San's Weblog

Ik moest lachen met i. toen ze dit schreef. Ik kreeg namelijk ongeveer dezelfde vraag van A.

Ongeveer, want bij mij was er geen melding meer van ‘piep’, al den niet meer zo. Bij mij was het gewoon rechttoerechtaan: zou je het zien zitten om een nieuwe crème van Biotherm (tegen huidveroudering, waarmee ik niks beledigends bedoel, uiteraard) te testen en er over te schrijven? Bij mij was het dus gewoon een fait accompli: bij mij is er al huidveroudering

Nu, ontkennen heeft geen zin, nietwaar. Die 4 staat er nu eenmaal en gaat niet meer weggaan, of het is dat ze veranderd in 5, 6, 7, … Maar naar beneden gaat ze niet meer gaan. En ik mag niet klagen. Ik heb amper rimpels en als ik foto’s zie van mijn leeftijdsgenoten heb ik dus veel geluk met mijn velleke op dat vlak.

Waar ik geen geluk mee heb, dat is droogte, schilfers, rode plekken. Rimpels komen er niet echt, maar mijn vel is niet echt een zicht. Nu, wat beweert die crème:

SKIN VIVO UNIFORMITY maakt komaf met tekenen van veroudering, een oneffen textuur en een onregelmatige teint en maakt het gezicht opnieuw zichtbaar en stralend jong.

SKIN VIVO UNIFORMITY, de reversieve verzorging voor textuur en teint, maakt de huid opnieuw egaal. Hij doet dit door de 5 onregelmatigheden in textuur en teint die vrouwen hebben omschreven en die de wetenschap heeft bevestigd, aan te pakken.

Dus, als ik het goed lees zouden die oneffenheden/rode en/of droge plekken ermee weggaan? Baadt het niet, het schaadt niet, dacht ik (en hoop ik) dus sinds een paar dagen ben ik nu ook aan het smeren.

Eerste indruk: het maakt geen verschil. Mijn vel voelt minder trekkerig aan, dat wel, maar kwa uitzicht blijft het hetzelfde. Maar het is nog maar een paar dagen, dus wie weet. We zullen hier binnen een week of twee nog eens op terug komen. Wat wel is, is dat de crème lekker ruikt. Dus dat is toch ook al iets.

Sowieso kan er voor u ook iets inzitten, want Biotherm doet een actie en ge kunt daarmee één jaar gratis Biotherm Skin Vivo Uniformity winnen. Elke deelnemer ontvangt ook twee kortingsbonnen voor Skin Vivo producten bij ICI Paris XL.

Wordt vervolgd.

Gisteren zaten we kort na de middag in de opera van Gent. Zelie mocht er optreden als deel van Anima Perla Musica, het koor en orkest van de school. Ze deden iets met de opera Tsjarodejka van Tsjaikovski. Vier weken geleden kregen ze de partituren en vorige zaterdag traden ze al eens op in de opera in Antwerpen. Vandaag dus in Gent. Ze brachten (uiteraard) niet de opera zelf. Hun versie heette Tsja Tsja.

Het moet niet gezegd zeker dat alles volzet was? Niet alleen de ouders en familie van de kinderen uit het koor en orkest waren in grote getale aanwezig, er waren heel wat nieuwsgierigen en zelfs de pers was komen opdagen. Want ‘iedereen’ op school (zowel basis als humaniora) heeft al gehoord van het koor en orkest en heeft gehoord dat ze zeer goed zijn. Als je dat dan eens zelf kan meemaken, dan probeer je er wel bij te zijn.

Toen het begon kreeg ik zowaar tranen in mijn ogen. Die kinderen in dat orkest. Prachtig gewoon. Wat die gastjes kunnen, ik stond met verstomming geslagen. Daarna viel het koor in. Eerst de solisten (niet altijd toonvast, maar soit) en daarna het koor, en mooi dat dat was.

