San's Weblog

Even over en weer naar Nederland vandaag. Bij mijn broer en zijn gezin. De 9e verjaardag van mijn neefje gaan vieren.

Wat begon als een druilerige dag deze morgen is uitgedraaid op een zalige namiddag met lekker veel zon en leuke babbels in de namiddag. Was het in Nederland nu zoveel beter weer dan hier, of is het hier ook opgeklaard?

Hoedanook, we konden gewoon de hele namiddag (en vroege avond) buiten genieten van het weer en het eten en het gezelschap. Meer moet dat ook niet zijn, nietwaar.

Er is hier in huis maar één iemand die echt graag steak eet. Den anderen. Ik lust dat wel, maar ben daar niet zot van. De kinderen zullen wel eens een stukje eten, maar echt graag steak eten doen ze niet.

Maar zo af en toe haal ik dus steak in huis, gewoon omdat het heel lang geleden is en dat den anderen dat dus wel graag eet. Vandaag was dan zo een dag.

De tweede vraag is dan, wat gaan we daarbij eten? En toen dacht ik, waarom geen steak sandwich? Voorgesteld aan den anderen, die vond dat een goed idee, dus ging ik inspiratie zoeken op internet.

Het is iets heel simpels geworden: ciabatta, rucola, tomaat, champignons in room, lekker saignant gebakken steak in reepjes gesneden, zelfgemaakte mayonaise en cocktailsaus. Samen te stellen naar goesting.

Een succes blijkbaar, want niet alleen vonden wij volwassenen het heel lekker, de kinderen hebben er ook serieus goed van gegeten. Wat Zelie deed opmerken: Ah, steak is dus wel lekker, ge moet hem alleen op de juiste manier klaarmaken

wat Mme Zsazsa zegt hé meiskes.

Het zijn kinderen, geen monsters, en een paar weken samen thuis zijn is alleen maar genieten (en ook af en toe u inhouden om ze niet met hun kop tegen de muur te klakken, maar soit).

Ik verschiet er altijd van hoe snel het gaat en dat we uiteindelijk nooit alles hebben gedaan wat we gezegd hebben dat we gingen doen.

Dus volg de goede raad van Mme Zsazsa: niet opjagen, rustig blijven, afwachten en genieten. Everything’s going to be allright.

‘k Heb een mindere dag vandaag. Oververmoeid en zo, dat helpt niet echt voor uw humeur.

Maar deze week ook ontdekt dat ik volgend semester ofwel avondles, ofwel op zaterdag les ga moeten volgen, want ze zijn zo ‘lief’ om het namiddagprogramma op vrijdag niet in te richten, en dat steekt mij nu zo ongelooflijk ferm tegen. Want één van de redenen dat ik daar les ben beginnen volgen is juist omdat het overdag, tijdens de week kon en dat ik geen avonden of weekends moest opofferen.

En eerlijk gezegd, ik zie dat niet zo goed zitten. Dit semester heb ik er twee avondcursussen bijgenomen, gewoon om er vanaf te zijn, en ik vind dat ongelooflijk vermoeiend, zo nog eens ‘s avonds eropuit trekken en daar dan 4 uur zitten.

Volgende week ga ik eens mijn gedacht zeggen, daar bij de organisatie, maar uiteindelijk gaat dat dus genen bal uitmaken.

En dus heb ik een baaldag vandaag. Sebiet eens vroeg(er) in mijn bed kruipen zie en morgen zal dat al een pak minder erg zijn … hoop ik toch.

Genen paniek. Ik ga hier niet weer verdwijnen hoor. Maar zoals gezegd, er komen een hoop deadlines af en die moeten gehaald worden.

Ondertussen ben ik met drie opdrachten tegelijk bezig, wat, denk ik, misschien ook wel een beetje teveel van het goede is, maar soit, het lukt nog. Ik kan geen van de drie immers afwerken, maar ik kan wel een goede voorbereiding doen zodat ik, van zodra ik wel alle gegevens heb, ze dan wel zo snel mogelijk kan afwerken. En hoe rapper die opdrachten ingediend zijn, hoe rapper ik kan beginnen studeren, nietwaar, want dat moet ook nog gebeuren.

Ondertussen zijn er op het werk ook een paar deadlines te halen. Naast mijn ‘gewone’ werk heb ik er twee extra opdrachtjes bijgekregen en alhoewel die nu niet bijzonder zwaar zijn, komt het er toch maar bij. Voor die ene opdracht is de deadline morgen, de andere zal ergens klaar moeten zijn tegen ten laatste 14 dagen.

Nog tot 17 juni op mijn tanden bijten dus, want dan is mijn laatste examen, zal op het werk ook alles weer in zijn normale plooi gevallen zijn en kan ik genieten van de zomerluwte.

Duimen jullie mee op 15 en 17 juni, voor mijn twee examens (want het zijn er gelukkig maar twee, oef! De andere twee vakken worden geëvalueerd op meewerken in de klas en opdrachten uitvoeren)?

