San's Weblog

Vandaag was mijn laatste dag van mijn 9 maand durende ‘vakantie’ en ik heb dat kalm ingevuld. Veel kon toch niet gedaan worden, want Louis was al sinds dinsdag thuis met buikgriep en deze ochtend lag Zelie ook dubbel van de pijn. Achteraf gezien niet hetzelfde als Louis, maar deze ochtend toch het zekere voor het onzekere genomen en ze mocht thuis blijven.

Maar kijk. Louis had tijdens de nacht nog eens serieus last gehad en blijkbaar was daarmee het laatste spoor virus weggespoeld, want gedurende de dag had hij zijn kleur teruggekregen en voelde hij zich weer kiplekker.

Een geluk, want nu konden we afspreken met vriendin E. om samen een broodje te gaan eten. De kinderen waren content om buiten huis te zijn en ik was blij om nog eens een babbelken op het gemak te kunnen doen.

Om 16u Anna en Jan en E., een vriendinnetje van Louis, afgehaald. Thuis gekomen gekookt terwijl de kinderen speelden. Toen vriendin H., de mama van E. haar kwam afhalen nog een aperitiefje genoten en nog een beetje gekletst, gegeten en zo was de dag alweer voorbij.

En dat was het zo wat voor de laatste dag. Nu nog een beetje TV kijken en dan op tijd gaan slapen, zodat ik goed uitgerust ben voor mijn eerste dag morgen.

Er is nu wel werk, maar ondertussen blijft de cursus ook verderlopen. Eén van de opdrachten was om een uurtje te gaan observeren in de klas en dat deed ik dan deze voormiddag.

‘t Was wel interessant, hoe zo’n klas werkt en hoe de leerkracht daarin staat. Het was blijkbaar niet de meest eenvoudige klas en de spanning was er soms te snijden. Toen ik vroeg of het door de desinteresse van de les zelf kwam, of door een desinteresse in school in het algemeen, dacht de leerkracht dat het eerder dat laatste was.

Het doet je wel nadenken, want als ik zelf les zou geven, zou ik een gelijksoortig onderwijs terecht komen, en een dergelijke klas is niet echt aanmoedigend. Maar tegelijk zit je wel te denken hoe je het zelf zou proberen aanpakken. Of anders gelijkstaat aan beter of slechter, of of het niet echt uitmaakt hoe je zo’n klas aanpakt, aangezien het hen zelf weinig kan schelen.

De leerkracht was iemand met 20 jaar ervaring, dus die wist heel goed wat gedaan moest worden om de klas in de hand te houden, maar het bleef een lastige oefening.

Enfin. Weer een opdracht achter de rug. Nu nog het verslag schrijven, maar daar heb ik nog wel even de tijd voor.

Gisteren en vandaag gelopen en gereden om de laatste papieren in orde te krijgen voor vrijdag, mijn eerste werkdag.

Het nieuwe werk vraagt om een aantal dingen mee te brengen en voor een daarvan moest ik naar Oudenaarde, waar ik dan van de gelegenheid gebruik maakte om nog eens met mijn papa te gaan eten.

De administratie in Oudenaarde ging heel vlot en dus had ik veel tijd met mijnen papa. Eerst een babbelken op zijn appartement, daarna gaan eten in zijn gewone stek en terug naar het appartement voor de koffie.

Een wreed gezellige middag dus die plots onderbroken werd door een telefoontje van de school: of ik Louis kan komen halen, want die had ongelooflijk veel buikkrampen. Nu, het was maar een half uurtje vooraleer ik sowieso zou vertrokken zijn, maar het was wel een mindere afsluiting van een leuke middag.

De krampen waren er eigenlijk al vorige nacht, maar toen Louis deze morgen opstond leek alles terug in orde. Niet dus, want vanavond had hij er weer van. Een buikvirus dus. We zullen hem morgen maar thuishouden.

Vanavond een infoavond van de humaniora. We moeten het onder ogen zien, maar onze kleine meid wordt groot en trekt dus volgend jaar naar de ‘grote’ school. Dus informeren is de boodschap. De ouders dus, niet de kinderen. Zelie is er vorig jaar al op bezoek geweest en was direct verkocht. Nu was het dus voor den anderen en ik.

Veel van de info had ik al ooit eens gekregen. Dat hebt ge als ge in de oudervereniging zit en bij de klasafgevaardigden en toch naar zowat alle infoavonden op school gaat, want de filosofie van de basisschool en de humaniora zijn zeer gelijklopend. Maar het was toch wel interessant en er zijn dus wel degelijk verschillen. Het zou raar zijn moesten er geen zijn.

Het leukste vond ik de afsluiter: we kregen nog een korte rondleiding door het gebouw en zagen enkele lokalen. Raar maar waar, in al die jaren was ik nog nooit op bezoek geweest in het gebouw.

En nu zijn we weer wat informatie rijker en een stapje dichter.

Op maandag na school hebben geen van de kinderen iets te doen, dus is er een beetje tijd om te lanterfanten. Zo kreeg ik het in mijn hoofd om naar de Hema te gaan kijken of ze daar reflecterende hoezen verkochten om over de boekentassen te trekken (voor op de fiets en al). Zelie wou absoluut nog eens een milkshake/sapje drinken uit de Tasty en dus gingen we het praktische aan het aangename koppelen.

