San's Weblog

We reden Gent uit, deze middag, met de wagen, ondanks de autovrije zondag. Maar wij moesten vandaag niet in Gent zijn, noch in Antwerpen of Brussel, want dan hadden we evengoed de trein kunnen nemen. ‘Beter’ de trein kunnen nemen, zelfs. Wij reden Gent uit, richting Nederland, richting mijn broer.

Het was namelijk het verjaardagsfeestje van mijn neefje, de oudste van mijn broer, en dat gaat nu eenmaal boven een autovrije dag. De trein was geen alternatief, want er is geen makkelijke verbinding tussen Gent en waar mijn broer woont: 2,5 uur reizen en 3 overstappen, niet echt aan te raden om even naar een feestje te gaan.

Wat ik wel leuk vond, was Gent uitrijden en de politie zien staan om de toegangswegen te controleren, aan de rand van de ring zodat automobilisten zelfs niet tot dicht bij het centrum konden rijden. De uitgangswegen werden duidelijk niet ‘bewaakt’ want bij het buitenrijden zijn wij geen politie tegengekomen.

Los daarvan, een heel leuke namiddag gehad. Gezellig gekeuveld met mijn papa, zus en broer en de aanverwanten, de kinderen die zich rotamuseerden met de neefjes en nichtjes en de jongste van mijn zus, mijn kleinste nichtje, die eindelijk eens spontaan bij mij kwam, op mijn schoot en last, maar zeker not least, zeer lekker gegeten (al gezegd dat mijn broer een fantastische kok is?).

Ge hebt echt niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Meer dan 18 jaar geleden leerde ik den anderen kennen, op reis met de faculteit naar Budapest.

Zeer fijne herinneringen aan die reis, niet in het minst aan het eten daar. We hebben daar zeer veel en zeer lekker gegeten. Ook gedronken, daar niet van (we waren nog studenten), maar dus zeer veel gegeten en aangezien we in Hongarije waren, zat er af en toe ook wel eens goulash tussen.

Sinds de kinderen thuis eten, maak ik de menu van de school en zo heb ik een paar maanden geleden voor het eerst zelf goulash gemaakt: internet to the rescue en een recept vinden was niet moeilijk. Voor vandaag stond het weer op het menu en het recept dat ik eerst gebruikt had vond ik niet direct terug op het internet, maar gelukkig had ik het wel gekopiëerd op mijn laptop. Maar door de perikelen met die laptop durf ik hem niet meer van de stroomkabel halen en ik was te lui om hem met kabel en al naar beneden mee te nemen, dus zocht ik op de i-pod naar een ander recept.

Het leek een goed recept, maar er ontbraken naar mijn goesting toch een paar dingen. Dus heb ik de twee recepten dan maar gecombineerd en ik vond het eindresultaat zeer lekker én gemakkelijk. Dus ga ik dat hier eens delen met jullie.

Benodigdheden
boter (+/- 2 eetlepels)
1kg rundsstoverij
2 ajuinen
peper en zout
3 eetlepels paprikapoeder
3 rode paprika’s
1 blik tomatenblokjes (400g)
8 vastkokende aardappelen
rundsbouillonblokje
1 glas water

Bereiding
De dag voordien:
ajuinen fijn snijden en in de boter stoven tot glazig. Stoofvlees erbij doen, kruiden met peper en zout, paprikapoeder erbij, even aanbraden en dan afdekken en op een zeer laag vuurtje laten sudderen in eigen vocht (het vlees zal dus vocht afgeven als het vuur laag genoeg staat) gedurende ongeveer een uur.
Terwijl je wacht, de paprika’s vierendelen, ontpitten en onder de grill leggen tot het vel verbrand is. Kwestie om ze dan gemakkelijker te kunnen pellen. De gepelde paprika’s in fijne reepjes snijden. Ook de aardappelen schillen en in stukken snijden.
Na een uur de tomaten erbij voegen, de reepjes paprika, aardappelen, het bouillonblokje, water, even laten opkoken en dan weer op een laag vuurtje zetten en laten sudderen gedurende zeker een half uur: de patatjes moeten zacht zijn.
De dag zelf: opwarmen en laat het gemakkelijk nog een tijdje sudderen: het is een stoofpotje, dus laat maar lekker lang staan.

Smakelijk.

Deze voormiddag mochten we in de les even op de computer. Om de opdracht uit te voeren moest ik eerst mijn mail bekijken en daar zat het verlossende bericht: ik heb de job!

Het is momenteel mijn ideale job: in Gent (dus met de fiets te doen), parttime (dus zeer combineerbaar met de kinderen) én juridisch. Startdatum: 1 oktober.