Vorige week nog halve paniekaanvallen toen ik plots allemaal deadlines voor de opleiding op mij zag afkomen: 20 mei, 22 mei (groepswerk), 25 mei, 26 mei, 1 juni (2x), 5 juni (2x) en 6 juni (groepswerk). Na een week met Louis in het ziekenhuis en dus niets gedaan te hebben zag ik het niet direct zo goed zitten, vooral omdat ik voor die opdracht voor 25 mei nog hulp nodig had van andere mensen.

Dus mailde ik om uitstel te vragen (gelukt: 2 dagen extra gekregen voor de deadline van 25 mei, dus nu 27 mei), werkte een paar dagen tot zeer laat door om de deadline van 20 mei te halen en bleek de deadline van 22 mei een relatief fluitje van een cent omdat het een groepswerk was en wij dat al een tijdje geleden allemaal afgehandeld hadden zodat dat mooi op tijd binnen was. Tussendoor had ik ook al de helft van één van mijn werkjes voor 1 juni kunnen maken.

En zo komt het dat ik vandaag mijn werk voor 26 mei afgewerkt en ingediend heb, toch al een vierde gemaakt heb voor één van de werken van 5 juni en dat ik mij nog eens opgepakt heb om het andere werk van 5 juni in gang te zetten (hier weer afhankelijk van een derde partij, dus hopen dat die nu snel reageert).

Morgen staat dan op mijn planning om naar de bibliotheek te gaan om nog een deeltje van mijn werk voor tegen 27 mei in orde te krijgen; het laatste deel van dat werk kan ik pas op donderdag doen, maar dat zal dan ook gebeuren. Morgen moet ik ook werken aan mijn deel van het werk voor 6 juni.

Vrijdag ronden we dan het groepswerk af dat op 6 juni binnen moet, wat inhoudt dat dat dus ook ruim op tijd zal klaar zijn.

Dus in plaats van paniek, is er nu plots een beetje rust gekomen: alles zit op schema en het ziet er naar uit dat het in orde komt. Moet ook, want na de werken zijn er de examens (15 en 17 juni) en het wordt ook dringend tijd dat ik daar eens deftiger naar ga kijken.

Best laid plans … dat lukt nooit, of toch. Enfin, toch niet bij mij. Veel te doen is natuurlijk een excuus, maar ook niet meer dan een excuus en geen verantwoording.

Maar ik heb dan wel kunnen genieten van de dochters, dit weekend. Twee keer van Zelie en één keer van Anna. Op het jaarlijkse turnfeest van hun turnclub. Gisteren met de hele familie, vandaag samen met de schoonbroer en tevens peter van Zelie.

Onbevooroordeeld als ik ben (kuch, proest, hoest) hebben ze dat weer fantastisch gedaan, of wat dacht ge.

Het moet ongeveer vier uur deze namiddag geweest zijn toen het gebeurde. Zo bijna van het ene moment op het andere.

Er moesten afspraken gemaakt worden, maar het ging gewoon over mijn hoofd heen, terwijl ik toch dacht dat ik aan het luisteren was. Maar er werd niet veel meer opgenomen, daarboven.

De afgelopen twee weken zijn zwaar geweest, want naast Louis in het ziekenhuis was er nog steeds werk en les en moesten er absoluut dingen af en nog gedaan worden. De komende weken worden nog heel zwaar, want nu volgt de ene deadline de andere op, vooral dan op vlak van de les en dan zijn er ook nog de examens en deadlines op het werk.

Toch proberen om dit weekend vooral wat slaap in te halen en mij te concentreren om overdag serieus een tandje bij te steken, kwestie dat we de vakantie nog levend mogen meemaken.

Met al die miserie met Louis zouden we nog vergeten dat we andere kinderen ook hebben (alhoewel, niet echt, daarvoor zijn ze teveel aanwezig).

Een oudste dochter bijvoorbeeld die er nu 4 jaar muziekschool opzitten heeft, waarvan 3 jaar met saxofoonles, en die vorige vrijdag openbaar examen moest doen.

We hebben Louis dan maar een uurken alleen gelaten in het ziekenhuis om te gaan kijken, want hoeveel kans krijgt ge zo om uw dochter bezig te zien? Allez, misschien komen die nog, maar tot dan toe was het genen vetten.

En ze heeft dat weer zeer goed gedaan. Ze stond daar gelijk een grote, zichzelf mooi voorgesteld en haar stukjes gespeeld. Ze was de laatste van 4 leerlingen én de jongste en ze had uiteindelijk de tweede beste punten.

Ik was serieus trots op de dochter. En zo is er weer een hoofdstuk afgesloten, want volgend jaar is er geen AMV meer, wel AMC. Ze gaat wel nog les blijven volgen bij haar saxofoonleraar.

Er was gisteren al sprake van en nu is het een feit: Louis is thuis.

Hij drinkt al normaal, eten gaat ook almaar beter en dus was er geen reden meer om hem in het ziekenhuis te houden. Hij ziet er ook een pak beter uit en vooral, een pak gelukkiger, maar hoe zoudt ge zelf zijn

Zijn mond moet nog intensief verzorgd worden, dus zeeklas zit er uiteindelijk toch niet in, maar we hebben al afgesproken dat hij in de plaats een extraatje mag doen voor zijn verjaardagsfeestje. Hij heeft al een idee en ik vrees dat de uitgespaarde centjes van de zeeklas rap op zullen zijn. Maar het is hem gegund.