San's Weblog

Of eigenlijk is het omgekeerd. Ik weet het, ik was nalatig en er zijn geen excuses. Maar kijk, welk een betere dag om mij te herpakken dan een verjaardag. En nog niet één van de minste. Een verjaardag die we sinds 2009 doodcontent zijn dat we die nog kunnen vieren.

Juist. Ons kleinste sprot is vandaag 5 jaar geworden. Gewoon vijf volle jaren.

Happy birthday zoetje.

Jan heeft er weer een week voetbalkamp opzitten. Maandag vroeg ik hem of hij dat niet erg vond, dat hij op kamp ging terwijl zijn broer en zussen thuis bleven? Een hevig neen-geschud met zijn hoofd was zijn antwoord. Dat en zijn glunderend gezicht nam alle twijfel weg.

Dus de laatste dag vandaag en net zoals vorige keer was er sprake van een ontmoeting met een grote voetballer.

De gastjes hun verwachtingen werden ingelost én overtroffen: ze kregen deze keer niet één ontmoeting, maar twee: Baric Mario en Pereira Fernando Wallace.

En als ge dat gezichtje ziet, dan kunt ge alleen maar content zijn dat hij zich zo amuseert met voetbal (en dan neemt ge er het buitenstaan in afschuwelijke weersomstandigheden en de taxiritten bij).

Gisteren kwamen het vriendinnetje van Zelie hier spelen en slapen. Vandaag mochten Zelie en Louis bij andere vriendjes gaan spelen. Jan was op voetbalkamp en Anna zou alleen thuis geweest zijn, dus belde ik naar de mama van haar beste vriendinnetje in de klas en vroeg of ze mocht komen spelen.

Twee kleine meisjes in huis en ik heb ze niet gehoord. Ze hebben braaf gespeeld en om 16.00u zijn we samen Jan gaan halen. Daarna hebben we pannenkoeken gegeten, hebben de meisjes nog een ketting gemaakt en rond 17.45u was het vriendinnetje terug thuis.

Jan en Anna heb ik daarna bij Michel gelaten om Zelie en Louis te halen: de mama is namelijk mijn vriendin, dus er moest nog wat bijgebabbeld worden.

En zo hebben we vandaag allemaal plezier kunnen maken met onze vriendjes. Leuk hé.

Deze namiddag ben ik met de kinderen naar de musical Oliver gaan kijken, en ik moet zeggen, we zijn allemaal zeer content om hem gezien te hebben.

Ik was een beetje bang. Ik ben een musical fan, ken de Engelse versie (van de film op Tv en zo) en ken de Engelse liedjes. Ik was een beetje bang voor de vertalingen, want veelal zijn die nogal lullig: geforceerd om toch maar iets gelijkaardigs te krijgen zodat het onnozel wordt en niet meer geloofwaardig. Maar deze keer niet dus. De liedjes zijn goed vertaald, in schoon ‘Vlaams’, zonder te plat te worden of te onnozel en tegelijk zijn ze zeer dicht bij de Engelse versies gebleven. Ze hebben daar goei mensen op gezet, zou ik zo denken.

En ‘onzen’ Oliver, Timon Sohier, amai mijn voeten, zo een stem. Een pluim. Kwestie van onder de indruk te zijn, kan het tellen. En trouwens, dat telt voor de hele cast. Peter Van Den Begin, ik moet bekennen dat ik het mij niet echt kon voorstellen, maar hij was het helemaal. Serieus onder den indruk dus.

Enfin, laat het gezegd zijn dat we een fantastische namiddag achter de rug hebben. Het maakt onze vakantie goed.

Deze namiddag op Studio Brussel had ‘hippe’ Sam het lef om iets in de trend van ‘Ik heb veel respect voor vrouwen, echt waar, maar zo ne helen dag vrouwendag is toch een beetje teveel van het goede. Stuur eens een sms’ke met goede mannenmuziek’ te zeggen.

Mijn haar kwam recht. Niet om de zogenaamde mannenmuziek, want wat hij blijkbaar als mannenmuziek beschouwt, vind ik gewoon goeie muziek. Maar wel om het feit dat de dag nog niet om was en hij het lef had om te zeggen dat het al genoeg geweest was.

Vrouwendag is belangrijk, broekvent, en niet omdat we onszelf zo graag in de kijker zetten. Om alle redenen die ik voel maar niet kan verwoorden, maar die i. des te beter kan uitleggen, dus gaat daar eens lezen.

En ook, meneer De Bruyn, mensen die beginnen met ‘ik ben geen racist hé, maar …’ daar heb ik zo heel erg mijn vragen bij. Ge hebt nog heel wat opgroeien van doen ventje. Gij respect hebben voor vrouwen, laat mij niet lachen.

Zelie heeft een drie vriendinnen die dit jaar in het eerste middelbaar zitten. Humaniora en basisschool, daar zit een serieus verschil in qua werklast en dat heeft ze al mogen merken ook: de vriendinnen kunnen zich niet zo makkelijk meer vrijmaken.

