San's Weblog

Twee maanden vakantie. Die zijn deze middag begonnen. Met een etentje in ‘t stad en een bezoek aan de orthopedist voor Zelie en Louis (nog geen probleem). Daarna was het tijd om … niets meer te doen.

Geen plannen meer, dus gewoon naar huis geslenterd om te zien wat we konden doen om uit te rusten.

Toen we thuis kwamen, kwamen de buren ook net thuis. Het resultaat was dat we daar allemaal de rest van de namiddag gezeten hebben: de kinderen aan het spelen, Zelie en ik aan het babbelen en koffie drinken.

De vakantie is goed begonnen. Jammer dat ik dit jaar geen 2 maanden kan thuisblijven, maar we gaan ons toch amuseren tussendoor.

Een andere mijlpijl aan 12 jaar: het einde van de basisschool.

Vanavond was het proclamatie. Een mooie dienst opgeluisterd door muziek en toneel van de kinderen. Daarna de afroeping van de namen en het in ontvangst nemen van diploma’s.

Ik heb nog net Zelie haar moment mogen meemaken want net ervoor was Louis bij mij gekomen. Louis, Jan en Anna waren even ervoor buiten gegaan (en dan gebleven) en Louis kwam mij melden dat Anna gevallen was en dat haar lip bloedde. Bij het naar buiten gaan heb ik dan nog net Zelie haar moment kunnen zien, gelukkig. Timing is everything.

Veel bloed bij Anna en vooral veel gekrijs, maar de schade viel al bij al mee. De receptie was kort en bondig, kwestie dat het al laat genoeg was en als kers op de taart zijn we met 5 kinderen thuis gekomen: we konden Zelie haar laatste basisschoolavond toch niet alleen laten doorbrengen.

Laatste schooldag morgen en na de vakantie beginnen we aan een nieuw hoofdstuk.

Eén van die mijlpaalleeftijden, dat heeft Zelie bereikt. Vandaag.

12 jaar. Ongelooflijk.

Ze heeft onlangs haar eerste, echte identiteitskaart mogen afhalen.

Ze heeft een echte portefeuille gekregen én een handtas.

Er zitten gaten in haar oren, dankzij haar meter.

Nu nog een paar centimeter groeien, en ze kan haar geluk niet meer op.

Gelukkige verjaardag schat!

Op Dokeos stond te lezen dat wij onze uitslagen pas maandag zouden krijgen, rond 17.00u. Maar kijk, ik keek vanavond nog eens, een beetje uit gewoonte en om te zien of er berichten waren over volgend semester, en toen zag ik het staan: mijn rapport van dit semester.

Geen stress meer tot september want ik ben geslaagd. Joepie dus.

Nu twee maanden van de lesloze weken genieten en dan kan het derde semester opnieuw beginnen.

Zelie verjaart dinsdag en ik had met mijn zus, haar meter, vandaag afgesproken. Zij ging dan met Zelie naar de juwelier gaan om gaatjes te laten schieten in haar oren: haar verjaardagscadeau. En als we dan toch in Oudenaarde zijn en het zijn bierfeesten, dan kan je evengoed nog even blijven plakken.

Gisteren vroeg ik aan de wederhelft of hij mee wou gaan naar de bierfeesten en hij antwoorde dat hij daar geen zin in had, maar als het moest… Neen, het moest niet, antwoordde ik en verder ging het gesprek niet. Ik ging er dus van uit dat hij niet mee wou.

Om rap te zijn vannamiddag had ik de kinderen deze ochtend met de auto naar school gebracht. Toen de school uit was om 15.00u stond ik er dus en konden we direct doorrijden.

In Oudenaarde deden we waarvoor we gekomen waren en we amuseerden ons best, tot ik rond 18.00u een telefoontje kreeg van den anderen: waar wij waren en dat hij al sinds 16.00u thuis was en op ons zat te wachten om naar de bierfeesten te vertrekken.

Oeps!

Note to self: de volgende keer een absolute neen of ja krijgen en niet meer iets veronderstellen (na 19 jaar zou ik toch eigenlijk al moeten weten)

Nen mens denkt dat, met dat de examens voorbij zijn, het rustiger wordt. Maar dat was buiten het volgeboekte weekend gerekend.

Eerst was er zaterdagochtend nog een selectieproef voor een job. Niet goed, maar dat gaf niet want zo had ik meer tijd voor wat ook nog moest gebeuren: boodschappen doen en voor Jan gaan supporteren.

Jan had zijn laatste voetbaltornooi voor het nieuwe seizoen herbegint. Een andere mama en papa waren hem komen halen (wegens die selectieproef) en zo heb ik hem maar 3 van de 5 matchen zien spelen, maar ze hebben dat goed gedaan: alleen de eerste verloren en de rest gewonnen. En vooral: ze hebben zich geamuseerd. Het is altijd leuk om zien hoe plezant ze het vinden om te voetballen en dat ze het missen als het even stilligt.

Terwijl ik boodschappen deed en over en weer reed naar Jan, heb ik mijn schoonbroer kunnen optrommelen om te helpen met de andere drie, want voor hen was het ‘seizoen’ nog niet afgelopen: er moest nog gezwommen worden (Zelie, Louis en Anna) en naar de tekenacademie (Louis).

Jan en ik hebben dan niet op de uitreiking van de prijzen gewacht want we werden in Oudenaarde verwacht voor een feestje. Dus na de laatste match vertrokken richting huiswaarts om ons klaar te maken en de rest van het gezin, – 1, op te pikken. Vandaar door naar de tekenschool om Louis op te pikken en dan konden we eindelijk doorrijden.

Zeer leuk feestje gehad in Oudenaarde, zo leuk dat we ons een breuk verschoten toen bleek dat het al 23.30u was en we dringend doormoesten wegens dat we vandaag zelf een feestje gaven, een brunchfeestje dan nog.

