San's Weblog

Het is officieel voorbij, mijn eerste semester. De resultaten zijn binnen en al had ik al het gevoel dat het OK ging zijn, het is nog beter om het zwart op wit te zien.

Didactische competentie algemeen Theorie: 39,11/50
Didactische competentie algemeen OP: 3/4
Didactische competentie algemeen PP: 4,2/6

Communicatie en overleg Theorie: 25,07/30
Communicatie en overleg OP: 12,60/18
Communicatie en overleg PP: 9,00/12

Pretty proud of myself, al zeg ik het zelf.

Op naar het tweede semester, maar eerst nog een weekje ‘vakantie’, want het tweede semester wordt iets zwaarder (en vooral: de lessen beginnen toch pas volgende week).

Dat is het cijfer van de dag.

19 jaar geleden kregen den anderen en ikzelf, na drie weken aftasten en rond elkaar draaien, eindelijk de moed om elkaar een tong te draaien en sindsdien zijn we nog altijd samen.

Hoe we dat vieren? Niet. Meestal is het een dag of twee later dat we dat herinneren. Vandaag was het dankzijn Facebook:

Het jubileum van jou en Michel Vuijlsteke
Vandaag..

Allez, het is toch nog ergens goed voor

Gisteren, vandaag en morgen is het Lichtfestival in Gent: 20 kunstenaars doen iets met licht op 20 plaatsen. En eigenlijk zijn er meer plaatsen, want er is ‘het parcours’ en er is het ‘off road parcours’.

Vanavond zijn wij geweest. Eerst de kinderen (en mijzelf) voorzien van de nodige laagjes, want het ging koud zijn. Toen ik Jan naar zijn voetbaltraining bracht kreeg ik er al een voorsmaakje van. Dus iedereen broekkousen, dikke broek én warme kousen. Een laagje of drie bovenaan, met een dikke trui om te eindigen, sjaals, mutsen, dikke jassen … en we konden vertrekken. Het was 19.15u. We haalden vriendje J. af en trokken richting centrum. Toen waren ze met 5 (kinderen).

We gingen uiteraard eerst naar het startpunt en zagen er een prachtig spektakel op de Korenmarkt op het oude post gebouw. Mijn vriendin telefoneerde of ik het zag zitten haar twee jongste al mee te nemen (zij ging later volgen). Toen waren er al 7.

Daarna ging het richting Veldstraat en in het begin van de Veldstraat begon Anna al te neuten: dat ze pijn had aan haar benen en voeten. Lap! dacht ik, dit komt niet goed. ‘Gelukkig’ wist ik dat Michel er ook niet zo’n zin in had, dus was hij bereid met Anna vroegtijdig naar huis te keren. Toen waren er nog 6.

Gestopt om de lichtbloemen te zien in D’Haene Steenhuyze en daarna ging het richting oud gerechtsgebouw, waar mijn vriendin ons vervoegde, samen met haar twee andere kinderen en haar ouders. Toen waren er weer 8 (kinderen en 4 volwassenen).

We hebben iets minder dan de helft van het parcours gedaan, zijn 20min gestopt om iets te drinken, maar waren ondertussen toch al zo’n 3 uur op baan. Wij hadden geen koud (zie mijn voorzieningen om ons goed in te duffelen), maar mijn vriendin was minder voorzienig geweest: zij en haar kinderen waren door en door koud.

Ondertussen was het toch al 22.00u en besloten we er een punt achter te zetten. Niet alleen hadden zij koud, wij allemaal voelden de tocht meer dan in onze benen en voeten. Maar man, man, man, het is het waard. Heel schoon gedaan, al hebben we nog maar de helft gezien. We splitsten ons op op de Groentenmarkt richting onze respectievelijke huizen en toen waren er nog 4. Voor we thuis kwamen zetten we vriendje J. ook bij zijn huis af en toen waren er nog 3.

Gelukkig is het morgen nog. Als Jan en Anna in bed zitten, ga ik de rest van het parcours doen want ik wil ze allemaal wel zien. Zelie wil ook nog de rest zien, maar zij heeft afgesproken met haar vriendin om samen te gaan. Als Louis met mij mee wil, dan mag hij gerust, maar ik heb zo mijn twijfels.