Jippie!! Ik sta er nog van te beven. *en nu rap terug naar de les*

Ik las blogs via Bloglines. Begin deze week ging ik kijken en toen kwam het bericht dat ze er mee stoppen. Ze waren vriendelijk genoeg om te zeggen hoe ik mijn feeds kon overzetten, maar computer/internetnitwit dat ik ben begreep ik er niets van.

Gisterenavond wou den anderen iets nieuws op de laptop installeren en toen heeft hij direct ook mijn feeds overgezet en sinds vandaag lees ik ‘mijn’ blogs via google reader.

Eens benieuwd hoe rapt het gaat wennen.

Op 24 augustus kreeg ik volgend mailtje van het reclamebureau:

Hoi Sandra,

We zijn met Enchanté een nieuw Belgisch kinderkledingmerk aan het helpen bij de lancering. Momenteel mogen we nog niet veel zeggen maar het betreft kledij voor meisjes van 2-12 jaar. De lancering gebeurt woensdag 15 september met een heus défilé … Ik weet dat de info momenteel schaars is, maar er mag nog niks vrijgegeven worden.

Is dat iets wat jou interesseert?

Kindermode voor meisjes tussen 2 en 12? Geïnteresseerd? Dat zal wel zijn dat. Dus regelde ik alles hier op het thuisfront om met de meisjes naar de modeshow te kunnen gaan (ah ja, want de dochters moesten toch mee naar een modeshow van kleren voor hen).

Meer info kreeg ik de weken daarop niet, want ze mochten dus effectief niets vrijgeven. Een link naar de uitnodiging gaf alleen op dat er een modeshow ging komen van een nieuw merk ‘Juggle Angels. Mash-up fashion for IT girls’ en het adres waar die plaatsvond. Het was duidelijk de bedoeling de nieuwsgierigheid op te wekken en dat lukte dus wel.

Vandaag dan D-day. Kinderen van school afgehaald, de jongens afgezet bij mamie en met de meisjes doorgereden. Gestopt onderweg bij de Quick om iets te eten te hebben en dan gezellig in de auto gegeten terwijl we onderweg waren: het voordeel van een auto waar je de zetels kan omvormen tot tafel

We moesten in Terkamerenbos zijn, in Chalet Robinson en, manmanman, wat was ik blij dat ik de GPS van mamie had mogen lenen, want ‘Jachtdreef’ was niet echt duidelijk terug te vinden en we zouden er anders volledig voorbij gereden zijn.

Auto geparkeerd en dan was het gemakkelijk want eens in Terkamerenbos was het wel goed aangegeven: paadjes naar beneden gewandeld richting water, bootje genomen naar het eiland, restaurant binnen, trap omhoog, aan de tafel aanmelden, naamticketje opgeplakt krijgen en voorgesteld worden als ‘de bekende blogster’. Ik moest mij inhouden om niet in lachen uit te barsten, maar langs de andere kant streelt het toch uw ego, nietwaar.

De show zelf had gelijk een beetje vertraging, maar er was genoeg te zien om de kinderen bezig te houden (vooral dan een zeer rijkelijk gevulde en lange snoeptafels) en dan eindelijk, om 14u45 begon de défilé. Een kleine intro door de ontwerpsters en de mededeling dat het ook voor de kindjes hun allereerste défilé was. De presentatie zat goed ineen: een korte voorstelling op scherm van de ‘modellen’, mooie beelden en enthousiaste kinderen, en daarna mochten ze zelf op de catwalk.

Het eerste model mocht eigenlijk het concept voorstellen: ze kwam op in één outfit, ging de catwalk af op het einde en verdween achter een scherm uit rijspapier gemaakt. Daardoor zagen we haar silhouet en zagen we hoe één van de ontwerpsters in een paar minuten tijd de jurk ‘veranderde’. Eens getransformeerd mocht het meisje door het papier lopen en haar nieuwe outfit showen. Daarna kwamen de modellen één voor één (soms ook in een groepje) de catwalk op om de rest van de collectie te showen, de een al dapperder dan de ander.

Juggle Angels. Het concept is simpel: één basisjrukje, vier kleuren, 11 ‘kits’ en het resultaat is redelijk spectaculair: hoe een ’stom’ bandje een simpel jurkje kan transformeren tot iets chique, klassiek, hip, romantisch …. Het idee is ’simple comme bonjour’, maar je moet er maar op komen.

Bij navraag bij de dochters, want het is uiteindelijk voor hen bestemd, zei Anna simpelweg ‘heel mooi’ en vond Zelie het een prachtig idee dat leuke jurkjes opleverde, maar, zei ze er wel bij, eerder iets voor ‘kleinere’ meisjes, niet mee voor haar leeftijd (11 jaar, zo oud al maat), en ik vond haar ergens wel gelijk hebben: het jurkje zou prachtig zijn voor Anna, maar ik zie er Zelie dus ook niet direct in rondlopen. Langs de andere kant, initieel zei het reclamebureau dat het voor meisjes van 2 tot 12 jaar was, maar op de website staat nu 2 tot 10 jaar, dus het klopt dan wel weer.

