San's Weblog

Wij waren vanavond uitgenodigd om erbij te zijn. De première van de nieuwe show. Ik Kortrijk dan nog.

We reden er naartoe met de GPS, maar ik had beter vertrouwd op mijn geheugen: ik ging tot 1987 bij mijn grootmoeder op bezoek in Kortrijk. Daarna niet meer omdat ze overleden was. Maar soms gingen we nog eens naar Kortrijk bij Dugardin of bij mijn ‘nonkel’ (meer bepaald de zoon van de nicht van mijn grootmoeder, maar we hadden daar meer contact mee dan met sommige ‘echte’ nonkels). En toen was ik advocaat en ben ik toch wel ook een paar keer gaan pleiten in Kortrijk en alhoewel dat ondertussen toch ook wel 9 jaar geleden is, blijven er toch sporen achter in uw geheugen.

Maar niet getreurd. De GPS bracht er ons ook heen. Een beetje met een omweg, maar we zijn er geraakt. En nog op tijd ook. Zonder ons op te jagen. En dan een parkeerplaats vlakbij gevonden waarvoor we niet moesten betalen, was ook nog mooi meegenomen.

De show zelf vond ik heel goed: ongelooflijk veel gelachen en een zeer fijne avond gehad ook op de receptie nadien. Maar of ik dat experiment nu zal voortzetten, daar heb ik nog mijn twijfels over. Alhoewel ik toch wel een ideaal slachtoffer in mijn nabije kring heb die er in mee zou gaan… Ik zie dus nog wel.

Deze voormiddag had Jan nog eens een voetbaltoernooi. Het was al geleden van tijdens de zomer en hij vindt het zeer leuk om toernooien te spelen … want dan krijgt hij een beker. Gewoon door mee te doen. Ze moeten niet eens winnen of zo. En dat vindt hij dus nog leuker.

We stonden te bibberen in Sleidinge. In het begin had ik er nog een beetje hoop op dat het allemaal nog wel zou meevallen, want tijdens de eerste match bleef het droog. Hadden ze op het weerbericht ook niet gezegd ‘tegen de middag’? Maar toen de tweede begon werden de hemelsluizen al een beetje opgengezet en tegen dat de match gedaan was waren de kinderen doorweekt. Gelukkig hadden ze nog extra truitjes mee, want het was echt niet te doen. Ze hebben hun derde match in de gietende regen gespeeld en tegen dan lag het veld er zo modderig bij dat de bal in de modder bleef steken voor het doel.

Het deel van het toernooi van de namiddag hebben ze afgeschaft. Niet dat Jan dan nog moest spelen, hij had zijn matchen achter de rug, maar het was echt niet meer te doen. De aangekondigde storm was, tegen dat we vertrokken, volop bezig.

Maar Jan heeft er nog eens een beker bij en is er dolgelukkig mee.

Jan wil tegenwoordig pas gaan slapen als het nieuws van 19.00u gedaan is. In het begin van het jaar, nu hij in het eerste leerjaar zit, was zijn bedtijd al opgeschoven van 19.00u naar 19.30u, maar nu zijn daar nog een 10-tal minuten bijgekomen.

De grote schuldige is zijn ‘obsessie’. Drie keer raden, maar bij de eerste keer zult ge er al opzitten. Juist: voetbal.

Jan verkondigt nu telkens als het sportnieuws begint, dat hij nog MOET opblijven, want dat hij nog MOET naar de voetbalverslagen kijken.

Help! Straks is hij oud genoeg om heelder voetbalmatchen te bekijken. Tegen dan MOET er gewoon een tweede televisie bijkomen.

Het is gelijk al eeuwen geleden, maar ooit kregen we een hoorspel toegestuurd. Of we er eens naar wilden luisteren en eventueel zeggen wat we er van vonden.

Nu, ik heb niet zo’n groot concentratievermogen als het om dingen gaat om naar te luisteren. Als het enkel luisteren is, dan ben ik zeer rap afgeleid en mis ik ook hele stukken. Michel heeft de CD eens ingestoken, maar het was op een slecht moment en moest dan afgezet worden en uiteindelijk kwam het er niet meer van.

De CD werd vergeten. Hij vloog ergens op een stapeltje en we dachten er niet meer aan.

Fastforward naar eind december vorig jaar: met 2 auto’s naar de Efteling, vijf kinderen in mijn auto en wat had het vriendje mee voor in de auto? Niet de CD die wij gekregen hadden, maar wel 2 andere CD’s van dezelfde reeks. Ze duurden elk ongeveer een uur en dat was ideaal: één om te gaan en de ander om terug te keren.

