San's Weblog

De laatste dag van het jaar en we hebben voor een keer plannen gemaakt. Michel is deze voormiddag nog enkele cadeautjes gaan kopen, vergezeld van Zelie. Als ze terug zijn wordt er rap een boterham gegeten en dan vertrekken we naar de cinema.

Michel had vandaag vrij en dus konden we nog iets plannen met iedereen. We gaan naar de voorstelling van 14u15, Rapunzel bekijken en hopelijk hebben we daarna nog tijd om te gaan schaatsen op het Sint-Pietersplein (maar ik betwijfel het). En vandaar dan doorrijden naar mamie om het einde van het jaar daar, naar goede gewoonte, te vieren in fantastische gezelschap en met goed eten.

Nu nog rap voortdoen en alle cadeautjes van gisteren inpakken voor ze terug zijn. Alvast een leuk feest gewenst vanavond.

‘k Was het eventjes beu: constant de TV of één of ander computerspel. Niet dat ze de hele vakantie nog niet anders gedaan hebben, maar toch meer dan anders en het begon op mijn zenuwen te werken.

Dus heb ik ze alle vier, redelijk tegen hun zin (vooral dan bij Louis en Jan), meegesleurd naar het centrum: tijd om nog wat cadeautjes in te slaan. Ik moest voor den anderen nog zijn cadeautjes halen, dus het werd hoogtijd. Gelukkig dat ik wist wat ik moest hebben zodat we heel doelgericht konden winkelen.

Maar daarnaast wou ik nog een paar kleine cadeautjes voor de rest van de familie en ik had ook een idee waar ik die kon vinden. Het werd dus een lange wandeling, maar met de nodige versnaperingen langs de weg.

We hebben alles gevonden wat we wilden hebben en nog een paar dingen die gewoon leuk en/of grappig waren. We hebben een beetje veel lichaamsbeweging gehad en wat (on)verse (stads)lucht gesnoven en uiteindelijk hebben we vooral veel plezier gehad met te babbelen en te snuisteren. Zelfs de jongens waren vergeten dat ze absoluut niet mee wilden gaan.

Nu zijn we volledig klaar voor morgen: het nieuwe jaar mag afkomen.

Vandaag hadden we afgesproken met de andere voetbalouders. Kwestie dat het misschien ook eens leuk zou zijn voor onze jongens om elkaar te leren kennen los van de voetbal. En dat het ook leuk is voor de ouders om elkaar eens te zien in een andere omgeving.

Sinds een paar maanden is er een nieuwe binnenspeeltuin in Gent en dus spraken we daar af.

Het was een geluk dat ik mij al een pak beter voelde maar tegelijkertijd dat ik niets anders moest doen dan zitten, want 100% voel ik mij nog niet. Maar los daarvan van het zeer leuk.

Voor de kinderen, want deze speeltuin is toch wel van een ander kaliber dan bv. de PlayBeach waar ze al regelmatig naartoe zijn geweest. Deze speeltuin is niet alleen groter, maar hij is veel meer afgestemd op verschillende leeftijden én heeft veel meer variatie. Zowel Zelie als Anna hadden meer dan genoeg om zich mee te amuseren. Er is zelfs een mini-voetbalveld en op een bepaald moment hebben we er ons jongens toch maar uitgehaald en gevraagd of het misschien niet leuk zou zijn om ook eens iets anders van de speeltuin uit te proberen

Voor de ouders was het ook aangenaam. Er was wel ongelooflijk veel volk en dus lawaai (er waren minstens 20 verjaardagsfeestjes aan de gang, ik overdrijf echt niet), maar we konden elkaar toch degelijk verstaan en we hadden geen kinderen die ons constant lastig vielen. Integendeel, we moesten ze bij ons roepen om te vragen of ze iets wouden drinken/eten/…

We hebben daar een goede drie uur gezeten, maar ik was toch ongelooflijk content om terug thuis te zijn en in mijnen zetel te kunnen kruipen. Niets doen kan ook vermoeiend zijn.

‘t Is de dag van de onnozele kinderen en ik voel mij ook nogal onnozel.

