San's Weblog

Ik ben hier zo (egoïstisch) bezig met mijzelf, dat ik bijna volgend pareltje van Zelie zou vergeten posten:

Hartprobleem

Een man ging naar de zee.
Hij nam het leven met zich mee.
Het zand…
Elke korrel was voor hem als een diamant.
Hoge golven,
als woeste wolven.
Eb en vloed.
Dàt doet hem goed.
Iedere ader, is een dader.
Iedere slag
is dichter bij zijn laatste dag.
De geluiden werden zachter.

En dat van een kind van 11 jaar (en een half). Zo trots dat ik ben, maar vooral, zo mooi dat ik dat vind. Amai nog niet.

Gisteren zag ik het helemaal niet meer zitten. Goed gestudeerd, daar niet van, en het ging wel vooruit, maar die klik tussen theorie en praktijk die kwam er maar niet.

Vandaag met lood in mijn schoenen herbegonnen: herhalen en herhalen en herhalen, zo tussen het voeren van de kinderen van hier naar daar. De moeilijkste hoofdstukken lagen in de auto en onder het rijden zat het te malen in mijn hoofd. Telkens ik een paar seconden had nam ik de bladzijden waar ik haperde, en naarmate de namiddag voorbij ging vlotte het beter en beter.

Vanavond dan met lood in mijn schoenen naar de computer. Ik had van mijn medestudenten gehoord dat we op het electronisch leerplatform (ELO – media in de didactische beginsituatie – ha!) zelftoetsen konden maken, dus ging ik dat maar eens proberen, er nog steeds van overtuigd dat ik de link tussen theorie en praktijk niet kon.

Maar ziet, ik verbaasde mezelf, want de meeste toetsen gingen zonder veel problemen. Zelfs de toetsen over de hoofdstukken die ik nog niet herhaald had gingen verbazingwekkend deftig (genoeg om niet te buizen dus, niet genoeg om het goed te doen).

En zo is mijn zelfvertrouwen direct weer hersteld. Blijkbaar heb ik ondertussen de klik toch gemaakt, zonder dat ik er erg in had. Joepie! Morgen vlieg ik er weer met volle moed (in plaats van met tegenzin) in. Ik zie dat examen vrijdag weer volledig zitten.

Er was een kink in de kabel. Ik ging vandaag studeren, maar dat was buiten de agenda gerekend, want ik had vergadering vanavond.

En ja, ik zou die afgezegd kunnen hebben, want in pricipe zijn we daar met 3 vertegenwoordigd, maar ik doe dat niet graag, verbintenissen afzeggen. En ook, uiteindelijk was ik daar toch de enige van de 3 wegens dat iemand zich op voorhand al had geëxcuseerd en de tweede persoon vlak voor de vergadering ook moest afzeggen.

En nu heb ik mij in mijn zetel geploft, en geraak ik er niet meer uit. Excuses genoeg dus.

Maar voor de vergadering heb ik gelukkig nog even de cursus open gedaan en een paar dingen zeer rap herhaald. Eerlijk gezegd, ik zie het niet echt zitten. De theorie is er, maar die toepassen in de praktijk, dat lukt al veel en veel minder.

Nog 3 dagen tijd om de klik te maken dus.

Ik gaf mijzelf een pauze voor zaterdag en vandaag zou ik weer studeren. Ik had dat wel verdiend, want uiteindelijk had ik al anderhalve week gestudeerd voor het examen voor komende vrijdag, dus tijd genoeg. En ook: zaterdag is een ongelooflijk drukke dag als het op kinderactiviteiten aankomt, dus dat zou sowieso niet gelukt zijn.

Vandaag zou ik dan, tussen de ritten van hot naar her door (verjaardagdsfeestje voor Jan, balletrepetitie voor Zelie), dan wel studeren, of beter: herhalen wat ik tot vorige week al goed gestudeerd had. Maar ik moet toegeven: het is niet gelukt. Te lui enerzijds om mijn gat op te heffen, maar ook te druk anderzijds wegens over en weer lopen en picknicks maken en voor eten zorgen en achter de kinderen aanlopen. En dan plots is het avond en hebt ge geen fut meer om iets te doen.

Maar morgen vlieg ik er in. Echt waar.

We zijn er van af. Pijn in mijn hand van het schrijven, want het waren epistels die gevraagd werden en ik ben het niet meer gewoon om zoveel te schrijven. Kramp in mijn hand als gevolg. Zelfs zo erg dat, toen ik mijn examen afgaf en ik er nog een nietje in moest kloppen, het niet ging wegens echt veel te veel pijn.

Maar het ging. Hoe goed, dat weet ik niet, maar ik denk wel goed genoeg om er door te zijn.

Nu tot zondag vrij nemen, zondag mijn lesvoorbereiding voor didactiek afronden en misschien zelfs alweer wat studeren en dan zeker maandag vollen bak voortdoen.

Niet veel te vertellen. Druk, druk, druk. Vooral druk op de ketel van het studeren.

Een mens is dat zo afgeleerd, na pakweg 17 jaar. En ik studeerde vroeger al niet graag, dus het is er niet op verbeterd.

Maar kijk, ik had geen paniek toen ik ontdekte dat ik de verkeerde cursus aan het blokken was en dat was niet nodig ook: het vlot, het leert goed en ik zit mooi op schema. Ik had mij trouwens misrekent: niet alleen de namiddag vandaag om te studeren, maar een volledige dag, want ik heb voor vandaag en volgende week donderdag een dagje vrij genomen op het werk. Maar tegensteken dat dat doet…

Gelukkig zijn er nog de pauzes, en zo eentje ga ik nu nemen: kinderen afhalen en dan ermee stoppen tot de kleinsten in bed zitten.

