San's Weblog

Soms moet je een vitesse lager schakelen. We zijn het tegenwoordig zo gewoon dat alles snel gaat en flitst en vooruitgaat, dat, als het dan wat trager gaat, het lijkt alsof het saai is. Maar dat is niet zo.

Ik heb ondertussen geleerd dat, als het plots wat trager gaat, ik mijzelf een tik geef en zeg dat ik maar wat gas moet terugnemen en genieten van de traagheid.

En dat deed ik ook. Eerst vrijdagavond, toen vriendin M. mij meevroeg naar de première van Gij die mij niet ziet in de KVS (mét receptie achteraf). Twee acteurs die ik ongelooflijk graag zie spelen: ze moest het mij geen twee keer vragen.

En ja, het begon traag. En ja, je wist niet goed wat te verwachten. Maar eens je in het verhaal zat, gaf het niet dat het iets trager was en was het gewoon genieten. Het was een bizar stuk enerzijds, met acteurs die af en toe uit hun rol vielen (wat dan weer een rol op zich was) en anderzijds heel herkenbare en hilarische situaties.

Ik heb zeer veel gelachen, alhoewel ik er nog steeds niet zeker van ben of dat nu wel de bedoeling was. Ik heb vooral genoten: van de acteerprestaties, van de dialogen, van de situaties, van het hele stuk. Als je het mij vraagt, echt een aanrader.

Vanavond heb ik dan maar nog eens een vitesse lager geschakeld toen ik naar Atamé keek op Canvas. Ik ben een ongelooflijke fan van Almodovar en die film is ondertussen ‘oud’: van 1990 begod. Ik besef plots dat ik dus amper 20 jaar was toen ik hem voor het eerst zag.

Ook een trage(re) film, maar zo typisch Almodovar. Het was fantastisch om hem terug te zien en ik ben blij om ontdekt te hebben dat de vroegere films van Almodovar nog niets van hun kracht verloren hebben. Meer van datte.

Als ik dacht dat mijn leven niet nog drukker kon worden, dan was ik mis. Vandaag werd mijn papa geopereerd aan zijn heup en zo zal hij de komende week à 10 dagen in het ziekenhuis mogen doorbrengen (alleenstaand en al en dan houden ze hem liever wat langer).

Dus zal ik de komende weekenhalf zoveel mogelijk over en weer rijden naar Oudenaarde om de ‘zieke’ te bezoeken.

Tussendoor nog een taak maken voor de les, met de kinderen naar de cinema, naar toneel en de gewone drukte van een gezin van 6 … Ik weet weer wat ik allemaal te doen heb de rest van de vakantie

Oef! Dat zit er ook weer op. Het wordt hier uitgebreider en uitgebreider gevierd blijkbaar van jaar tot jaar. Dit jaar namelijk twee dagen Halloween gevierd (of is ‘gevierd’ het verkeerde woord? Met al die drukte zouden we er misschien beter ‘ondergaan’ van maken).

Zondag naar Puyenbroeck getrokken. Een heel Halloweengebeuren met kraampjes en activiteiten en een fakkeltocht. Leek leuk en wegens personeelslid van de provicie toch gratis, dus waarom niet? De kinderen aangekleed en geschminkt en ze keken er echt naar uit.

Ik vrees dat het de eerste én ook direct laatste keer was. We hoorden immers, eens we er waren, dat er vorig jaar niet minder dan 2.500 tickets verkocht waren in voorverkoop en dit jaar 3.000. Dat zijn dus allemaal mensen waarvan ze het op voorhand weten. Er rekening mee houdend dat je ook ter plekke nog een ticket kan kopen en dan kan je je een beeld vormen van de massa volk die er was. Overal lange rijen om iets te kunnen doen en als je wou eten was het nog erger: één frietkraam, één wafelkraam en één hamburgerkraam voor heel die massa.

Om 18.30u begon een fakkeltocht en je kon vertrekken tot 20.30u. We hadden pas ons eten om 18.30u dus aten we dat eerst op het gemak op. Daarna aangesloten bij de mensen met onze fakkel om de toch te doen. Het was gezellig, maar met zo een massa ging het dus echt niet vooruit en met vier kinderen was het niet echt aangeraden om mee te slenteren. Gelukkig kon je ook over het gras mensen voorbij steken zodat er toch nog een beetje stap in zat.

Dan nog heeft de wandeling anderhalf uur geduurd, een beetje veel te lang voor de kinders. Het eerste uur viel nochtans nog mee en de kinderen vonden de ‘engerds’ die langs de weg ons moesten in de stemming laten komen wel leuk, maar naarmate ze meer en meer moe werden, werden ze ook meer en meer bang van al die verkleedde mensen en de lol was er het laatste half uur wel vanaf. Ik denk dat we dat volgend jaar wel zullen overslaan.

Gisteren dan Halloween in de straat: een bende vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd en uiteindelijk waren er 14 kinderen die de toer in de wijk meeliepen. P., de papa van één van de vriendinnetjes, had een grote trommel meegenomen en begeleidde de stoet met gepast getrommel: zeer spooky. Maar we liepen geen anderhalf uur rond (amper een half uur), ze kregen veel snoep en eens terug thuis was er lasagne en film (voor de kinderen) of een babbel (voor de volwassenen).

Uiteindelijk zijn er 5 kinderen extra blijven slapen waardoor het deze ochtend een gezellige drukte was en we deze middag nog gezellig geaperitiefd hebben met de ouders.

We kunnen weer beginnen aftellen naar volgend jaar.