San's Weblog

Vertrokken om 13u32, aangekomen om 13u47, naam opgeven, ‘Momentje, ik ga eens kijken op mijn lijstje’, wachten, ‘Ah, u bent plaatsvervanger’, vloekt luidop want nu had ik een feestje voor niets afgezegd.

Maar ik moest nog wachten, want een effectieve ontbrak nog. 13u57, de laatste effectieve bijzitter komt toe. 14u, ikzelf en een andere plaatsvervanger mogen vertrekken.

14u15 terug thuis, ijsje genomen, in zetel gekropen en nu de uitslagen (door anderen geteld) volgen op de TV.

De burgerplicht zit erop. Vandaag er toch iets langer over gedaan dan andere jaren en zeer goed nagedacht, zeker nog in het stemkot. Uiteindelijk besloten mijn stem aan mensen te geven, ongeacht de partij, mensen waarin ik vertrouwen heb, die ik op één of andere manier ‘ken’ en waarvan ik denk dat ze hun best gaan doen.

Nu eerst voor het middageten zorgen, vooral zorgen dat ikzelf voldaan ben vooraleer aan de stemmentelling te beginnen … of het zou moeten zijn dat ik alsnog reserve blijk te zijn en dan heb ik de namiddag nog voor mij.

Niet vergeten meenemen deze keer:

- drinken: wat ze u daar geven is amper genoeg om het eerste uur door te komen. Op waterrantsoen staan in een warm lokaal is niet echt lollig;

- eten: we kregen vorige keer broodjes, of beter: een soort deeg dat zo droog was dat we beter ons waterrantsoen voor na het eten hadden gehouden en dan in één keer opgedronken hadden. Niet te vreten, echt waar. Het zoog zo het vocht uit uw lijf en dus niet alleen uit uw mond. En aan onze vegetarische collega was al helemaal niet gedacht;

- fruit: kwestie van iets tussendoor te kunnen knabbelen;

- energie: want om één of andere reden ben ik altijd bij de telploeg die het laatst gedaan heeft, of toch één van de laatsten.

Duimen nu kruisen dat ik reserve ben en zo niet, tot veel later.

Ik ben één van die ‘gelukkigen’ die het bij elke verkiezing aan hun been hebben: mogen opdraven om als Chinese vrijwilliger te gaan bijzitten. Mij is het lot van ‘teller’ beschoren. Nog nooit ‘s ochtends moeten gaan zitten, alleen in de namiddag stemmen tellen.

Over het algemeen vind ik dat niet echt erg. Iemand moet het doen, nietwaar, en ik ben nu eenmaal zo iemand die graag telt en andere prutserijen doet en anaal genoeg is om het zeer goed te willen doen.

Maar morgen vind ik het wel erg. Het is de eerste keer dat ik mij kan herinneren dat ik er echt, maar dan ook echt tegenop zie.

Het zal met het soort verkiezingen wel te maken hebben. Ik ga wel. Omdat niet stemmen nog veel en veel stommer is dan stemmen. Maar ik zie er deze keer dus ook tegenop.

Het zal er ook wel aan liggen dat ik nu niet naar de verjaardag van mijn neefje kan … in Nederland, en dat de kinderen het feest ook zullen missen. Dat dit de eerste vaderdag zal zijn dat ik mijn vader genen kus en knuffel ga kunnen geven, want hij zit in Nederland bij mijn neefje.

Nee. Ik ben nu geen happy bunny.

Louis en Jan zijn met de gogo’s aan het spelen, zeer geconcentreerd. Met heel wat over en weer gehakketak en tactiek en weetikveelwatnogallemaal.

Plots gerommel, luid geroep en gehuil. Ik spring uit de zetel want het zijn geluiden die ik ongelooflijk goed kan thuisbrengen: Louis is van de trap gevallen.

Hij is gelukkig niet ver gevallen: een viertal treden. Twee striemen op zijn onderarm en een beetje geschaafd aan zijn rug, het kon veel en veel erger.

Maar dus gewoon in het spel, beetje bij beetje achteruit geschoven en voor hij het wist lag hij van de trap.

Concentratie kan er soms ook over zijn

Niet dat het hier ooit echt kalm is, maar toch. Gisteren en vandaag waren er weer twee om bij te houden.

Gisteren overdag viel het (uiteraard) nog mee. Een beetje boodschappen gedaan, een beetje opzoekingen gedaan, een beetje voorbereidend gekookt.

Eens de kinderen thuis ging het in een versnelling hoger: huiswerk maken, Zelie naar ballet, koken, klaarmaken… want rond 19u kwamen vrienden ons halen om naar een try-out van een toneelstuk te gaan, in Evergem of all places.

Over de try-out kan ik kort zijn en alleen den anderen bijtreden: veel potentieel maar er moet nog (serieus?) aan geschaafd worden. Maar ik ben eigenlijk wel  nieuwsgierig wat het gaat worden en hoeveel er eigenlijk al vast ligt bij zo’n try-out. Want als het meeste al vastligt en ik dus bij de minderheid was, dan wil ik het eindresultaat niet meer zien. Als er nog flink aan geschaafd zal worden dan zou ik misschien toch nog gaan kijken. Het is alleszins al opgenomen in de programmatie van de Vooruit van volgend jaar. Dilemma’s dus.

Het plezantste kwam erna: nog enen gaan drinken met de vrienden. Het zijn zo van die goede vrienden die ge veel te weinig ziet en dus is het des te leuker als we dan allemaal nog eens tijd vinden.

Vandaag de gewoonlijke hectische activiteiten ochtend maar nu nog een graadje erger: voor volgend jaar willen de kinderen een uur vroeger zwemmen, maar de nieuwe reeks begon al deze week en dus zwommen Louis en Jan vandaag al vroeg, maar Zelie nog op het tweede uur.

Van het zwembad rechtstreeks naar het S.M.A.K. om daar de namiddag door te brengen met andere ouders van de kindjes van Anna haar klas, terwijl de kinderen van de klas daar een verjaardagsfeestje hadden en de broers en zussen ook een activiteit hadden.

‘t Was eigenlijk wel zeer wijs: als ouders hadden we onze eigen gids en die heeft heel wat uitleg gegeven bij de tentoonstellingen en ze wist gewoon ook heel veel. ‘t Was zo een gids die toch de indruk gaf niet alleen de voorgekauwde expo info te kennen, maar er ook veel naast wist en vlot antwoorde op alle vragen. De kinderen vonden het ook heel leuk met hun gids, dus een leuke namiddag gehad.

En nu een beetje met mijn voeten in de lucht liggen: twee dagen rondgehotst op hoge hakken en ik voel het nu toch wel. Nog goed dat er voor vanavond niets op de agenda staat.

Ja ik weet het, het was hier stil de laatste tijd. Eerst was er even geen tijd om te schrijven, en toen geen zin en toen waren er posten die half geschreven waren en later gepubliceerd werden dan dat ze geschreven werden en toen zat ik plots in een situatie waarin, zoals bij een vriendschap waar je te lang geen contact meer ehbt gehad, dat je begint bang te worden om nog contact te zoeken want wat als…

Enfin, het heeft lang genoeg geduurd. Er is vanalles gebeurd de laatste tijd en met tijd en stond zal ik hier wel nog postjes afmaken en dan op de goede datum zetten, maar first things first: weer mijn dagelijkse gedachten hierop smijten en wel vanaf nu.

Gedaan met de stilte. Genoeg vakantie gehad.