De koorts is eindelijk weg. Het is toch al dat. Maar de energie is ook weg. Een beetje inspanning en ik draai op mijn benen, maar eigenlijk is dat ook al beter dan gisteren.

Allez, het ziet er naar uit dat oudejaarnacht een betere nacht gaat worden dan kerstavond.

Een gelukkige 2e Kerst allemaal. Gisteren lag ik een hele dag in bed, dus kon ik toen geen kerstwensen geven. Vandaag dus wel.

Kerstavond is dus effectief gekortwiekt geweest, alhoewel 2u in de ochtend uiteindelijk zo ‘vroeg’ nog niet was. Maar tussendoor heb ik wel in de zetel liggen slapen, dus leuk gezelschap was ik niet. Maar ondanks het ziek-zijn, zijn we heelhuids thuisgekomen, en dat is toch het belangrijkste.

Kerstdag dus in mijn bed doorgebracht: heel veel geslapen, gesnoten en pillekes gepakt tussendoor. Vandaag voel ik mij al marginaal beter: ik sta tenminste niet meer te draaien op mijn benen als ik rechtsta. De koorts is er nog steeds, maar iets minder. Het snot daarentegen is nog niet verminderd.

Maar vandaag moet ik wel beter zijn, want Jan heeft een voetbaltornooi straks en aangezien Michel geen rijbewijs heeft zit er niets anders op dan dat ik Jan breng. En vanavond gaat hij dan met zijn papa naar KAA Gent-Club Brugge kijken, dus dan moet ik weer paraat zijn.

Er zijn al leukere kerstdagen geweest.

Je voelt het zo opkomen, vaag. Er zijn symptomen, maar je negeert ze. Het zal toch niet erger worden. Toch net nu niet. De timing is volledig verkeerd. Nog een dagje extra, daar hoop je op.

Maar naarmate de dag vorderde werd ik er meer en meer met mijn neus op gedrukt. De druk in het hoofd nam toe, de pijn in de ledematen ook, het neuskraantje stond open en was met geen gereedschap meer dicht te krijgen.

Tijdens het koken vandaag kon ik het nog enigzins negeren: een mens is dan bezig en dat leidt de aandacht af, maar nu kan ik het niet meer ontkennen: ik ben ziek.

Het zal de kortste kersavond worden ooit want ik denk niet dat ik het al te lang zal kunnen trekken vanavond.

Ha! Het kind was helemaal niet ziek, alleen oververmoeid.

Deze voormiddag was Anna bij mamie. Op woensdag gaan wij daar meestal na school naartoe en is haar huis onze uitvalsbasis voor de vele activiteiten. Toen we daar deze middag toekwamen lag Anna te slapen. Al anderhalf uur.

Mamie was een beetje ongerust: ze is echt niet goed, lamlendig, veel hoesten, … Misschien toch eens naar de dokter gaan?

Maar een kwartuurtje later was ze wakker, zette zich aan tafel om te eten en was het alsof er niets gebeurd was: Anna at goed en was haar gewone tetterende zelf (met haar en Zelie in de buurt, nooit een moment rust). De hele namiddag heeft ze vrolijk gespeeld en toen ze ging slapen was er niets meer te zien van een eventuele zieke.

Allez hup! Ze is er duidelijk door. Nu maar hopen dat het bij mij niet doorbreekt, want overmorgen is het kerstavond en dan moeten we naar Oudenaarde (jaja, uiteraard voel ik mij ook al twee dagen mottig, maar we blijven vechten om gezond te blijven, en dafalgan is zo’n goede hulp daarbij).

6u35. Een wenende Anna aan bed. Ze had net overgegeven. ‘Lap’ dacht ik, ‘geen school voor haar dus’.

Initieel leek het nochtans positief, want Anna was kiplekker opgestaan, had dorst gehad en was naar beneden gaan drinken. Een tas melk had ze genomen. Waarvan de inhoud onmiddellijk weer boven gekomen was.

Ik heb haar onmiddellijk getroost, dat dat allemaal niet zo erg was. Zeker niet nu bleek dat ze overgegeven had in de keuken, op een stenen vloer, en niet in of naast haar bed: veel minder opkuis.