Een prachtige voorstelling, ineengebokst op amper vier weken. Ze zijn een weekend weggeweest om te repeteren, twee middagen tijdens de week gingen er aan op en de laatste week was er nog extra repetitie in Antwerpen en in Gent, maar het heeft zijn vruchten afgeworpen.

Ik was ongelooflijk trots. Niet alleen op Zelie die er duidelijk van stond te genieten, maar op allemaal. Gasten: chapeau!

Deze middag vertrek ik met de fiets om de kinderen van school te halen. Twee straten verder passeer ik een man die blijkbaar zeer kwaad is en het daarom nodig vindt om fietsen kapot te proberen stampen die tegen de muren van de huizen staan.

Ik ben daar zo niet voor, zo voor niets doen en verder rijden. Ik wordt nogal kwaad en verontwaardigd als mensen zoiets doen. Dus vind ik er dan niets beter op dan die mens aan te spreken. Nu, spreken is veel gezegd. Ik vroeg die mens nogal kordaat om daarmee op te houden, met op andermans fietsen te stampen.

Dat had ik dus beter niet gedaan, want die mens was dus echt heel erg kwaad. Dat bleek nog meer toen hij aanstalten maakte om achter mij te lopen. Gelukkig was ik op de fiets dus kon ik mij rap uit de voeten maken (en zonder fiets had ik mij dat sowieso niet geriskeerd, daar niet van). Die mens bleef roepen naar mij en toen ik op een veiliger afstand was stopte ik weer en riep deze keer dat hij moest ophouden met op fietsen te stampen.

Ik moet u niet zeggen dat dat niet veel hielp. Ik kan u wel zeggen dat geen enkele andere voetganger aanstalten maakte om iets te doen. Dus heb ik maar iemand tegengehouden en haar GSM gevraagd (ik had de mijne thuis laten liggen) en dan de politie gebeld: die man was zo agressief dat ik bang was dat hij nog iemand zou aanvallen los van alle andere dingen die hij zou vernietigen in zijn razernij. Tegen dan was die mens doorgelopen, maar de politie heeft toch geluisterd en de man aan de lijn zei mij dat het doorgegeven was en er iemand op afgegaan was.

Ik vraag mij af of ik hier nog iets van ga horen.

Deze namiddag kwam de buurvrouw langs voor een reparatie die er geen bleek te zijn en zo is ze gebleven tot vanavond.

Het werd een heel gezellige namiddag, zo een die mij deed terugdenken aan mijn studententijd. Toen ging ik regelmatig aanbellen bij één of andere vriend(in) om er zo de rest van de namiddag/avond/dag te blijven plakken of kwamen de vrienden bij mij om hetzelfde te doen.

Toen kon het eigenlijk ook niet anders, als je iemand wou zien. Want toen hadden wij nog geen GSM en op ons koten was er ook geen vaste telefoon. Maar we vonden het maar normaal ook, dat we dat deden en het was leuk. En als het niet pastte, dan smeten we elkaar gewoon buiten (wat mij eigenlijk doet afvragen of de studenten van nu, mét GSM, nog zomaar bij elkaar aankloppen en binnenvallen, nu iedereen toch met een GSM rondloopt).

En dat doen we dus niet meer, zomaar langsgaan en blijven plakken. Want we hebben zelf altijd zoveel te doen en als we dan een minuutje rust hebben, kunnen we daar ook van genieten. En zelfs als we zelf tijd hebben, dan worden we tegen gehouden door de gedachte dat het de anderen wel niet zal passen. Want hoeveel toeval moet het wel niet zijn dat zowel wij als die andere persoon net dan tijd/goesting heeft?

Dus is het des te meer genieten als het wel gebeurt. Als zowel wij als zij tijd/goesting hebben en het past. Onverwachte ontmoetingen die altijd fantastische momenten opleveren.

