San's Weblog

Deze nacht zijn we (na een ongelooflijk leuk kerstfeestje op het werk van Michel) naar huis gekomen in de sneeuw. Om 3.30u was het hevig aan het sneeuwen en lag er al een dikke laag op de straten. Het was ergens wel leuk, zo in de kraakverse witte sneeuw fietsen, maar beangstigend ook. Wij zijn niet gevallen, maar een andere fietser heb ik wel horen vallen.

Toen de wekker deze ochtend om 8u afging om Anna naar ballet te kunnen brengen, waren er nog een paar centimeters bijgekomen. De straat lag er spiegelglad bij en dus nam ik de beslissing: geen activiteiten vandaag, behalve het turnfeest deze namiddag. De voetbal was sowieso al officieel afgelast en ik had geen zin om ons leven te riskeren op spekgladde wegen om te kunnen gaan sporten.

We zijn gezellig binnen gebleven, zeer op het gemak, alsof de kerstvakantie al begonnen was. Deze namiddag dan op tijd kunnen vertrekken naar het jaarlijkse kerstfeest van de turnclub waar Zelie en Anna optraden en een cadeautje kregen van de Kerstman. Ondertussen ook gezellig kunnen babbelen tussendoor met een vriendin wiens zoontje daar ook turnt. Niet te laat thuis zodat de kleintjes op tijd in bed zaten en dan weer gezellig onder een dekentje voor de TV.

Ik kijk echt al uit naar de Kerstvakantie, want even een rustpunt in de activiteiten zal ons allemaal deugd doen.

Vandaag maar een halve dag les, in de namiddag. In de voormiddag moest ik wel bij de leerkracht komen voor een bespreking van mijn opdracht: een lesvoorbereiding maken.

In het begin van de cursus moesten we een lesonderwerp kiezen uit het leerplan en ik had er niet beter op gevonden dan de Wet op de Privacy uit te kiezen. Al goed en wel wat betrof de leerplanverkenning en het stellen van vragen en zo, maar toen moesten we een lesvoorbereiding maken en bleek dat ik toch wel een cursus nodig had.

Op naar de bibliotheek van de hogeschool waar alle cursussen voor alle vakken staan, dus ook voor het vak recht. Genoeg te vinden over burgerlijk recht, handelsrecht, sociaal recht, … maar nergens iets over de specifieke wetgeving zoals dus de Wet op de Privacy. Ik meld dit aan mijn leerkracht en zij zegt dat dat dus geen probleem is, want ik kan toch zelf een cursus schrijven?

Ik heb anderhalve maand naar materiaal gezocht, maar nergens vond ik iets met een deftige structuur … tot vorige week op het werk. Eindelijk een boek gevonden met alle materiaal in dat ik nodig had om de cursus te schrijven.

Gisteren dan aan het werk getogen: cursus schrijven, lesvoorbereiding maken, … Ik had vorige week al een basis gemaakt en die mijzelf per mail opgestuurd (toen ik in de mot kreeg dat de laptop het niet te lang meer zou trekken). Geopend, erop gewerkt, heel veel bewaard, … en toen het af was sloot ik mijn document ‘lesvoorbereiding’. Terwijl ik het sluit valt mijn euro: ik mag het dan wel regelmatig bewaard hebben, maar ik had het alleen geopend vanuit mijn mail, en dus nooit bewaard op de computer zelf.

Beginnen zoeken en de paniek steeg met de minuut want ik vond niets. Den anderen erbij gehaald en na een een tijdje was het verdict definitief: ik was het kwijt. Anderhalf uur werk naar de vaantjes. Ik mocht van die basis herbeginnen.

Gelukkig had ik maar één van de twee documenten kwijt: mijn zelfgeschreven cursus had ik, toen ik het merkte van mijn lesvoorbereiding, onmiddellijk bewaard op de computer.

Initieel was ik van plan om deze voormiddag gewoon naar de leerkracht te gaan en te zeggen dat ik mijn lesvoorbereiding kwijt was: het was ondertussen 22u45, ik was doodmoe en zag het echt niet meer zitten om te herbeginnen. Maar mijn basisdocument stond nog open (ditmaal wél al bewaard op de computer) en ik wou nog juist één klein dingetje veranderen, en ook dát klein iets er nog bijvoegen … en plots waren we een uur later en was mijn voorbereiding toch nog afgeraakt.

Vandaag stond ik mét voorbereiding én cursus bij de leerkracht en kreeg ik pluimen voor mijn goed werk. En content dat ik was van mijzelf.

Deze namiddag nog een sms van de dienst oppas zieke kinderen in de zin van ‘beste mevrouw, morgen om 12.30u komt X bij u oppassen. Mvg’. Nog geen kwartier later (echt waar): ‘beste mevrouw, X zal morgen niet kunnen komen omdat zij zelf ziek is gevallen. Tot onze spijt kunnen wij u niet helpen. Mvg’.