Maar eerst mijn benen de nodige rust gunnen, of ze zullen mij morgen nergens heen brengen.

Sinds ik mijn tienerjaren voorbij ben heb ik nooit echt last gehad met mijn tanden. Integendeel. Elke tandarts die naar mijn tanden keek stond versteld van de kwaliteit ervan. Oerendsterk en zeer degelijk. Meer moet dat niet zijn.

Maar nu hebben mijn tanden mij verraden. De lelijkaards. Gisteren. Zomaar uit het niets. En zonder een goede reden te geven.

Ik was gewoon een boterham met préparé aan het eten. Hoe onschuldig is dat niet. Ik was niet eens mijn korsten aan het eten en de préparé was zo zacht als een babyvellke. En toch, toch. Plots voelde ik iets hard op mijn tong. Kwestie van er toch niet op te bijten, haalde ik het uit mijn mond en wat bleek: ik had gewoon een stukje van mijn tand vast.

The horror! Het verraad! U heeft er geen idee van. Ik was gewoonweg in shock.

Van de antratie heb ik maar direct naar de tandarts gebeld en een afspraak gemaakt om de fout recht te zetten. Maar mijn relatie met mijn tanden, die is diep beschadigd.

Een hele dag heeft het geregend. De ene moment als wat harder dan de andere. En toch bleef ik de heel dag droog. Enfin, zo droog als maar kon zijn.

Want ik had geluk vandaag. Net toen we deze ochtend vertrokken was de gietende regen overgegaan in een motregen. Tegen dat ik van school naar mijn werk reed was het zelfs droog.

Op het werk zag ik dat het weer serieus hard regende, maar tegen dat ik naar huis vertrok was het opnieuw droog.

Op mijn tocht door de stad bleef het droog en toen ik de kinderen ging afhalen druppelde het heel zacht, maar het werd toch opnieuw droog toen we naar huis reden. Onderweg nog even gestopt in een winkel en terwijl ik de nodige uitleg kreeg begon het weer te gieten. Tegen dat ik buiten kwam was het, u raadt het al, droog.

En vanavond weer dezelfde chance: droog toen ik vertrok naar de vergadering, heel lichte regen toen we buiten kwamen na de vergadering. We zijn nog iets gaan drinken en toen ik naar huis vertrok was het weer helemaal droog.

Soms hebt ge het geluk aan uw kant.

Sinds mijn laatste examen vrijdag heb ik al heel de tijd zo het gevoel dat het vakantie is. Of beter: moet zijn.

Want ‘vroeger’ was dat toch zo. Eerst een reeks examens en spanning, en dan was het tijd om een beetje te bekomen en uit te rusten. Vakantie, of toch tenminste een paar dagen rust. En zo zat dat al de hele tijd in mijn hoofd sinds vrijdag.

Behalve natuurlijk dat het vandaag gewoon werkdag was.

Al gemerkt dat de postjes al weer wat regelmatiger komen? Awel, ik heb een nieuwe laptop en dus kan ik weer ‘gezellig’ tokkelen terwijl ik in de zetel zit.

Dus vanaf nu, hopelijk weer een beetje meer regelmaat in mijn schrijfsels.

Toegegeven, een kwartier geleden liep ik nog pisnijdig.

De dochters doen namelijk mee met een voorstelling einde volgende maand en vooraleer ze op het podium kunnen met een pak volk die hen bekijkt, moeten ze eerst repeteren. Ze moeten repeteren buiten de ‘normale’ lessen om, omdat het één school is, maar met verschillende locaties (Oudenaarde, Gent en Brussel) en de verschillende scholen moeten dus samen oefenen.

Een aantal weken geleden kregen we dan een hele boterham mee met alle uren van alle repetities en de locaties en instructies voor de dag zelf en zo. Vorige zondag was de eerste algemene repetitie, vandaag de tweede.

Deze morgen liet ik Jan met de papa naar zijn voetbalmatch trekken, want Zelie moest op de repetitie zijn op ongeveer het moment dat Jan zijn match gedaan was. Qua timing ging het anders niet lukken. Zelie en ik konden dus mooi op tijd vertrekken en toen we 10 minuten voor tijd op de locatie waren was daar geen kat.

