San's Weblog

Er moet een nieuw evenwicht gevonden worden. Een nieuw evenwicht tussen kinderen, vrijetijd, werk en studeren.

Werkloos zijn maakt dat ge opeens zeeën van tijd hebt, zeeën die binnen de kortste keren verdwijnen en waarvan hier en daar een paar plassen overblijven. Het is zeer gemakkelijk om de tijd te vullen, namelijk, met andere dingen die nog interessant en leuk blijken ook.

Maar toen moest ik een deeltje tijd afgeven omdat ik een opleiding ging volgen. Een serieus deeltje tijd, want ik koos een opleiding waar veel voor moet gewerkt worden: presentaties voorbereiden, interviews doen, lessen instuderen, testen invullen, … En ik was nog niet goed en wel begonnen met een deel ‘vrije’ tijd daaraan te verliezen, of ik vond zowaar nieuw werk. Ondertussen blijft de vrijetijdsbesteding gewoon verder lopen: oudervereniging, buurtvereniging, Gentblogt, … (deze week 2 vergaderingen en 2 interviews) én, gezien ik ‘maar’ parttime werk, blijf ik koken voor de kinderen, komen ze na school gewoon naar huis en blijven niet op de opvang en ben ik nog steeds hun taxidienst.

Dus moet ik een nieuw evenwicht vinden, beter aan timemanagement doen, want ik kom nergens deftig meer aan toe: mijn taken worden ’s nachts gedaan, aan studeren kom ik (nog) niet toe, het is haasten om tijdig eten in huis te halen en klaar te krijgen en mijn vergaderingen worden voorbereid in het half uur voor ik moet vertrekken.

Enfin, ik geef mijzelf nog een beetje chaos tot na de herfstvakantie, en daarna is het structuur geblazen.

En nu ga ik mij klaarmaken voor een verjaardagsfeestje. Let the goodtimes roll.

Anna, 4 jaar 6 maanden, komt thuis:
“maar God bestaat niet meer, maar hij is een standbeeld geworden en hij is begraven”

Out of the mouth of babes …

Een nieuw stadsmuseum in Gent. Na alle heisa en opbouw de laatste maanden (of is het ondertussen al jaren?), was het vrijdagavond eindelijk grote opening.

Het voordeel soms om bij Gentblogt te zitten, of om mensen te kennen ‘met connecties’ (hmpfr, dat zal ze graag horen , maar zo waren den anderen en ikzelf erbij met de ‘grote pieten’ om hete museum officieel in te huldigen.

Een fijne avond in zeer goed gezelschap. Altijd voor herhaling vatbaar. En nadien nog lekker gaan eten, wat wil een mens nog meer. Maar kijk. Lees het allemaal hier.

De meest gestelde vraag tot nu toe, enfin, deze week toch: hoe is het op het nieuwe werk?

Awel, wreed goed, dankuwel. Tot nu toe niets dan positieve ervaringen. Leuke collega’s, leuk werk, leuke uren. Wat wil een mens nog meer.

Ik moet toegeven dat ik zenuwachtig was, om zo opnieuw te beginnen. Nieuwe omgeving, nieuwe materie, alles nieuw, maar het was dus nergens voor nodig. De feedback die ik tot nu toe kreeg was positief én ik doe het nog graag ook.

Nog eens: wat wil een mens nog meer

Dat is al een paar weken bekend, dat het vanavond avondshoppen ging zijn in Gent. Telkens ik de affiche in een etalage zag hangen, dacht ik, dat moet ik in mijn agenda zetten, maar uiteraard kwam het er nooit van.

Ik wou schrijven, vandaag een dag was als andere, maar dat klopt niet meer. Het is een nieuw ritme en ik moet er nog een beetje aan wennen. Maar tegen de middag ben ik al vrij en dus maakte ik een afspraak voor een opdracht voor de les, en wat dus een rustige namiddag kon worden werd een drukke. Een gezellige en succesvolle namiddig, daar niet van, maar toch een drukke.

Het werd uiteindelijk sprinten om op tijd op school te zijn en daarna was het tijd om de gewone routine van huiswerk, klapke, koken. Hetgeen we wel gewoon zijn.

