San's Weblog

Ik had net alles afgesloten op het werk en was op weg naar de uitgang, en dus naar mijn fiets, en dus naar school om de kinderen af te halen, toen ik telefoon kreeg van den anderen: of ik Zelie gehoord had? Hij had een sms gekregen dat Anna lelijk gevallen was, bloed overal en tanden die los stonden.

Mijn hart begon sneller te slaan en ik zei tegen Michel dat hij ook maar best naar school zou komen: als ik met Anna naar een dokter zou moeten gaan, dan kon hij met de andere kinderen gewoon naar huis. Maar ik verbaasde er mij over dat ik geen bericht van school zelf had gekregen, want normaal gezien zijn ze daar zeer consequent in. Zelie terugbellen om meer informatie te krijgen lukte niet, want ze had haar GSM al terug afgezet.

Zo snel als mijn benen konden reed ik naar school. Daar aangekomen stond de zorgleerkracht aan de deur. Zelie stond met een vriendinnetje te praten. Van Anna geen spoor en ook geen teken van enig ongeval. Dus vroeg ik wat er aan de hand was.

De zorgleerkracht viel eerst even uit de lucht, tot ze het zich herinnerde. Anna was tijdens de middagspeeltijd van een bankje gevallen en had daarbij met een tand in haar lip gezeten. Bloed uit de lip, drup op de kleren, maar dat was het zowat. Het was ondertussen ook al een paar uur geleden en de zorgleerkracht had het bekeken en verzorgd en besloten dat het niets was om ons voor op te bellen (en daar had ze dus gelijk in).

Wat Zelie haar reactie betrof: zij had het verhaal pas op het einde van de schooldag gehoord, maar dan van verschillende mensen en verschillende versies. Ge kent dat wel, gelijk dat Chinees fluisteren: tegen dat Zelie het hoorde was Anna zeer zwaar gewond, zat ze volledig onder het bloed en stonden haar tanden los.

Enfin. Al bij al een klein voorval. Anna haar lip staat een klein beetje dik van het kroetje dat erop staat (maar ge ziet het zelfs niet). De tanden lijken nog goed vast te staan en dat klein beetje bloed dat op haar kleedje is gedrupt, dat wassen we er straks wel uit in koud water?.

Trots! En nog geen klein beetje. Dat was ik vanavond. Onze twee dochters deden dat zeer goed. Wat zeg ik, fantastisch!

Het doet toch wat, uw dochters zo op een podium zien staan zonder enige schroom, volledig zeker van hunzelf en mooi doen wat van hen verwacht wordt.

Ze hebben dat fantastisch gedaan (maar dat heb ik al gezegd) en vooral Zelie heeft blijkbaar een ‘knop’ omgedraaid. Ik had het al gezien tijdens de Kerstshow van turnen, maar nu werd het nog eens bevestigd: Zelie ‘doet’ geen turnen of ballet meer, maar ze turnt en ze danst. Ze denkt niet meer zo na, maar beleeft gewoon en geniet er van. Zalig om zien.

Goed gedaan meisjes! (voor foto’s, ga eens bij mijn wederhelft kijken).

Vandaag gelukkig een beetje slaap kunnen inhalen. Gisteren ben ik om 23.00u in bed gekropen en ik ben als een blok in slaap gevallen, om pas deze morgen rond 10.15u wakker te worden. Nog niet volledig uitgerust, maar ik kan er weer tegen.

De dag is gelukkig een pak minder druk dan gisteren. Zelie moet ik rond 13.00u weer gaan afzetten en Anna dan om 17.00u en dan zijn we afgesproken met familie om naar de meisjes te gaan kijken in de voorstelling van 19.00u.

Ik kijk er echt naar uit.

Vandaag ga ik mij een beetje door de dag slepen, peins ik zo. Amper 4 uur geslapen vanacht. Dat gebeurt wel eens als je pas om 4.00u ‘s ochtends gaat slapen en de wekker om 8.00u al afgaat. Ook al is het weekend.

