Maand: juni 2011

Feedback

Eén op vier vakken is definitief voorbij. Alle feedback is binnen en vandaag dan mijn feedbackgesprek gehad.

Didactiek Praktijkinitiatie. Drie lesmomenten moeten geven en dan nog vier observaties gaan doen en daarover verslag geschreven.

Conclusie van alle feedback: ‘k heb het goed gedaan dit semester en ik mag over naar Didactiek Oefenlessen. Uiteraard neem ik een aantal werkpunten mee, maar dat doet iedereen 🙂

Nog drie vakken te gaan en dan weet ik of ik dit semester geslaagd ben. Voor één vak heb ik ook geen schrik: het was een vak in gecombineerd onderwijs (vier contactmomenten en voor de rest op afstand). Geen examen en ik denk dat dat ook wel in orde zal zijn. Ik heb er alleszins veel energie in gestoken en het ook graag gedaan en op twee van mijn drie verwerkingsopdrachten toch goede commentaar gekregen. ’t Zou dus al raar moeten lopen.

Volgende week nog twee vakken en nu wel met examen. Eén vak al eens goed doorgenomen en half gestudeerd. Ik weet niet echt goed wat daar mee aanvangen want het is open boek examen en we mogen alle materiaal gebruiken die we hebben. Dus grondig doorlezen en zorgen dat ik het goed begrijp en weet waar alles staat. De oefeningen in de cursus nog eens goed bekijken en oplossen en verder … we zien wel. Mijn opdrachten voor dit vak zijn ook mooi op tijd ingediend maar op geen van de twee feedback gehad. Afwachten dus.

Dit weekend vak twee studeren en eventueel nog maandag. Ook zo iets raars want dit gaat gedeeltelijk gesloten en open boek zijn. Ook nog eens twee opdrachten daarnaast moeten maken, deze keer in groep, en onze groep heeft twee keer heel goede commentaar gekregen. Dat zit dus toch al voor een deeltje goed.

Dinsdag en woensdag dan vak één en ’s avonds examen. Donderdag en vrijdagvoormiddag vak twee herhalen en in de namiddag examen.

En avant. Nog een week en ik ben er vanaf … toch van dit semester.

De universele babysit

Volgende week heb ik examens. Wilt het ’toeval’ dat de kinderen net nu een lang weekend hebben: met het Pinksterweekend breit de school daar nog een facultatieve vrije dag aan en nog eens een pedagogische studiedag, en voor je het weet zijn ze een halve week thuis.

Thuis tot en met woensdag, en ik heb mijn eerste examen woensdagavond. Een combinatie die niet gaat lukken.

Ik heb het dit stukje namiddag al goed gemerkt: Zelie en Louis zijn naar hun activiteiten dus alleen de twee kleinsten blijven over, maar laat dat nu net de twee luidste zijn. Ze waren mooi aan het kleuren hier aan tafel, braaf en kalm, daar niet van, maar dat getetter er constant bij … ik moet er geen tekeningske bijmaken, denk ik.

En toen vroeg Jan of ze TV mochten kijken, iets wat normaal gezien verboden is tijdens de schoolweek, maar waar ik nu plots bij dacht ‘Jey! TV!’ en dus volmondig toestemming gaf.

Het is hier ondertussen rustig en nu kan ik goed doorwerken. Ik vrees dat er de komende week nog veel TV zal gekeken worden en dat er hier een paar zijn die dat niet jammer zullen vinden 🙂

Het valt allemaal nog mee

Er was donderdag de vrees dat Jan dezelfde kant op zou gaan als Louis en dus trok ik vrijdag met hem (en de hele bende eigenlijk) richting meneer doktoor.

Het verdict viel nog mee: een keelontsteking. En ja, hij heeft een paar zeer kleine (maar pijnlijke) wondjes in zijn mond, maar het zijn absoluut geen aften.

Dus is het antibiotica geworden en pijnstillers en we zijn een dag verder en hij heeft al geen koorts meer, alleen nog hoofdpijn. Ja, zelfs zijn keelpijn is zo goed als volledig weg (alleen nog een beetje als hij slikt) en van pijn in zijn mond klaagt hij ook al niet meer, dus die wondjes zijn ondertussen ook mooi genezen.

Maandag zal hij dus zonder problemen terug naar school kunnen, wat goed is want zoveel vrij kunnen wij nu ook niet meer nemen.

Cadeau

Al heel de week ongelooflijk hard gewerkt, maar het resultaat mag er zijn: niet alleen zijn alle opdrachten af, ze zijn nog allemaal voor (of toch ruim binnen) de deadline ingediend.

Het resultaat: ik heb mijzelf een weekend cadeau gedaan. Als dat niet fijn is. Want de laatste opdracht moest ingediend worden ten laatste op 5/6 23.59u en ik heb hem nu net ingediend.

Ik ben er van af, van al die opdrachten en opzoekingen en werkjes en watnog.

Maandag beginnen we voor serieus te studeren, maar nu eerst nog een weekend mij met de kindjes even bezig houden. Ze zullen ook content zijn.

Triest

De dochter is triest.

Mama kan niet mee om ‘dingen’ te doen. Mama moet werken. Eerst werken om opdrachten af te werken en op tijd in te dienen. Daarna werken om te studeren en klaar te zijn voor de examens.

En dus zit de dochter verdrietig te wezen in de zetel.

Wat mama op haar beurt ambetant maakt, want mama vindt het ook niet leuk om geen ‘dingen’ te kunnen doen met haar en haar broers en zus. Mama vindt het ook niet leuk dat ze moet werken. Maar mama wil nu eenmaal niet dat zij, in plaats van nog 2 weken hard te werken en erdoor te zijn, zij er nog een paar weken bijkrijgt omdat ze tweede zit heeft.

Dus is de dochter triest en de mama ambetant en lukt het werken niet zo goed als ik zou willen.

Timing kon beter

Typen met negen vingers, het is een keer iets anders. De duim doet het niet wegens een ontsteking … denk ik toch.

Ondertussen al gemerkt dat ge, om blind te typen, uw duim niet echt nodig hebt, alleen om de spatiebalk in te duwen, dus valt de ‘schade’ nogal mee. Want de timing is niet zo goed, om nu een ontsteking te hebben op mijn duim: er moeten nog 3 taken getypt worden tegen 5 juni.

Gelukkig zijn alle taken toch al voor een deel gedaan, maar ik vrees dat ik nog een beetje zal afzien tot aan de deadline.

‘k Heb het al eerder gezegd: nog een paar weken op mijn tanden bijten en dan kan ik rusten … en mijn duim ook 🙂