Michel moet naar Brussel, ik moet naar de les (groepswerk waarop we gequoteerd worden, dus kan er moeilijk onderuit) dus zal Jan wel naar school moeten.

Vandaag had hij enkel nog een heel klein beetje koorts deze morgen, voor de rest van de dag is hij koortsvrij geweest en heel vrolijk en vanavond is hij gaan slapen zonder koorts. Eigenlijk wil ik de kinderen pas terug naar school sturen nadat ze een hele dag koortsvrij zijn geweest, maar nood breekt wet zeker?

Vingers gekruist houden dat hij morgen op school niet hervalt.

Jan is dus nog steeds ziek en we kunnen het deze week gelukkig opvangen: Michel thuis in de voormiddag, ik (wegens halftijds werken) in de namiddag. En ik hoor het jullie al denken: maar bel dan toch naar de ziekenkas voor een oppas zieke kinderen. Wel, laat dat nu net zijn wat ik gedaan heb.

Gisteren vanop het werk was dat het eerste wat ik gedaan heb, want inmiddels had ik een doktersbriefje. Een vriendelijke dame aan de lijn, verzoek genoteerd (woensdag- en donderdagvoormiddag en vrijdagnamiddag) en ze zou mij terugbellen. Een paar minuutjes later een telefoon: geen mensen meer vrij voor woensdag en donderdag, enkel voor vrijdag. Blijkbaar zijn er veel zieke kindjes en die zijn dus vroeger ziek geworden dan Jan en dus hebben zij een oppas en Jan niet.

Maar kijk, ondertussen heb ik wel ontdekt dat het systeem zeer vlot werkt en dat je zeer rap bediend kan worden, ook al is die bediening ‘geen bediening’.

Vanaf nu zullen jullie post updates krijgen in clusters. Niet dat dat in het verleden nog niet gebeurd zou zijn, maar toen was er eigenlijk geen echt goede reden behalve luiheid om dingen af te werken. Nu is er wel een goede reden: de laptop is (voorlopig toch) buiten gebruik.

Dit wil zeggen dat ik naar het achterhuis moet om iets te schrijven, en zo gans alleen vanachter zitten, ’s avonds, zeker nu het koud is buiten, dat is niet zo aanlokkelijk. En dus ga ik mijn postjes kort opschrijven in een boekje en dan af en toe naar achter gaan en ze (met de juiste datum) hierop pleuren.

U weze gewaarschuwd.

Vandaag om 11.00u telefoon van school: Louis was misselijk en wat ik er van dacht? Euh… lastig. Ik ‘moet’ werken tot 12.00u en dus vroeg ik of hij nog een uurtje op zijn tanden kon bijten. Kwestie dat ik dan kon uitklokken en ondertussen naar een oplossing zoeken want Michel was vandaag in Nederland. Louis was dapper en zag dat wel zitten. En wie weet, na een half uurtje zou het misschien wel voorbij zijn…

Om 12.10u stond ik aan school, zoekend op de speelplaats en een Louis zonder enige fut kwam aangesloft. Niet beter dus en dus nam ik hem maar mee. Want ondertussen had ik Michel’s moeder kunnen bereiken en zij was zo lief om voor Louis te zorgen zodat ik verder kon werken. Even over-en-weer tot daar, Louis gedeponeerd en terug aan het werk, en hopen dat hij niet zou moeten overgeven daar: dat is toch allemaal maar een vieze bedoening, zowel voor mijn schoonmoeder als voor Louis.

Iets langer gewerkt, de andere drie kinderen even in de opvang gelaten en toen ik ze eindelijk ging halen kwam er een tweede kinde met lood in zijn schoenen aangesloft: Jan met bloedrode kaken. Overduidelijk met koorts. En we moesten nog met de fiets naar huis. Ocharme het ventje heeft bijna de hele weg naar huis geweend van miserie.

Nurofen doet gelukkig wonderen, maar vandaag niet echt rap genoeg, want 2 uur na zijn eerste portie had hij nog steeds koorts. De dokter dan maar gebeld.

Ondertussen had mamie Louis ook thuisgebracht en met hem ging het gelukkig al heel wat beter. De misselijkheid was zo goed als volledig weg en hij had weer kleur in zijn gezicht.

Vanavond kwam de dokter dus nog langs. Louis had geen klachten meer, dus keek de dokter niet naar hem, alleen naar Jan. Diagnose: begin van een keelontsteking. Medicijn: een paar dagen thuis blijven en rusten.