Want straks komt de familie eten en ik moet nog boodschappen doen zodat ik hen eten kan voorschotelen.

Dus nu rap naar de Colruyt, de laatste dingen halen. Dan koken zodat ik klaar ben tegen 11.00u. Dan zorgen dat het eten zelf klaar is om 12.00u. Zelie en Anna wegbrengen om 13.00u. Samen met de familie Jan naar de voetbal brengen om 14.20u. Allemaal samen naar zijn match kijken om 15.15u. Terug thuis tegen 16.30u (ongeveer toch). Anna afhalen rond 17.00u. Taart eten als we terug zijn en dan tegen 18.00u/18.30u zorgen dat de broodjes en beleg op tafel staan. En gelijk wanneer iedereen uiteindelijk naar huis vertrekt, ik zal voor 22.30u niet kunnen gaan slapen want rond dat tijdstip moet ik Zelie nog afhalen van de voorstelling.

Allez. Rap mijn koffie uitdrinken en eraan beginnen.

Zondag had Jan zijn verjaardagsfeestje met de vriendjes. Overmorgen is het een feestje voor de familie. Dan vieren we Jan én Anna hun verjaardag.

Het wordt een drukbezette dag en naast het programma op de uitnodiging moeten Zelie en Anna ook nog naar het balletoptreden gebracht en gehaald worden.

Er komen dus mensen eten en dat moet op tafel komen. Probleem is dat ik morgen geen tijd heb om iets te doen wegens een hele dag les en na de les moeten Zelie en Anna – weeral – naar de repetitie voor het ballet (generale deze keer) en moet ik ‘s avonds helpen op het retoricabal.

Dus heb ik vanavond maar gekookt: frietjes gesneden en voorgebakken voor morgen en de eerste schotel voor zaterdag voor 90% klaargemaakt. Zaterdagochtend kan ik dan de eerste afwerken en de tweede schotel maken en klaar zijn tegen dat de mensen komen … hoop ik toch.

Zelie heeft zelfs meegeholpen, maar dan voor zichzelf. Want morgen heb ik dus geen tijd om te koken en zij heeft repetitie van 16.30u tot 21.00u. Ze kan dan uiteraard een broodje meedoen, maar dat eet ze ‘s middags ook al. En dus heeft ze een pastasalade gemaakt (met een beetje hulp van mij).

Ik kan soms toch zo georganiseerd zijn, dat ik er zelf bang van word.

De dochters staan komend weekend op het podium in Scala. Een voorstelling met hun balletschool en het is een groots opgevatte bedoening.

De geplande optredens (drie!) waren quasi onmiddellijk uitverkocht zodat ze er rap nog een vierde hebben moeten bijdoen en wij zo gelukkig ook nog aan kaartjes geraakt zijn.

Maar optreden dus. Zaterdag en zondag. Dat vereist veel repetities, want het zijn de scholen van Oudenaarde en Gent die samen optreden en dus moeten zij ook samen kunnen oefenen.

Vandaag had ik het mooi in de agenda opgeschreven: Anna van 17.00u tot 18.30 en Zelie van 18.30u tot 19.30u. Het werd een gepuzzel om dat bovenop de gewone activiteiten te krijgen maar dankzij de hulp van mamie lukte het.

Tot ik Zelie had afgezet en na een 15min een sms kreeg: de repetities voor haar waren blijkbaar al begonnen om 14.30u.

Het hoeft niet gezegd zeker dat ik mij serieus miskeken had op de papieren en dat de juf niet al tevreden was (om het zacht uit te drukken), zeker niet omdat Zelie met haar graad één van de hoofdrollen voor hun rekening nemen.

Langs de andere kant: Zelie treedt ook op met haar dansschool en door de missing met het ballet, heeft ze wel kunnen oefenen voor dat optreden in haar gewone les.

Elk nadeel heeft zijn voordeel zeker?

Vandaag voor de allereerste keer yoga gedaan.

Ik fkende dat totaal niet en had daar zo’n idee bij van relaxen en ademenen en zo.Verkeerd blijkt nu.