Nieuwe routine en oude routine en het is mij dus volledig ontschoten, van dat avondshoppen. Ik ben er dus niet geraakt wegens volledig vergeten. En ook, zeer moe. Maar voor de portemonnee is dat wel goed nieuws natuurlijk.

Morgen weer lesdag, dus hoogtijd om er in te kruipen.

Het laatste kind ligt al meer dan een uur in bed, dus het zou stil moeten zijn boven. Maar ik hoor iets, zet het geluid van de TV uit en luister.

Jan ligt te kermen in bed. Eerst zacht en dan steeds harder. Hij weent half en heeft duidelijk pijn, dus loop ik naar boven om te ontdekken wat er aan de hand is. Toch wel ongerust, want Jan heb ik nog weinig zo horen kermen.

Ik: Jan, wat is er? Heb je pijn?
Jan: Ja *kermt voort*
Ik: waar heb je pijn?
Jan kermt
Ik: Jan, ik ga het licht even aandoen zodat ik kan zien waar het pijn doet *doe het licht aan*
Jan draait zich weg van het licht en blijft kermen. Ik ga zo staan dat mijn schaduw over zijn gezicht valt en vraag hem nog eens waar het pijn doet
Jan: aan mijn slurf
Ik: Jouw slurf?
Jan: Ja *kermt hard verder*

Ik besluit dus maar om het licht uit te doen en te blijven zitten, aaiend over zijn hoofd, tot dit deel van zijn droom voorbij is

Ne mens voelt zich soms al een beetje licht in het hoofd als hij gedronken heeft en eigenlijk vind ik dat al bij al nogal meevallen.

Deze ochtend sms’te mijn nicht mij of ik het zag zitten om vanavond iets te gaan eten. Voor de mensen die mijn blog nog niet veel gelezen hebben, ik heb ongeveer de meest fantastische familie die er is, en dan nog zeker mijn nichten, dus als zij zoiets vraagt, dan zeg ik uiteraard ‘absoluut’.

Gereserveerd bij de Japanner waar wij een ongelooflijke gezellige avond hebben gehad, en geëindigd hier thuis, alwaar den anderen ons laten proeven heeft van zijn zelfgemaakte limoncello en bananenlikeur.

Op restaurant is de drank binnen de perken gebleven, maar hier thuis was het anders. Ik voel mij wel een beetje licht in het hoofd, maar ‘zat’ is een groot woord. Nu, typen zou toch niet lukken moest ik zat zijn, dus dat stadium heb ik niet bereikt. Maar dat het een goed idee is om nu te gaan slapen, dat staat buiten kijf, want morgen is het toch weer een werkdag.

Conversatie in de badkamer. Er staat een potje anti-rimpelcrème bij de lavabo.

Jan: mama, wat is dat?
Ik: een crème tegen de rimpels
Louis: heb jij dan rimpels gehad?

Lief hé.

De eerste werkdag zit erop. De meest gestelde vraag vandaag moet toch wel geweest zijn of ik het zag zitten. Waarom zou ik niet? Het lijkt mij interessant, de mensen lijken ongelooflijk behulpzaam en de sfeer ziet er goed uit. Het zal allemaal aanleren zijn van zo goed als niets, maar dat is ook niets nieuws: als advocaat heb ik genoeg nieuwe materie moeten instuderen voor een of ander dossier.

De voormiddag was voornamelijk administratie vervullen. Vooral info van de personeelsdienst, maar ook langsgaan bij de griffier om de eed af te leggen (jaja, werken voor een openbaar bestuur, daar moet ge wat voor over hebben). De griffier gaf mij trouwens een mooi compliment (‘U bent net afgestudeerd?’), maar ik vermoed dat hij zijn verkeerde bril ophad

’s Middags had ik lunchafspraak met mijn baas en in de namiddag kreeg ik dan een hoop uitleg bij een eerste dossiertje dat ik zal behandelen. En toen was de dag al voorbij. Zoef! Gelijk hij pas begonnen was.

Ik ben meer moe dan verwacht, maar straks ben ik met 2 vriendinnen afgesproken om samen naar een modeshow te gaan. Even op mijn tanden bijten en die klop, die zal rap voorbij zijn, dat weet ik nu al, want die eerste werkdag moet toch een beetje gevierd worden, nietwaar.