Ik moet zeggen, ik heb nog nooit zo een aangename autoritten gedaan met 5 kinderen. Zalige stilte gewoon. 5 kinderen (de jongste 3j 9m, de oudste 10j 6m) die een uur lang doodstil zaten te luisteren. Zalig. En mijn concentratieprobleem was afwezig, want uiteindelijk deed ik iets meer dan alleen luisteren: ik was ook met de auto aan het rijden, dus mijn ogen deden ook iets en dus konden mijn oren gewoon hun ding doen.

De kinderen waren onmiddellijk gebiologeerd, maar ik niet minder. Het zijn luisterspelen naar verhalen van Hans Christian Andersen en op kinderen gericht, maar voor de volwassenen zijn er ook meer dan genoeg elementen om het even leuk en boeiend te maken. Er zijn double entendres, verwijzingen naar dingen van toen wij ‘klein/jong’ waren, dubbelzinnige opmerkingen, grapjes gericht op volwassenen, maar allemaal zo gedaan dat de kinderen het niet door hebben dat zij niet het doel zijn van die grapjes. De kinderen vinden het even leuk, zij het op een ander niveau.

Ondertussen heeft de firma 4 CD’s uit en we hebben ze alle vier. De eerste CD hebben we (gelukkig) terug gevonden, de andere hebben we dus gewoon gekocht en het is een ongelooflijk goede investering geweest. Ik heb trouwens rijkhalzend uitgekeken naar de laatste CD, niet omdat ik wist wat het verhaal ging zijn, maar omdat de andere 3 CD’s ondertussen zoveel gespeeld zijn geweest dat ik ze toch wel een beetje beu gehoord ben. De kinderen daarentegen kunnen ze nog wel duizenden keren beluisteren.

Voor degenen onder jullie die wel eens willen weten welke die ongelooflijk leuke CD’s zijn, het zijn de luisterspelen van Het Geluidshuis: De wilde zwanen, De vlo en de professor, De mestkever en De reisgenoot. Ze hebben ook een reeks voor volwassenen en ik heb eigenlijk ongelooflijk veel goesting om ook zo een eens te proberen. Maar ik zit niet lang genoeg meer alleen in de auto om te kunnen luisteren, dus ik ga dat nog even uitstellen.

Een week of twee geleden een mailtje van de reclameregie: of we zin hadden om met de familie naar <a href="http://www.playtown.be/nl/visit-home.php">Playtown</a> te gaan "<em>een interactieve speel- en belevingsbeurs voor de kleine en grote(re) kinderen onder ons </em>".

Speelgoed, spelen, interactief. In een gezin met vier kinderen (en den anderen, die soms toch niet moet onderdoen voor de kinderen op dat vlak) moet je dat eigenlijk niet vragen, behalve als formaliteit, maar eerlijk gezegd had ik er toch een paar bedenkingen bij, want een beurs, dat is toch eigenlijk maar standjes en rondlopen en dingen aangesmeerd krijgen, of niet?

De beurs liep ongeveer de hele voorbije week van de vakantie, en zoals dat wel eens gebeurt met kinderen waren er al de hele week plannen. Het enige gaatje dat we nog vrij hadden was dan vandaag en dus blokkeerden we maar onze agenda.

Kort na de middag vertrokken, tegen 13.00u daar aangekomen en om 16.45u teruggekeerd en ik moet zeggen, ik ben pompaf. De beurs was niet zo immens groot in de zin van bijvoorbeeld een Batibouw waar ge kilometers loopt van stand naar stand. Er waren ‘maar’ twee grote zalen met een 60-tal stands, maar bij elke stand was er wel iets te doen.

De beurs was echt interactief, het was echt een belevingsbeurs en de kinderen hebben bijna vier uur non-stop kunnen spelen.

Elke stand had zijn speelgoed uitgehaald om mee te spelen. De kinderen konden kliederen en prutsen naar hartelus en wat is er eigenlijk een betere reclame voor uw speelgoed dan dat kinderen er mee willen spelen.

Er was veel volk, veel meer dan ik verwacht had op zo’n eerste versie van een beurs.

We hadden een beetje problemen om de kinderen mee naar huis te krijgen, verwonderlijk nietwaar

Oh ja, ik mag dan wel pompaf zijn, de kinderen absoluut niet en we hebben niet moeten vragen of ze volgend jaar terug zouden willen gaan, want ze vroegen ons zelf of we volgend jaar terug zouden komen. Een succes dus en een pluim voor de organisatoren.