Gedurende een uur hebben we geademd. Heel diep en zo. Daar niet van. Maar gedurende een uur hebben we ons ook langs alle kanten gerokken en getrokken zodat er van relaxatie geen sprake was. Wel van pijn en moeilijk en al.

Alleen de laatste vijf à tien minuten was het van volledige ontspanning en ik zweer het u, als ik een fractie meer moe was geweest, had ge mijn gesnurk* kunnen horen tot een paar straten verder.

En volgende week ga ik terug.

*waarmee ik niet erken dat ik überhaupt zou snurken want het is alleen bij wijze van illustratie en kwatongen die het tegendeel beweren zijn … tja, kwatongen

Een ‘oef!’ die waarschijnlijk te horen was van kilometersver. Zo een ‘oef!’ heb ik rond 15.00u geslaakt, want toen was het verjaardagsfeestje van Jan gedaan en waren wij thuis.

We zaten sinds 10.30u in Pretland met 14 kinderen (waaronder ons eigen 4, dus 10 vriendjes en dat valt al bij al mee). Bij aanvang viel dat allemaal nogal mee. Niet te druk. Niet te luid. Kinderen hadden plaats. Het was leuk. Toch alleszins voor de kinderen.

Tegen 14.00u was het hek van de dam. De tafels stonden gedekt voor een kleine 30 feestjes, waarvan er ongeveer 6 begonnen in de voormiddag, zoals het onze. De rest kwam dus in de namiddag, en dat hebben we mogen horen.

Toen de ouders eindelijk om hun kinderen kwamen had ik bijna geen stem meer en was ik bekaf. Maar het belangrijkste is dat Jan een fijn feestje heeft gehad, dat de kinderen ook een leuk feestje hebben gehad, dat er geen problemen zijn geweest.

Maar ik ben ongelooflijk blij om in mijn zetel te zitten en zie er enorm tegenop om eruit te komen om de kinderen eten te geven en in hun bad te steken. Straks toch even op mijn tanden bijten en dan rust voor de rest van de avond.

Gisteren op de training vroeg de trainer of Jan vandaag ook zou kunnen meespelen met de tweede ploeg U7: ze hadden een aantal ‘man’ tekort. ‘Ook’, want er waren er een 4-tal tekort en dus zouden er nog een paar van zijn ploegje meemoeten. ‘Ook’ omdat dat Jan eerst met zijn eigen ploeg een match had.

Twee matchen op een rij en tweemaal op verplaatsing. De ene in Aalter, de ander in Zevergem en er zou rechtstreeks van de ene match naar de andere moeten gereden worden.

Van mij mocht hij, maar ik zag het niet geregeld te krijgen met de andere kinderen en hun activiteiten. Hij mocht meerijden met één van de drie andere ouders, maar tot nu was Jan telkens beginnen wenen als we hem vroegen of hij het erg zou vinden moesten we een match overslaan (wegens dus slecht combineerbaar met de andere activiteiten), en dus regelden we het toch altijd dat er minstens één van ons twee meeging.

Maar kijk. Het vooruitzicht om twee matchen te mogen spelen bleek op te wegen tegen het feit dat noch ik, noch Michel zouden meegaan. Jan was direct akkoord om met één van de vriendjes mee te rijdend en ook deze ochtend maakte hij geen enkel probleem, alleen maar vrolijkheid bij het vooruitzicht van twee matchen. En ik maakte mij ook geen zorgen: hij was in goede handen en hij zou zich wel rotamuseren.

Ik daarentegen voelde mij helemaal niet vrolijk bij het vooruitzicht om Jan een match te laten spelen zonder dat er iemand van ons twee bij was. Het voelde aan als die alleereerste dag dat ik hem naar school bracht en hem dan alleen moest achterlaten.

Het was de eerste keer niet dat ik hem moest loslaten, en het zal de laatste keer niet zijn, maar het steekt toch telkens weer eventjes.

Hieperdepiep! Hoera!

Kleine kindjes worden (veel te rap) groot.