Het was een leuke modeshow met leuke meisjes: schattige kleintjes en fiere ‘groteren’. Er zat zelfs een echt zangtalent bij: een zevenjarig meisje die de défilé afsloot met een prachtig gezongen Waka Waka.

Daarna was het tijd om de snoep te ‘verdienen’: de kinderen mochten hun eigen jurkje creëren. Er lagen tekeningen van de jurk die ze zelf mochten inkleuren, versieren met bloemetjes, bolletjes, … Als de tekening af was mochten ze die afgeven en een zak met snoep vullen. Wees dus maar zeker dat er twee goedgevulde zakken mee naar huis gekomen zijn. Nu, ik had hen wel gezegd dat ze ook aan hun broers moesten denken, dus het was te verwachten. Ik ben zo geen snoeper, maar ik heb ook mijn buikje kunnen rondeten: taarten (iets zegt mij ‘Françoise‘), chocolademousse, lekkere pannenkoeken, wafeltjes, aardbeien, … een koffietje erbij of iets fris. We zijn allemaal goed verwend geweest.

We zijn er vanonder geglipt als dieven in de nacht: de kinderen moesten naar het toilet en in plaats van terug te keren zijn we gewoon doorgegaan (sorry mensen, dat ik zo beleefd niet was om ‘dag’ te zeggen), met dat voordeel dan dat we op tijd terug in Gent waren zodat Zelie haar eerste dansles kon meedoen. Net op tijd, maar toch op tijd.

Besluit: een leuke namiddag, leuke kledij en ik zie Anna daar wel eens in rondlopen. Ik heb alleen nog geen echte voorkeur voor een ‘kit‘. Mijn voorkeur gaat uit naar Nouette of Liberty, maar ik denk dat Miss Butterfly de voorkeur van Anna gaat wegdragen.

Toen ik zonder werk kwam te zitten heeft den anderen een oude laptop van hem in orde gesteld en aan mij gegeven, want ja, mijn eigen laptop was van het ex-werk en die moest dus op het ex-werk blijven. Op die manier kon ik gezellig blijven voortprutsen voor de TV ’s avonds.

Maar die computer is dus niet van de jongste en af en toe doet hij wel eens raar. Zo heeft hij eens een hele tijd, weken aan een stuk, plots veel trager gewerkt. Heel veel trager. Den anderen vond niet hoe het kwam, ik had niets speciaals gedaan (alhoewel dat hier ten huize niet geloofd werd) en dan plots, even onverwacht als het begonnen was, is hij terug normaal beginnen werken.

En zo deed hij eergisteren ook weer eens raar. Zondagavond gewoon op kunnen werken. Dichtgedaan voor het slapengaan en toen ik hem maandag opendeed zag ik alleen een zwart scherm en een pijltje. Afgesloten, heropgestart en geen ander resultaat. Gedurende de dag nog een paar keer geprobeerd, maar geen geluk: alleen een zwart scherm dus.

Vanavond dacht ik, nog eens proberen en wat ziet mijn oog (allez, mijn ander ook hoor): een computer die opstart mét letters én beweging én die normaal doet.

Jippie! Ik kan weer prutsen voor de TV.

De laatste vergadering van de oudervereniging van het vorig schooljaar zit er ook weer op. Er gaan twee heel fijne mensen weg en daar nemen we volgende maand plechtig afscheid van.

Volgende week zijn het dan verkiezingen van het nieuw bestuur. Mijn tweede termijn van 2 jaar zit er ook weer op en ik heb mijn kandidatuur weer gesteld voor een nieuwe periode. Als er dus meer kandidaturen zijn dan er plaatsen vrij komen, dan kan het nog spannend worden, dat was namelijk vorig jaar het geval.

Ouders van de school die dit dus lezen: allemaal volgende week donderdag op de algemene vergadering aanwezig zijn om voor mij te stemmen. Ge krijgt er nog een leuke lezing gratis bovenop.

Kijk. De Vlasmarkt is dit jaar begonnen met ook van buurtfeest te doen.

Het begon al in de voormiddag met rommelmarkt en dan brunch, maar dat was een beetje te vroeg voor ons: dan loop ik meestal nog in mijn pyjama en doe op mijn gemak mijn middageten klaar. Maar in de namiddag zijn we er wel geraakt, toch in gereduceerde vorm: Zelie was bij een vriendin gaan spelen en Louis was al sinds zaterdagavond bij een vriendinnetje, dus ging ik op stap met Jan, Anna en vriendje J. uit de straat.