Vanavond les PPC (Psycho Pedagogische Competenties ofte Psychologie in ‘t kort) en het ging over ADHD. Zeer interessant allemaal, daar niet van, maar dat deed mij plots denken aan een mail die ik drie jaar geleden kreeg.

Ik werd gecontacteerd door een (waarschijnlijk zeer vriendelijke) journaliste met de volgende vraag:

Beste Sandra,

Op uw blog had ik gelezen over drukke kinderen, nu lijkt het me leuk om bij een artikel over ´nieuwe kinderziekten´, commentaar te hebben van een ouder uit de praktijk.

De afgelopen tien jaar hebben deze aandoeningen, zoals ADHD, steeds meer aandacht gekregen. Er is meer aandacht voor kinderen met ADHD, ADD, ODD en NLD en noem maar op.

[...]

(Ik had u gevonden via google blogs, omdat o.a. schrijft over uw hyperactieve kindje. ´In de auto op weg naar huis toen ze allemaal in slaap vielen. Terwijl ze op de heenweg nog zo druk waren´, was het onderwerp van het verhaal).

Ik ben benieuwd hoe u hierover denkt en of u commentaar uit de praktijk wil geven voor bij het artikel.

Vriendelijke groeten

Ik vond dat toen nogal grappig, dat er op basis van één blogbericht kon besloten worden dat ik een ‘ouder uit de praktijk’ was: ik dacht toen dat ik op basis van die ene mail dan ook kon besluiten dat ‘onderzoeks’ weggevallen is bij ‘onderzoeksjournalistiek’.

De dame in kwestie heb ik er dan maar vriendelijk op gewezen dat ik dus geen ‘ouder uit de praktijk’ ben, dat kinderen die oververmoeid zijn nu eenmaal hyperactief worden en neen, dat ik niet in ontkenning was van ‘het probleem’.

Los daarvan heb ik vanavond wel veel bijgeleerd over ADHD maar dat maakt mij nog altijd geen expert

Ons weekje met de Volvo V60 zit erop en een weekje, dat is toch maar kort. Zeker als je in het centrum woont, want zoveel kans om er mee te rijden heb je dan niet. Of toch niet als je ergens op tijd wilt geraken

Maar kijk, wat kunnen we zeggen na zo’n weekje met een, mogen we toch wel zeggen, luxewagen?

Ik had vooraf eens gekeken op de website naar wat voor auto het was. Toen ik hem ging afhalen bij de reclamemensen waren ze daar verbaasd over. Misschien terecht, want auto’s interesseren mij nu niet direct, maar ik weet soms graag op voorhand waar het om draait.

Het bleek een grote auto te zijn, of beter: een lange. 4,628 m staat er op de site. Ik hield mijn hart al vast. Maar dat bleek niet nodig: dat spel is langs alle kanten uitgerust met duizenden sensoren: voor te dicht langs achter en langs voor en een waarschuwingslichtje voor opzij en nog een tuuterke voor ergens anders… Gelukkig hebben al die lichtjes niet een bijpassend geluidje, of ik zou zot komen. Langs de andere kant: GE KUNT DIE OOK AFZETTEN! Zalig! Want die voor vooraan heb ik dus afgezet: de lichtjes brandden soms als ik op 20m afstand was van een wagen, maar als ik er vlakbij zat deden ze niets. Op de duur begon ik te twijfelen of die auto iets op de grond zag waar ik dus zou overrijden, maar ik heb nooit ergens overgereden, dus dat was het niet. Ik heb het dan maar uit gezet, nog zo gemakkelijk.

Behalve die sensoren, was het een zalige auto: zeer comfortabel om in te zitten, rijdt gelijk niets, er zit serieus wat kracht in de motor, wat ik wel fijn vind, ongelooflijk makkelijk handelbaar en ondanks zijn lengte, absoluut niet lastig om te parkeren of mee te manoeuvreren.