Verbazing bij ons en ons beginnen afvragen: was de repetitie afgezegd? Verplaatst naar een andere locatie? Hebben we onze brief mislezen? Er waren nog twee locaties waarbij ik dacht dat ze misschien konden zitten, maar ook daar geen kat. Beginnen bellen, maar er werd niet opgenomen: niet door de juf, niet door de mama’s van twee meisjes die ook meedoen (als er effectief repetities waren, was dat normaal wegens het helse lawaai dat er heerst: ze horen hun telefoon niet). En ik wist nochtans zeker dat er repetitie was, want dat had de juf van Anna nog bevestigd gisteren.

Na anderhalf uur heb ik eindelijk mijn vriendin te pakken gekregen. Mijn vriendin uit Oudenaarde. En ja, de repetitie was naar een andere locatie verhuisd: naar de studio in Oudenaarde. De leerlingen hadden daaromtrent blijkbaar een brief gekregen in de les vorige week.

Zelie heeft die brief dus niet gekregen: zij was ziek vrijdag en zaterdag. En het is nu niet alsof ze ons niet kunnen bereiken: de juf heeft mij al meer dan eens getelefoneerd voor dit of dat. En dus liep ik pisnijdig: Jan zijn match gemist, Gent rondrijden voor niets, mij zitten opvreten omdat Zelie onder haar voeten zou krijgen als ze te laat is.

Ondertussen ben ik weer de kalmte zelf, want uiteindelijk heeft dit een leuk voordeel. Vandaag is er weer Muziek op Sletsen in onze wijk. Had Zelie repetitie gehad, dan had ik het er tussendoor moeten nemen en waarschijnlijk geen volledige optredens kunnen zien wegens over en weer rijden.

Nu ben ik op mijn gemak en Zelie vind het ook niet erg: we gaan samen kijken en helpen waar nodig.

Vanavond heb ik een date. Met mijn lief. Ah ja, want wij zijn niet getrouwd, dus ik heb nog altijd een lief.

We hadden afgesproken met vrienden vanavond, maar we zagen het alletwee eigenlijk niet echt zitten, en toen heb ik mijzelf en den anderen “gedwongen’: een babysit besteld en we zouden kost wat kost weggaan. Soms moet ge dat zo doen, nietwaar.

Eerst gaan we eten. We hebben niet geboekt. We gaan op goed geluk de stad in en zien welk restaurant we zullen uitkiezen. En daarna gaan we bij de vrienden op café om ons te amuseren.

Dat is het plan. Benieuwd of het uitvoerbaar is, want we zijn alletwee niet van de meest frisse personen momenteel.

Het eerste semester zit er op. Allez, dat denk ik toch. Ik heb toch de indruk dat ik voor het laatste examen niet gebuisd zal zijn, en dat is uiteindelijk al wat telt. Sowieso heb ik mijn resultaten ergens einde volgende week en tot dan ga ik er mij echt niet meer in opjagen.

Het eerste semester viel beter mee dan verwacht. Ik had er schrik van, zo terug gaan studeren na 16 jaar, maar het bleek niet echt nodig. Alhoewel ik het mij toch wel af en toe beklaagd heb, zeker als er deadlines in zicht kwamen en ik die uit het oog verloren was.

Het eerste semester had ik mij voorgenomen een beetje een afwachtende houding aan te nemen. Beginnen bij de twee vakken die in het ‘modeltraject’ zitten en zien wat dat gaf. Het modeltraject doet er uiteindelijk 5 semesters over in plaats van 4 (met nog 2 kleine vakken in het 5e semester) en ik had mij wel al voorgenomen het op 4 semesters te houden. Tenminste, als die eerste semester meeviel. En dat deed hij dus.

Het eerste semester is voorbij en ik heb mij nu voorgenomen om het mijzelf volgende semester een beetje moeilijker te maken: opnieuw op vrijdag de twee vakken van het modeltraject, maar ‘s avonds ga ik minstens één van de vakken van het 5e semester meepikken, misschien zelfs alletwee. Of eerder: waarschijnlijk zelfs alletwee. Want het derde semester wordt al intensiever wat echt lesgeven betreft en het vierde semester is stage, dus moet het nu eigenlijk gebeuren.

Het eerste semester van mijn opleiding zit er op. Nog 3 te gaan. Allez huppe!