Al weken zit ik te zoeken naar de details voor mijn examens en ik vond die maar niet op Dokeos: niets bij Didactiek, niets bij Communicatie. Ik meende mij te herinneren dat wij eerst examen didactiek zouden hebben, nu komende vrijdag, en de week daarop communicatie. Mijn vriendin dacht dat ook, maar stuurde voor de zekerheid toch maar een mailke naar de leerkracht.

Dat was vorige week en tot vandaag nog geen antwoord ontvangen. Dus begon ik op Dokeos nogmaals af te schuimen. Niets, niets, niets … tot ik bij de cursus ‘SLO’ kwam en daar het bericht vond, daterend van vrijdag, dat het examenrooster al weken bekend was en dat we dat konden vinden onder ‘documenten’.

Als de wiederweerga er dus naartoe, want het begint toch wel dringend te worden, nietwaar, en wat blijkt: vrijdag heb ik geen didactiek, maar communicatie.

Lap! De nachtmerrie van elke student: studeren voor het verkeerde vak.

Enfin, ik troost mij met de gedachte 1. dat ik niet alleen ben (heb onmiddellijk mijn vriendin gemaild) en 2. dat het geen verloren studieuren zijn want ik moet het examen toch nog doen.

Rap mijn andere cursus nemen nu en er aan beginnen: ik heb nog 2 namiddagen, 3 avonden en 1 voormiddag. Dat moet wel lukken zeker?

Vandaag de nieuwjaarsreceptie van de stad. Traditioneel gaan we daar elk jaar naartoe met het gezin, spreken we af met vrienden en klinken we op het nieuwe jaar.

Dit jaar een beetje anders. Jan moest om 11u op een verjaardagsfeestje zijn, dus die ging niet mee. Den anderen had er geen zin in. We gingen dus maar met 4 zijn. Dit jaar hadden we ook niet afgesproken met vrienden, dus wie weet hoe lang gingen we er wel blijven, zo ik met 3 kinderen alleen.

Maar kijk. Het kan rap veranderen. Toen ik terugkwam van Jan voeren stonden er namelijk twee vriendjes (en hun papa) voor de deur met hun twee honden: ze hadden net een nieuwe pup die ze wilden komen tonen. Ze hoorden dat we naar de nieuwjaarsreceptie gingen en vroegen of ze mee mochten. Uiteraard wel. Vriendje J. van in de straat ging uiteindelijk ook mee en zo trokken we met 2 volwassenen en 6 kinderen naar de receptie. Aan de rand van de receptie heeft de papa dan afgehaakt, want in zo’n massa met twee honden rondlopen is niet aangeraden.

Ik bleef dan maar achter met 6 kinderen en we hebben ons goed geamuseerd. We zijn maar één keer heel eventjes gescheiden geweest, en voor de rest was het best te doen.

De kinderen amuseerden zich door pins en stickers uit te delen voor het Project, we dronken fruitsap en chocomelk, ik kwam alsnog vrienden tegen waarmee een glaasje moest geklonken worden, kortom, een geslaagde receptie.

We zijn nog eens in de cinema geraakt deze vakantie. En zelfs tweemaal.

Enfin, eenmaal met het hele gezin. Op oudejaarsnamiddag zijn we met zijn allen naar Rapunzel gaan kijken. Ongelooflijk wijze film, echt waar. Geen zo’n traditionele prinsessenfilm waar er een mooie, hulpeloze prinses is die moet beschermd worden door een dappere prins (liefst op een wit paard), maar een prinses met ballen die haar eigen mannetje weet te staan en zelfs ‘haar’ redder moet redden. Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat wij, de ouders, minstens evenveel genoten hebben als de kinderen.

Vanavond dan naar Narnia 3 gegaan. Jan wou niet mee omdat hij dacht dat het te eng zou zijn. Ik dacht dat hij daar juist in was en wou dus Anna ook niet meenemen. Ikzelf wilde geen 3D zien én wilde de film dan nog liefst in originele versie zien, waardoor we de film nog alleen ’s avonds konden bekijken, dus was de vraag om de kleintjes mee te nemen sowieso niet aan de orde. Michel wilde de film niet zien, dus was het probleem van babysit ook direct opgelost

Met vrienden afgesproken en dan met Zelie en Louis naar de film en ik heb er van genoten. Sprookje, goed en slecht, allusies op God en alles, maar niet belerend en als je ze niet wou vatten, tot daar aan toe. Zeer mooie speciale effecten (machtige zeedraak), deftige acteerprestaties, … de film was voorbij voor we er erg in hadden.

Zo kunnen de kinderen ook weer een tijdje voort, want hoe plezierig het ook mag zijn om naar de cinema te gaan, met het hele gezin is het toch direct een serieuse hap uit het budget.

Vanavond pannenkoeken gaan eten in huize Murphy (en gelukkig is hijzelf afwezig gebleven).

Het leuke was dat niets opgejaagd was en we er uitgebreid de tijd voor genomen hadden. Vroeg beginnen kon niet want Jan heeft deze laatste drie dagen van de vakantie een (gelukkig) indoor voetbalkamp tot 16u. Michel werkt tot minstens 17u, dus tegen dat iedereen thuis was en we konden vertrekken was het al een beetje laat. Maar dat mocht dus.

We waren in totaal met 14, en dus aten we in 2 shifts: onze kinderen en 3 van hun vier kinderen (én een vriendje) aten eerst, zodat, tegen dat wij aan tafel gingen, het drukste voorbij was en we volledig op ons gemak zaten. Een filmpje opgezet voor de onze en we hoorden zelfs niet meer dat er zo’n bende in huis was.

Puur genieterij was het: fantastisch gezelschap, lekkere pannenkoeken, alles op het gemak.

Meer moet dat echt niet zijn voor een fantastische avond.