Haar pyjama onmiddellijk uitgedaan en haar gewassen en haar dan in de badkamer laten zitten terwijl ik de boel beneden opkuiste en haar kleren zou halen. Ondertussen waren haar broers al in de badkamer, zodat ze niet alleen moest blijven.

Tegen 8u dan maar getelefoneerd naar mijn werk: of ik een halve dag kon nemen wegens ziek kind? Gelukkig maken ze er daar geen problemen van.

Inmiddels is mamie ook alweer opgetrommeld voor morgen, want na vandaag ga ik toch geen risico’s nemen en haar sowieso nog dat halve dagje thuishouden.

De bedoeling gisteren was dat we ons gezessen in de stad zouden trekken om te kijken voor cadeautjes: Michel met de meisjes, ik met de jongens.

Maar het buurjongentje kwam langs en Jan ging liever bij hem spelen. Louis mocht niet mee wegens gestraft en dus wou hij dan ook niet de stad in met mij. Anna zag een beetje witjes en zei dat ze zich niet al te goed voelde en zo draaide het erop uit dat Michel en Zelie er alleen vanonder trokken en er een vader-dochter uitstap van maakten.

Anna is kort na haar verkondiging van ‘ik voel mij niet goed’ naar boven gegaan, heeft zich in de zetel gelegd om zielig te doen maar heeft daar de kans niet toe gehad: ze is prompt in slaap gevallen. Niets zielig doen dus, maar effectief niet goed zijn.

En dus namen we maar onze voorzorgen, want toen ze gisterenavond ging slapen konden we zowaar koorts vaststellen. Niet overdreven en eigenlijk relatief verwaarloosbaar, maar toch koorts. Ik liet Michel met zijn mama mailen om te zien of zij Anna eventueel vandaag kon opvangen, en we hadden geluk, het kon.

Deze ochtend was Anna niet beter. Nog steeds maar een klein beetje koorts, maar dat is niet zo leuk om dan naar school te moeten en dus bracht ik haar naar mamie. Ze vond het zelf niet erg, want ze weet dat ze daar toch wel verwend wordt.

Toen ik haar vanavond ging afhalen, zag ze er al helemaal beter uit: geen hangerig gedoe meer, vrolijk aan het huppelen en babbelen. Ik heb dus hoop voor morgen.

Een paar jaar geleden hadden we al het probleem en een paar maanden geleden is dat terug opgedoken: de druk op ons warm water viel langzaam maar zeker weg. Genen paniek deze keer: ik had al een afspraak gemaakt met de chaufagist om de verwarming te voorzien van haar jaarlijkse controle, dus het was enkel kwestie van een paar weken geduld te hebben.

Vrijdag stond de man hier op het afgesproken uur. Hem ingelicht wat er allemaal moest gebeuren (druk warm water dus, nazicht twee installaties: hoofdhuis en achterhuis, en nazicht vloerverwarming achterhuis die schijnbaar niet meer werkte). De man verdwijnt om zijn werk te doen en na een korte tijd komt hij vragen of ik even kan meekomen. Geen probleem.

Hij had opgemerkt dat ik geen warm water had in het bad, dus legde ik hem het probleem uit van de verkeerd gekochte kraan en dat er, eens er genoeg druk was, wel degelijk warm water was. Alleen de mengkraan werkt niet, wel het heet water en koud water. Zegt die lieve mens: wat als ik die kraan nu eens omdraai? Ze gaat dan wel ondersteboven staan, maar uw douche gaat wel werken? Een aanbod waar ik uiteraard geen neen op kon zeggen.

Ik moest die man alleen verder laten doen, want ik had een groepspresentatie voor de opleiding, en liet hem dus verder zijn ding doen.

Ondertussen zijn we twee dagen verder en merk ik dat hij niet alleen onze badkraan heeft goed gezet waardoor de mengkraan nu werkt, maar dat hij ook de siliconen aan het bad, die grondig versleten waren waardoor er water langs het bad kon lopen, ook vervangen heeft én de lekkende afloop onder de lavabo hersteld heeft.

Ik zeg het u, wij hebben de beste chaufagist ter wereld.