En kijk, Bataclan was er ook, met Jesus en het kinderhospitaal en er was gewoon heel veel sfeer en ambiance. De kinderen hebben een ijsje gegeten en ik een pannenkoek en we hebben een heel leuke namiddag gehad (behalve het deeltje op het einde waar ik Jan en J. heel even kwijt was, of dat toch dacht, maar ze waren gewoon een ballon gaan halen en dat Anna toen begon te wenen omdat zij geen ballon had).

Vrijdag had ik het er nog over gehad dat ik liefst niet al te vaste plannen maak voor op een zondag, want dat is de enige dag dat echt vrij is en dan kunnen we zo’n dingen op den bots doen.

Dit weekend was het laatste weekend dat nog niet alle kinderactiviteiten begonnen zijn. Vanaf maandag is het weer vollen bak. Er zijn meer activiteiten dan vorig jaar, maar bizar genoeg hebben we nu wel twee avonden niets te doen, dus eigenlijk meer vrije tijd.

Vanaf volgende week ziet de planning er als volgt uit:
dinsdag:
16u00-17u00: dwarsfluit – Louis (nieuw)
16u30-17u00: saxofoon – Zelie
17u00-18u00: AMV – Louis

woensdag:
13u30-15u00: turnen – Zelie
14u00-15u30: AMV – Louis
16u00-17u15: voetbal – Jan
17u30-18u30: Urban/Clipdance – Zelie & Breakdance – Louis (nieuw)

vrijdag:
16u45: ballet – Zelie
17u00: voetbal – Jan (nieuw)

zaterdag:
8u30-11u00: AMV – Zelie
9u00-10u00: ballet – Anna
10u30-11u30: turnen – Anna (nieuw)
12u00-13u00: zwemmen – Zelie, Louis, Jan (en als er een plaatsje vrijkomt in de club, ook voor Anna)
13u30-16u00: Animatiefilm – Louis (nieuw)
14u00-18u00: Scouts – Zelie
en ook, niet op een vast uur, soms voormiddag, soms namiddag, speelt Jan een voetbalmatch.

Voor dinsdag is het redelijk makkelijk: Zelie en Louis trekken hun plan en gaan samen naar de muziekschool. Het is niet ver van de school, ze kennen de weg en er zijn voldoende vriendjes die ook die richting uitmoeten zodat ze sowieso begeleid zijn.

Voor woensdag hebben we de routine al onder de knie. Mamie vangt ons gelukkig op op woensdag, zodat de kinderen die niets te doen hebben daar kunnen blijven terwijl ik de taxiservice doe.

Vrijdag gaat Zelie alleen naar ballet. Ik heb nu les tot 16u20 dus is het een beetje haasten om de andere kinderen van school te halen, naar huis te crossen en terug te vertrekken naar de voetbal. Gisteren waren we te laat (10 minuutjes) en ik heb de trainer dan maar ingelicht van mijn opleiding en dat het er dus dik in zat dat we op vrijdag iets later zouden zijn. Hij apprecieerde het dat ik hem waarschuwde en dat is dus in orde.

Afhankelijk van wanneer Jan zijn voetbalmatch heeft op zaterdag zal den anderen zich dit jaar dus ook moeten inzetten om te halen en te voeren: het is nogal moeilijk op verplaatsing te gaan (want dat is altijd in de voormiddag) én tegelijk in Gent de kinderen over en weer te voeren. Vorig weekend was het van dat en dat is dus prima verlopen.

Allez-hup. We zijn weer vertrokken.

Kort: zeer interessant, zeer intensief en zeer vermoeiend.

Het is duidelijk dat ik het niet meer gewoon ben en op het einde van de dag was ik een beetje kapotjes. Direct al twee opdrachten en het belooft een intensieve cursus te worden waar veel gewerkt zal moeten worden. Maar ik zie het nog altijd zeer goed zitten, zelfs meer dan voor het begon.

En ik moet ook nog een nieuwe routine vinden voor het avondeten: mijn les eindigt om 16u20, pas 10 minuten later was ik op school om de kinderen af te halen, daarna was het koersen om op tijd thuis te zijn en in de auto te springen om Jan naar zijn voetbaltraining te brengen, terug naar huis om eten te maken voor ik Jan terug moest afhalen, …

Gelukkig werkt Michel nu in Gent, dus hij heeft uiteindelijk het eten afgemaakt terwijl ik Jan ging afhalen en dat zal de routine worden, anders is het niet haalbaar want nu kan ik overdag niet meer koken.

Om 20u had ik dan nog een vergadering met het buurtcomité en nu ben ik volledig op. Morgen moet ik ‘maar’ om 7u30 opstaan, dus nu direct in bed en dan kan ik gewoon nog negen uur slapen.