In het begin van de vakantie had ze contact gehad met de drie meisjes en er was uitgekomen dat ze alle vier tijd hadden om samen te komen komende woensdag.

En dan kreeg ze deze namiddag een berichtje van vriendin E. om te zeggen dat ze woensdag toch niet zou kunnen komen, omdat ze naar het buitenland ging voor een korte vakantie met haar familie. En amper een uur later kreeg ze van vriendin R. te horen dat zij ook niet kon komen, want de afspraak was gemaakt met haar mama en ondertussen had ze zelf afgesproken met een andere vriendin …

Zelie bleef kalm aan de telefoon, zei dat ze het begreep en dat het geen probleem was. En toen ze de telefoon dicht deed en ik vroeg wat er was brak ze in tranen uit. Ze had zo haar hoop gezet op een gezellig avondje met haar vriendinnen en nu bleef er maar eentje meer over.

Langs de positieve kant: het laatste meisje heeft nog eens dubbel en dik bevestigd dat ze komt én ze blijft slapen, hebben ze zalig veel tijd om bij te praten. En daarna heeft vriendin R. nog terug gebeld om te zeggen, dat ze had gedacht dat woensdag de enige dag was dat ze vrij was, maar dat nu blijkt dat ze donderdag toch vrij is en of ze dan konden afspreken.

Van tranen naar grote vreugde in minder dan twee uur. Het kan keren.

Terug van weggeweest van een, nog eens, zeer fijne avond.

Het jaarlijkse groepsfeest van de scouts zit er weer op met een heel leuk optreden van de kinderen. Een beetje kort, dit jaar, maar wel heel leuk. Daarna gezellig bijgebabbeld bij een aperitiefje terwijl de kinderen buiten speelden, om dan naar de refter te verhuizen om WAF te eten (worst-appelmoes-friet).

Als één van de allerlaatsten uiteindelijk de refter verlaten en tegen dan was het bijna 22.00u en hoogtijd om de kinders naar huis te brengen om hen in bed te steken.

Jammer dat er soms feesten nodig zijn om een avond te kletsen met vrienden, maar wat moet je als iedereen het zo druk heeft. Het is dan wel dubbel genieten.

Morgen is er een turncompetitie in de turnclub van de meisjes en dat kan ik alleen maar toejuichen. Want een wedstrijd, dat wil zeggen dat er geen plaats is voor de gewone trainingen. Die zijn een week uitgesteld.

Maar wat nóg leuker is aan die wedstrijd, is dat er dus ook geen andere organisaties gebruik kunnen maken van de ruimtes. En de balletles van Anna gaat daar ook normaal gezien door, dus wil dat zeggen dat er ook geen balletles is voor Anna.

Ballet is normaal gezien om 9.00u en turnen om 10.30u, alletwee telkens een uur en nu dat er geen lessen zijn wil dat zeggen dat ik zomaar plots geen taxi moet spelen tot 12.00u.

Dus ook een beetje vakantie voor mij, want in plaats van één dag, kan ik nu twee dagen uitslapen. En ge moogt er zeker van zijn dat ik dat ook ga doen.

‘t Is al een tijdje geleden, dus het mag wel nog een keer: een receptje. ‘t Is niet mijn receptje, ‘t is er één van Jamie Oliver en geloof mij, ge moet er niets aan veranderen. Gewoon zo klaarmaken en dan is het perfect.

nodig (voor 4 personen):
2 middelgrote uien
1 teentje knoflook
olijfolie
2 tl chilipoeder
1 vers rode peper, van zaadlijsten ontdaan en in stukjes gesneden
1 tl komijn
(zee)zout en vers gemalen zwarte peper
500 gr rundergehakt (ik gebruik gehakte biefstuk)
200 gr zongedroogde tomaten in olie (potje)
2 blikken tomaten
0,5 stokje kaneel (als ge geen stokje hebt, NIET vervangen door poeder want dan is het echt niet meer lekker)
2 blikken rode kidney bonen, uitgelekt

Bereiding
- Hak de uien en de knoflook fijn en fruit deze in een klein beetje olijfolie totdat ze zacht zijn.
- Voeg de rode peper, chilipoeder, komijn en zout en peper toe. Bak/stoof even aan.
- Voeg het gehakt erbij en bak het rul, totdat alles bruin is.
- Hak de gedroogde tomaten in de mixer met een beetje van de olie. Hakken zodat het een pasta vormt, dus afhankelijk daarvan al dan niet nog olie bijvoegen. De pasta dan bij het vlees voegen.
- Voeg de tomaten, het kaneelstokje en 1 dl water bij het vlees. Proef even en voeg zonodig nog wat kruiden toe (ik doe er eigenlijk altijd meer komijn en chilipoeder bij)
- Afdekken met bakpapier, deksel op de pan en laat dit een 1/2 uurtje sudderen in een voorverwarmde oven van 180 °C.
- Voeg de uitgelekte kidneybonen erbij en laat nog 1/2 uurtje sudderen.

Als je geen pot hebt om in de over te steken, dan gewoon laten sudderen op het vuur. Werkt ook perfect. Ook best de dag voordien maken, want heropgewarmd is hij nóg lekkerder.