Nog een geluk dat Michel nu ook in Gent werkt, zo kunnen we aflossen in het thuis-bij-Jan-blijven en moet ik geen congé pakken: ik werk de rest van de week toch enkel maar in de voormiddag.

Vandaag kreeg ik de opmerking dat ik er zeer moe uitzag. Het moet gezegd dat ik de laatste weken afwisselend zeer moe of gewoon moe loop. Soms is gebrek aan slaap de oorzaak, maar soms ook niet en ben ik gewoon moe. Echt goed slapen doe ik ook niet meer, de laatste weken, dus dat zal er ook wel mee te maken hebben.

Als ik moe ben, ben ik snel geïrriteerd, maar wie niet? Ik probeer de kinderen dan wel te waarschuwen dat ik niet veel kan hebben, maar het blijven kinderen uiteraard, dus lawaai is er sowieso.

Vandaag was ik dus ook zeer moe. Het was de gewone ochtendroutine met als afwisseling vandaag, in plaats van een uurtje rust terwijl de kinderen zwemmen, gewoon 3 van de 4 afzetten en dan doorrijden met Jan voor zijn voetbalmatch. De rest van de namiddag was er dan ook geen rust: match, Louis afhalen, boodschappen doen, eten maken, … gecombineerd met 4 actieve kinderen en tegen dat het avondeten afgelopen was kon je mij op een hoopje vegen.

Maar dat was buiten Zelie gerekend. Gisteren waren we, na de scoutsvergadering, langs de kerstmarkt gepasseerd en ik had (in een vlaag van zinsverbeistering?) beloofd vanavond terug te gaan. Belofte maakt schuld, dus raapte ik mijn laatste beetje energie bij elkaar om nog een uitstapje te maken met de kinderen.

En kijk. We zijn een kleine 2 uur weggeweest. We hebben de kraampjes bekeken, hebben staan shaken op de live-band, hebben al 2 kerstcadeautjes gevonden, hebben warme chocomelk gedronken en de kinderen hebben elk een ‘prachtige’ kerstmuts gekregen.

En maar goed ook dat ik mijzelf heb kunnen oppikken, want ik voel mij nu minder moe dan voor we vertrokken.

Het zijn mensen zoals de persoon die ik vanavond hoorde, die mij sterken om door te zetten in de opleiding. Mensen die hun passie overbrengen zonder er iets te voor moeten doen, alleen al omdat ze er in geloven.

Vanavond kregen we een lezing van Wim Danschutter over ‘Herstelgericht onderwijs in een multiculturele setting’ en het was meer dan interessant. Niet alleen omdat die mens vertelde over zijn ervaringen in een multiculturele school, maar vooral omdat, ondanks alle moeilijkheden, hij zo ongelooflijk positief was en optimistisch en hij er na 12 jaar nog steeds volop in geloofde.

De passie waarmee die mens sprak, fantastisch.

De inhoud was ook zeer goed. Het uitgangspunt was wel ‘multicultureel’ en vooral het eerste deel van de lezing was zo’n beetje de ‘theorie’ en de situaties. Maar in het tweede deel werden ook mogelijke oplossingen aangereikt, allemaal zeer praktisch, en die oplossingen kunnen eigenlijk toegepast worden in elke school, multicultureel of niet.

Na de lezing zei ik het tegen hem: als je hem zo bezig hoort, heb je direct zin om in zijn school te komen werken.

Zoals elk jaar net dubbele verjaardag achter de rug. Eigenlijk wel twee speciale cijfertjes dit jaar, want ikzelf bestijg een nieuwe tram en deze blog heeft er 5 jaar opzitten.

En ja, ik weet dat ik de laatste tijd nogal wisselvallig ben in het posten hier, maar de moed om te schrijven ontbreekt mij tegenwoordig ’s avonds en overdag zit nogal wreed vol met tal van dingen te doen. Excusetrut eerste klas aan het woord, maar toch. Ik ga niet beloven dat het gaat beteren in de toekomst, maar ik ga alleszins mijn best doen, want ondanks alles ben ik het nog steeds niet beu om hier te komen leuteren.

Los daarvan, een fantastische avond achter de rug met 16 fantastische madammen die allemaal speciaal voor mij midden in de week hun activiteiten hebben stopgezet om mij gezelschap te houden. Om maar te zeggen, één van die madammen is net terug uit Afrika waar ze een tweetal weken hard gewerkt heeft, en toch vond ze, tussen alle vermoeidheid door, nog de moed om tot hier te komen. Soms weet ik niet waaraan ik het verdiend heb om zoveel en zo’n goede vriendinnen te hebben. Dus dames, bedankt voor de fantastische avond.

Morgen ga ik nog een beetje nagenieten van die verjaardag: een dagje vrijaf dus veel tijd om helemaal niets te doen (en ook een beetje veel te studeren).