gedaan hebben

‘t Is niet beter gegaan na mijn dutje gisteren, een dutje dat allesbehalve aangenaam was wegens constant wakker worden omdat ik ijskoud had en mij te slecht voelde om een extra deken op te leggen. Dat heb ik ‘s nachts dan maar wel gedaan.

Vandaag nog hetzefde maar dafalgan kan toch kleine wonderen verrichten. Nog steeds geen koorts dus, maar wel hoesten en mij mottig voelen.

Deze middag was ik aan het lezen en deed ik even mijn ogen dicht. Of dat dacht ik toch, want toen ik ze weer opendeed was het anderhalf uur later.

Een viruske dat zichzelf wel zal opklaren, maar ondertussen is het toch wel mottig.