Wat ik ook zalig vond, was het automatische start/stop systeem: telkens je even moet stilstaan en de auto in neutraal zet, valt de motor automatisch uit. Hij start automatisch weer op als je de koppeling indrukt om te schakelen. Geen gezoem meer terwijl je in de file/voor een rood licht staat. Aangename stilte. En voor het milieu zal het ook wel geen kwaad kunnen.

Hij heeft ook een ruime koffer want ja, het is een break. Goed diep en er kan veel in weggezet worden. Geen fiets, toch niet zonder zetels plat te leggen en dat (kijken of de zetels al dan niet plat kunnen en hoe gemakkelijk/moeilijk dat in de praktijk dan zou gaan) hebben we niet uitgeprobeerd.

Wat er op de website wel stond, maar wat blijkbaar niet standaard is (er staat gewoon ‘opties en uitrusting’ zonder te specifiëren wat standaard is en wat optie is), is dat er achteraan geïntegreerde kinderzitjes zijn. Die hebben we dus ook niet uitgeprobeerd, want in het leenmodel zaten die er niet in. Het zou nochtans handig geweest zijn, zeker omdat Jan en Anna echt nog te klein zijn om zonder zitje in de auto te zitten.

Kwa verbruik lijkt het ook meer dan mee te vallen, zeker als ik vergelijk met ons bakske nu: na een week was de benzinemeter niet noemenswaardig verminderd.

Zou ik hem kopen? Tja, neen, want dat gaat niet: er zijn maar 5 plaatsen in voorzien dus moesten wij hem kopen, er zou altijd iemand moeten thuisblijven. Niet echt doenbaar dus. Qua budget vrees ik ook dat het serieus boven ons hoofd gegrepen is. Maar qua comfort en gemak, waarom niet, zeker als je hem vergelijkt met de rammelkar waar we momenteel in rijden

Kijk, heel veel zinnigs over een auto kan ik dus niet zeggen, maar het is toch iets, nietwaar

Vandaag onze jaarlijkse tandartscontrole. ‘Onze’, want ik doe mijn controle samen met die van de kinderen, dus is het direct afspraak voor 5 personen. Nu, deze keer waren het er maar 4 om te controleren, want Zelie heeft dit jaar haar eigen traject af te leggen in de tandartsstoel.

Eerst controle van Jan en mezelf. Jan ging perfect door de controle. Ik kreeg een opkuisbeurt en een polijsting van mijn glazuur, maar voor de rest alles ook tiptop in orde.

Daarna was Louis aan de beurt en toen de tandarts zei dat zijn tanden perfect waren, vroeg Louis om dat nog eens te herhalen. Met al de miserie die hij al met zijn tanden gehad heeft, geloofde hij de tandarts niet. De tandarts bevestigde dat hij écht geen enkel gaatje had of geen enkele kapotte tand, en toen pas geloofde Louis hem. En stralen dat hij deed.

Anna was op voorhand wel enthousiast genoeg om te gaan, maar eenmaal zij in de stoel moest was het al heel wat minder. Maar ze heeft niet geweend en deed uiteindelijk, na een beetje aandringen, toch haar mond open zodat de controle kon beginnen. Uitslag: ze heeft niet alleen perfecte tanden, maar ook een perfecte beet. Dat laatste is niet zo evident, want Anna was een duimerke als baby (en nu soms nog als ze slaapt, maar dat wordt meer en meer een uitzondering).

We kunnen er weer tegen voor een jaartje.

PS En mijn les deze ochtend is nog goed verlopen ook. Goed nieuws alom.

Gisterenavond naar ‘mijn’ school: afgesproken met mijn intervisiepartner om over mijn les van vrijdag te gaan. Ik had haar al een deel van mijn lesvoorbereiding doorgemaild, mijn cursus en de documenten die ik erbij ging geven. Ze wist dus ongeveer wat ik zou doen.

Toen ik zat te wachten, werkte ik lustig door, want vrijdag, dat ging er rap zijn. Vooral omdat ik volledig blok zat met mijn lesdoelen.