U vraagt, wij draaien: onze nieuwe deuren.

Enfin, toch één er van

Vandaag was het de laatste dag van het voetbalkamp van Jan. Een hele week (allez, behalve maandag dan) heeft hij weer getraind en gespeeld en plezier gehad. Deze keer waren ze met 6 van de 7 spelers van zijn club, dus hij had er wel zin in.

Bij de inschrijving van zo’n kamp staat er dat een ontmoeting met een bekend iemand uit het voetbalmilieu erbij kan zijn. Zo heeft hij deze zomer, op zijn kamp in Oudenaarde, met niemand minder dan Frank De Bleeckere op de foto gemogen. Niet verwonderlijk, want Frank De Bleeckere is een Oudenaardist en zijn vader was studiemeester op mijn school. Een logischer keuze kon er niet zijn.

Op zijn kamp in Gent had hij pech. Geen bekende voetbalmensen want het was 2 weken kamp en de kinderen die in de tweede week het kamp volgenden hebben wel een ontmoeting gehad. Jan volgde kamp in de eerste week.

Maar deze keer stond het al sinds gisteren aangekondigd: van 14u tot 16u konden de ouders komen kijken met om 16.15u een ontmoeting met een speciale gast.

Zo stonden wij dan vandaag in de regen te kijken naar wat ze allemaal geleerd hadden de voorbije week. Gelukkig stopten ze een half uur vroeger zodat de kinderen lekker lang onder een warme douche konden opwarmen, terwijl wij in de cafetaria al iets konden drinken. Om 16u betraden de kinderen dan in mooie rijen de cafetaria en namen ze plaats op voor hen voorbehouden zitjes.

Er werd wat gespeeched door één van de organisatoren en toen was het tijd voor de ontmoeting. Niemand minder dan Randall Azofeifa bracht een bezoekje aan de kinderen. Hij overhandigde de diploma’s en daarna konden de kinderen op de foto met hem en een handtekening vragen.

Niet dat Jan eigenlijk wist om wie het ging, want zoveel voetbal kijkt hij nog niet, maar ik heb toch maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om de ontmoeting vast te leggen. Ge weet maar nooit wat hij daar in de toekomst van zal denken.

Onze binnendeuren staan niet langer in de gang. Gisteren kreeg ik namelijk telefoon: of het morgen (donderdag) of vrijdag zou passen. No time like the present, zei mijn gevoel, en dus zei ik dat hij maar vandaag moest langskomen.

Deze ochtend om 8.30u was hij er, net zoals aangekondigd, en ging hij aan de slag. Kort na de middag zaten ze op hun plaats: drie binnendeuren op het gelijkvloers.

Dat het zo een verschil zou uitmaken, had ik mij niet kunnen inbeelden. De ruimte lijkt anders. Dat is ze ook, maar toch. Maar wat mij vooral opvalt is de temperatuur in de keuken. Vanavond waren hier mensen en zaten we in de keuken EN IK HAD HELEMAAL GEEN EXTRA TRUI AAN! De laatste 10 jaar heb ik geen enkele ‘koudere’ avond in de keuken kunnen doorbrengen zonder extra trui. Vanavond had ik hem (uit gewoonte) aangedaan, maar kon hem gewoon uitdoen. Zo aangenaam warm was het daar.

We hebben binnendeuren en ge kunt u niet inbeelden hoe blij ik daarmee ben

Vandaag voetbaltraining, zoals elke woensdag.

De jongens waren aan het oefenen op passen geven aan elkaar. Een matchke, 3 tegen 3.

En toen ging N. onderuit om de bal weg te schoppen terwijl K. er recht op afging en niet meer kon stoppen. Hij maakte een tuimeling over N. om op de grond te blijven liggen en luid wenend zijn arm vast te houden. De training was afgelopen. De ambulance werd gebeld, want het zag er niet goed uit.

Mijn hart miste een paar slagen, want voor hetzelfde geld was het Jan geweest. Het zijn risico’s waarvan dat ge weet dat ze bestaan, maar waar ge toch liever niet mee geconfronteerd wordt, toch niet nu al, toch niet nu ze pas 6 jaar zijn.

Zoveel kinderen gingen op strooptocht gisteren. Vergezeld van 4 ouders.

En zo leert de buurt hun secretaris ook nog eens op een andere manier kennen en haar kinderen als bengeltjes in plaats van engeltjes.

‘t Was een mooie bende en ze hebben genoten. En wij ook.