De wekker stond om 8u om dan alles klaar te maken voor het feestje hier en nog een geluk dat de familie niet altijd even ‘stipt’ is, want wij hadden gezegd tussen 10.30u en 11.00u en de eerste personen waren hier pas om 11.15u: wij waren net klaar.

‘t Was zeer gezelling en er is veel gebabbeld en gegeten geweest (gelukkig) en tegen 15.00u zijn de laatsten dan vertrokken

Een uur later was heel de keuken al opgeruimd en ben ik in mijn bed gecrashed: een goed anderhalfuur geslapen. Het was blijkbaar echt nodig. De agenda voor de volgende week is zo goed als leeg en ik ga toch proberen dat zoveel mogelijk zo te houden.

Het zit er hopelijk op voor dit semester. Alle examens zijn voorbij en laat ons hopen dat er geen tweede zit in zit. Ik heb toch niet dat gevoel, maar ge weet maar nooit, niewaar.

Morgen heb ik nog een schriftelijke proef voor een vacature en ik was van plan om mij alsnog een beetje voor te bereiden, of toch te proberen, maar de bobijn is af. We gaan het maar op goed geluk doen en zien wat er te doen valt.

Soms lukt het gewoon niet door timing en daar kan ik wel mee leven.

‘t Gaat toch nog lukken om ongestoord te studeren: de kinderen zijn vandaag naar mamie en kunnen daar morgen ook naartoe.

Rust in huis en geen stoorzenders. Mijn zenuwen zijn direct een stuk kalmer.

Een dikke danku, mamie!

Michel was vandaag met de kinderen op stap, zodat ik sinds deze middag het kot voor mijzelf had. Op die manier kon ik studeren zonder afleiding en het is nog gelukt ook.

Mijn inactiviteitsdag van gisteren heb ik mooi kunnen inhalen en de buren waren zo lief om voor mij én voor de andere buurvrouw (die zelf niet moet studeren maar wel de examens van haar leerlingen moet verbeteren en daardoor ook haar wederhelft met kroost weggestuurd had) een lunch te maken én ons weer buiten te ‘schoppen’ zodat we verder zouden werken.

De cursus voor het examen van vrijdag is nu voor de eerste keer ingestudeerd en straks ga ik beginnen aan de tweede revisie. De cursus voor het examen van woensdag is ook al een eerste keer gestudeerd en die overloop ik straks nog eens met vriendin B. om nota’s te vergelijken en te zien dat we alletwee alles hebben (open-boekexamen, weet ge nog?).

Enfin, het ziet er deftig uit *doet rap voort*

Vandaag ging ik cursus twee afwerken: voorbereiding doen, structuur en een eerste keer studeren, … maar dat was buiten de planning gerekend.

Niet dat die planning er op het eerste zicht druk uitzag. Er was een wandeling gepland om 14u en Zelie moest om 17.30u op het feest van de plechtige communie van haar vriendin zijn, dus dat viel toch nog mee?

Maar toen bedacht ik dat het toch vaderdag was en ik een cadeautje had voor mijn papa en het toch niet kon maken om het hem niet te brengen. Dus even over-en-weer naar Oudenaarde was het plan. Zelie ging mee, de rest bleef thuis, dus hoe lang kon dat duren als ik om 11u vertrok?

De vertrektijd zat goed, maar toen bleef ik iets langer dan voorzien babbelen met mijn papa en moesten we toch zeker nog eens langs mijn zus passeren en bleef ik daar even babbelen. En nog een geluk ook want bleek dat ik de babyborrel van nichtlief verkeerd op de planning gezet had: die was toch wel vandaag niet zeker?

Studeren ging toch nog wel lukken, hield ik mijzelf voor: wandeling tot ongeveer 15.30? Dan thuis een kwartier later en dan had ik nog anderhalf uur vooraleer ik Zelie moest voeren. Vandaar zou ik dan doorrijden met de rest van het gezin naar de babyborrel.

Pas terug thuis van Oudenaarde om 13.30u, dus net genoeg tijd om iedereen in de auto te krijgen en naar de plaats van afspraak te rijden voor de wandeling. Heel leuke wandeling gehad en ook zeer interessant (ook mede dankzij alle kennis van vriendin Murphy en haar dochter M.), maar wat ik dacht dat anderhalfuur zou duren, duurde uiteindelijk meer dan twee uur. Dus pas thuis om 16.30u.

Zelie moest zich dus klaarmaken voor het feest en haar haar wassen, wat gaf dat ik een beetje later haar haar stond te drogen (als ze het in de lucht laat drogen lijkt het immers alsof ze er in weken niet in gekamd heeft, en dat kon nu toch niet voor een feest) en dus toch geen tijd had om in de boeken te neuzen.

We hebben ons uiteindelijk nog mogen reppen ook opdat Zelie op tijd zou zijn en rond 18.15u stond ik dan met de drie andere kinderen op de babyborrel.

Het nadeel aan activiteiten waar mijn familie mee gemoeid is, is dat een tijdsplanning nooit kan aangehouden worden. Het was een zeer gezellige babyborrel maar in plaats van ten laatste tegen 20.30u thuis te zijn, zoals ik het in mijn hoofd had (studeren, weetwel), waren we uiteindelijk pas om 21.45u thuis. Tegen dat iedereen klaar was voor bed, erin zat en ik weer beneden stond was het 22.15u: geen uur meer om nog te beginnen studeren. Bovendien moest ik om 23.00u Zelie afhalen en had ik nog 15min vooraleer ik naar daar moest vertrekken.

Een studeerloze dag dus vandaag. Morgen zal ik toch wel een tandje moeten bijsteken.