De Hema had niet wat we zochten, Blokker ook niet. We bleven bij nog een winkel hier kijken en treuzelden een beetje daar en plots was het half zes en besefte ik dat ik eigenlijk vergeten was eten in huis te halen. We stonden toen bij Tasty en in plaats van alleen een milkshake/sapje te drinken op weg naar huis, installeerden we ons daar en bestelden hamburgers.

‘t Was gezellig. Er zat maar één ander (mannelijk) koppel, maar de kinderen hielden hun manieren (ze bleven mooi zitten en luisterden als ik vroeg om stiller te praten en zo) en de sfeer was zeer ontspannen. Veel keuvelen en lachen.

En toen stond het koppel naast ons op, ging de ene gewoon naar buiten, maar de andere man draaide zich om en vroeg mij of het alle vier mijn kinderen waren. Toen ik bevestigend antwoordde, zei hij dat hij het zeer leuk vond hoe ik met hen omging en wat een leuke kinderen het waren en ook dat hij het fantastisch vond dat ik mijn kinderen daar mee naartoe nam (vegetarisch en gezond en zo, ik denk toch dat hij het daar op had).

Ik heb die meneer eens zeer vriendelijk bedankt, ben onmiddellijk een paar centimeter gegroeid en het tomatenkleur heeft nog lange tijd mijn wangen versierd.

Toen de kinderen begonnen met hun activiteiten heb ik van in het begin besloten dat zondag, activiteitenvrij zou zijn. Daar is al een minimale uitzondering op gekomen, want Jan moet heel uitzonderlijk wel eens een voetbalmatch hebben op zondag, of een tornooi, maar tot nu toe is dat dus goed gelukt.

Meestal doen we niet veel op zondag, soms eens op familiebezoek, maar meestal is het gewoon een luie dag: laat opstaan, koeken eten, beetje TV kijken, spelletjes spelen, lezen …

En soms doen we zoals vandaag. Eerst luieren en dan plots alle hens aan dek en trekken we de stad in. Deze keer ging het richting Huis van Alijn waar we de collectie bekeken en naar de reisfoto’s en -filmpjes gingen kijken. Daarna gingen we avondeten in de Soup Lounge: een soepje, broodjes een appel en meer moet dat eigenlijk niet zijn.

Genieten gewoon.

‘t Was een zware week, een heel zware. Toch in de zin van heel weinig slaap.

Zelie zit zelfs nog niet in haar bed, maar ik ben op en kruip nu in mijnen nest. Michel moet Zelie maar in bed steken.

Als ik goed reken, kan ik dan nog tien uur slapen vanacht en dat lijkt mij een zalig vooruitzicht. Morgen weer fris.

Het is gelukt, mijn ‘campagne’ (geen dus) want vanavond ben ik herverkozen voor een nieuwe term van 2 jaar bij de oudervereniging. Toen ik de uitslag hoorde merkte ik toch dat ik toch zenuwachtig was geweest. Daarna een ongelooflijk fijne lezing gehad.

Het onderwerp van de lezing, Opvoeden volgens Ignatius, was ongelooflijk interessant. Ik dacht vooraf dat het saai ging zijn, ik mag daar eerlijk in zijn, maar de spreker bracht het onderwerp echt tot leven. Veel te weinig mensen die komen luisteren zijn, maar die afwezigen hadden ongelooflijk ongelijk. Echt waar. Dit is echt geen reclame voor de school of de spreker, maar het was ongelooflijk interessant gebracht en iedereen zat met de spreekwoordelijke open mond te luisteren.

Dus voila. We staan de komende twee jaar nog eens ten dienste van de school en een interessante avond er gratis en voor niets bovenop.

‘t Was heel leuk gisterenavond. 11 vrouwen, lekker eten, goed gedronken (niet te veel én op tijd gestopt want het was tegen Brussel en een mens moet nog terug thuis geraken ook hé) en fantastische gesprekken gehad.

Mijn nichtje was blij met de kadoo en we hebben ons allemaal zeer goed geamuseerd. Fijne madammen leren kennen en we waren zo druk aan het praten dat we niet eens doorhadden dat onze gastvrouw eigenlijk al gaan slapen was.

Om 2u dan toch maar naar huis getrokken, niet omdat het moest, maar ik had de volgende ochtend toch in gedachte. Niet als eerste, maar zeker niet als laatste. Tegen 3u in bed en om 6u30 er weer uit en ik moet zeggen, het deed toch wel een beetje pijn. Het is woensdag dus ik kan tussendoor geen dutje doen wegens kinderen straks thuis en dan veel te druk.

Maar kijk zie, we gaan vertrekken en tegen binnen een kwartier ben ik al volledig vergeten dat ik moe ben.

Ik ga uit vanavond! Mijn nichtje wordt 38 jaar binnenkort en dat gaan we vanavond vieren met een heel pak vrouwen.

Zoals een beetje de gewoonte is, is er uiteraard een thema en voor vanavond is het thema ‘ziekenhuis’: nichtlief wordt vrijdag immers ook geöpereerd en we moeten haar toch een beetje een hart onder de riem steken.

Eigenlijk had ik een vergadering voor school vanavond, maar een mens moet zijn prioriteiten kennen, nietwaar