Nummer twee is geveld

De bedoeling gisteren was dat we ons gezessen in de stad zouden trekken om te kijken voor cadeautjes: Michel met de meisjes, ik met de jongens.

Maar het buurjongentje kwam langs en Jan ging liever bij hem spelen. Louis mocht niet mee wegens gestraft en dus wou hij dan ook niet de stad in met mij. Anna zag een beetje witjes en zei dat ze zich niet al te goed voelde en zo draaide het erop uit dat Michel en Zelie er alleen vanonder trokken en er een vader-dochter uitstap van maakten.

Anna is kort na haar verkondiging van ‘ik voel mij niet goed’ naar boven gegaan, heeft zich in de zetel gelegd om zielig te doen maar heeft daar de kans niet toe gehad: ze is prompt in slaap gevallen. Niets zielig doen dus, maar effectief niet goed zijn.

En dus namen we maar onze voorzorgen, want toen ze gisterenavond ging slapen konden we zowaar koorts vaststellen. Niet overdreven en eigenlijk relatief verwaarloosbaar, maar toch koorts. Ik liet Michel met zijn mama mailen om te zien of zij Anna eventueel vandaag kon opvangen, en we hadden geluk, het kon.

Deze ochtend was Anna niet beter. Nog steeds maar een klein beetje koorts, maar dat is niet zo leuk om dan naar school te moeten en dus bracht ik haar naar mamie. Ze vond het zelf niet erg, want ze weet dat ze daar toch wel verwend wordt.

Toen ik haar vanavond ging afhalen, zag ze er al helemaal beter uit: geen hangerig gedoe meer, vrolijk aan het huppelen en babbelen. Ik heb dus hoop voor morgen.

Geef een reactie