Mijn partner had pauze en we bespraken mijn les. Veel dingen gezegd die ik al sowieso aan het veranderen was, andere nuttige tips gekregen, en toen moest zij weer weg. Het was daar zooo rustig, dat ik daar maar bleef verderwerken.

De lesinhoud ging goed: mijn les zat volledig in mijn hoofd, stond voor 90% op papier, zat goed in elkaar, … dus dat deel vlotte wel, maar die lesdoelen …

Tot het bijna 22u was en mijn allereerste lerares (DCa) voor mijn neus stond en opmerkte dat ik nog zo laat hard aan het werken was. Tja, legde ik uit, vrijdag les, lichte paniek want die lesdoelen, zie het niet meer zitten, begrijp het niet, blablabla en toen zette ze zich naast mij en hielp mij een handje. Niet dat ze mijn lesdoelen voor mij gesteld heeft, maar ze heeft me wel weer doen inzien hoe ik die kon bepalen en verwoorden.

En zo ging ik gisteren met een gerust hart naar huis en met een lesvoorbereiding die voor 95% af was. Vandaag werkte ik het volledige pakket af, ging dan met vriendin B. (die zelf les geeft) nog eens over de volledige les, werden nog een paar kleine aanpassingen gedaan en heb ik alles meer dan op tijd kunnen indienen.

Het helpt soms om iemand te hebben tegen wie je je ideeën kan aftoetsen. Ik ben er nu volledig gerust in voor morgen.

Ha! Ik had het al op mijnen Facebook gezet, en nu dus ook hier: sinds maandagavond rijdt ik rond in een gloednieuwe bolide. Een Volvo V60. De mensen die beweren er iets van te kennen zeggen dat dat toch wel een klassebak is.

Voor iemand als ik, die een auto beschouwt als zo’n ding dat mij van punt A naar punt B brengt, zegt dat dus niets. Maar dat toeternietoe: ik mag een weekje met een nieuwe auto rondrijden.

Eerste indruk: dat ding is groot. Of lang. Of hoe je het ook wil noemen. Tweede indruk: dat ding rijdt gemakkelijk. Zo vlot en zacht. Alsof ge op wolkjes rijdt. Heb ondertussen al nog eens in onze eigen wagen gereden (hij moest verplaatst worden) en mens, wat een krakkemikkige bak is dat tegenover de VV60.

Ik weet nu al dat ik hem ga missen volgende week

Zit ik hier al de hele avond hard te werken. Vrijdag moet ik les geven aan mijn medestudenten, weetwel. Mijn tweede les, en mijn eerste was niet goed. ‘Net voldoende maar met nog hele wat werkpunten’, was het oordeel van mijn lerares, en ik kan haar geen ongelijk geven.

Lesvoorbereiding voor mijn tweede les maken dus. En een leerlingenbundel. En opzoekingen doen om media bij de les te vinden. Vier uur zwaar doorgewerkt. Het kon, want den anderen zat toch te kwissen en dus was ik alleen (als ge die paar kinderen hier in huis niet meerekent). En het moet goed zijn om die eerste les goed te maken.

Besluit ik een paar minuten geleden om er, voor vanavond dan toch, een punt achter te zetten. Duw op ‘save’ en sluit de computer. Open de computer weer want ik wil mijn leerlingenbundel naar mijzelf mailen. Open Word en wat blijkt: geen leerlingenbundel. Weg. Niets meer. Nada. Foetsie.

En dan besef ik wat ik gedaan heb: mijn origineel document gedownload van een mail-die-ik-naar-mezelf-had-gestuurd. Wel regelmatig op ‘save’ gedrukt, maar dat helpt niet als ik dat document niet eerst OP MIJN HARDDISK OPSLA!

Domme kalle! Vier uur werk naar de vaantjes! Zoudt ge nu niet ontploffen! (maar ik ga daar toch tot morgen mee wachten: te moe nu om dat nu nog te doen)