Serveren met tortillas en guacamole en zure room en meer moet dat niet zijn.

En deze twee, die moeten jullie ook zeker eens proberen.

We spreken 7 februari. Een mailke van Caroline van Dyson

We hebben van Dyson iets nieuws, en ik zou het je graag opsturen!
Het is een draadloze stofzuiger, die je ook gemakkelijk als kruimelzuiger kan gebruiken… Je ziet hier een foto… laat je me nog even weten naar welk adres ik dit nieuwe juweeltje mag opsturen…!

Net zoals Drun ben ik een grote Dyson fan. Al van voor ik van hen een prachtig cadeautje kreeg in de vorm van de Dyson City. Want ik een aantal jaar voordien al besloten eens een deftig pak geld te spenderen aan een stofzuiger die betrouwbaar was. En die eerste stofzuiger, dat was een Dyson en is nog steeds de meest gebruikte hier in huis. Elke euro waard.

En toen kreeg ik de Dyson City om te testen en ik was meteen verkocht: klein, relatief licht, handig en even krachtig. Zeer handig als ge vlug een stofzuiger nodig hebt.

En nu vroegen ze dus of ze mij nóg een Dyson mochten opsturen. Wat dachten ze? UITERAARD!

Er zit bijna een maand tussen die eerste mail en mijn post. Niet omdat ik er niet over wou schrijven, gewoon omdat hij maar vorige vrijdag (eindelijk) is toegekomen. Geen fout van Dyson, maar een probleem bij UPS (ah ja, het moet niet altijd Taxipost zijn). Want eerst kwam er niets. Mailke van Dyson om te vragen hoe het zat en of ik hen op de hoogte wou houden. Dan, plots, de 16e februari. Thuisgekomen en 2 briefjes in de bus van UPS: dat ze al twee keer langsgekomen waren en niemand thuis was geweest. Twee keer. Overdag. In het midden van een werkdag. Rara, hoe zou dat komen dat er niemand thuis was.

Ik zoek het volgnummer op, typ het in op de website en krijg als bericht ‘UPS kan voor uw aanvraag de informatie over de zending niet vinden. Controleer uw informatie en probeer het later opnieuw‘. Ik waarschuw Dyson dat er toch gelijk een probleempje is.

En dan zit er maandagavond een briefje van UPS in de brievenbus. Ze zijn voor een derde keer langs geweest, uiteraard weer in het midden van de dag, en als ik de volgende dag niet bel, dan sturen ze mijn pakje maar terug naar afzender.

We zijn ondertussen dinsdag 22 februari en er wordt een telefoontje gepleegd naar de mensen bij UPS. Ja, hallo. Ik heb jullie briefje ontvangen. Hoe kunnen we afspreken? Niet echt dus: die mensen weigeren een tijd te geven, beweren dat hun chauffeurs zonder GSM op baan zijn en het zou er op neer komen dat iemand van ‘s ochtends tot ‘s avonds thuis zou moeten zitten wachten. Ik vraag die mens vriendelijk hoe zij ooit hun pakjes geleverd krijgen? Hij vraagt of ik geen alternatief adres weet en mijn euro valt dat het morgen woensdag is en wij bij mamie gaan eten en dat het pakje dus daar zou kunnen geleverd worden, wegens dat daar toch iemand de hele dag thuis is.

De anticipatie stijgt. Nog één dag en dan zou ik eindelijk het pakje mogen ontvangen.

De woensdag was hectischer dan voorzien. Uiteindelijk was er door omstandigheden de helft van de tijd niemand thuis en tussen twee taxiritten door reed ik terug, in de hoop dat ik de man-van-UPS niet zou gemist hebben.

Om 16.00u krijg ik bij Jan op de voetbal telefoon van mamie: de man van UPS stond voor de deur met een pakje van Dyson. Een hele minuut was ik doodcontent. Na die minuut bleek dat die mens € 122,80 wou hebben vooraleer het pakje af te willen geven. Streep door de rekening: niet alleen hadden mamie dat niet op zak, maar ik was onder de indruk dat het een cadeautje was, en zo werd het wel een zeer duur cadeautje. Dus zei ik aan de meneer van UPS dat hij het pakje terug mocht meenemen en stuurde ik een mailtje naar Dyson.

Onmiddellijk een antwoord terug:

Dat bedrag is helemaal niet normaal…. Ik stuur het je terug op vanaf het ogenblik het hier krijg…

Dat moet uiteraard niet betaald worden, en ik begrijp het niet, want ik had ze deze ochtend ook gebeld, en daar hebben ze me niets van verteld….

Het komt goed! Hopelijk volgende week

Ha! Bij Dyson houden ze zich aan hun woord, want ik heb zelfs geen week moeten wachten. Vrijdagavond moest ik vroeg door om te helpen op het retoricabal van de school en toen ik zaterdagochtend om 3.30u thuis kwam stond een pakje in de gang: mijnen Dyson Digital Slim was nog die vrijdagavond toegekomen.

Sinds zaterdag is hij (intensief) in gebruik en morgen krijgen jullie er hier alles over te lezen.