San's Weblog

Gisteren zag ik weer licht aan het einde van de duisternis. Dat tweede werk dat af moest tegen volgende week was zo goed als klaar. Het ging af geraken vandaag, dat was ik zeker.

En zo rond 15u kon ik afsluiten. Save. Klaar. Sluit. Gedaan. Opluchting.

Ik wou het nog eens naar mijn partner sturen, kwestie om te zien of ze opmerkingen had. Dus maakte ik een mail klaar met de gewone blabla en gelukkig nieuwjaar en zo.

En toen klikte ik op dat paperclipke. Ge weet wel. Attach a file … en toen vond ik mijn document niet meer terug.

Gans mijne computer binnenstebuiten gekeerd, maar het document was nergens te vinden. Een halve dag werk verschwunden. Weg. Dada. Ik heb er een potje bij zitten huilen.

Maar kijk. Ondertussen weer herbegonnen en één derde is al af.

Ik zal (voor de verandering) maar nog eens op mijn tandjes bijten zeker en voortdoen zodat ik het oudejaar met een gerust hart kan uitwuiven

Kijk. Wat een mes op de keel soms kan doen.

De laatste weken zag ik het niet meer zitten, met die studie en zo. Deadlines die ik mij niet zag te halen. Resultaat was een serieuse writers block waardoor het zeker niet lukte. Maar soit, dingen zijn toch op tijd in orde geraakt en nu is het vakantie en toch weer niet want er zijn nog deadlines te halen en dingen te studeren.

Dus nog twee werken maken tijdens de vakantie, één met deadline morgen. Nog een andere opdracht herwerken wegens nipt voldoende_maar_niet_goed_genoeg. En wat peinst ge: writers block. Al twee dagen voor de computer en geen letter kunnen typen. En dan komt schoonbroer op de proppen en zegt ‘wij gaan morgen shoppen, samen met de kinderen, maar alleen als ge minstens begonnen zijt aan dat werk’.

Meestal werkt dat averechts bij mij. Van de weerbots doe ik meestal zelfs gewoon geen poging. Maar ik wist dat het moest en dus deed ik het maar en het is nog af geraakt ook: ik was de opdracht aan het afwerken net toen hij toekwam. Dus kon ik gisteren mijn opdracht, die tegen morgen binnen moest, gisteren al indienen. En blijkbaar was het de duw die ik nodig had, want vandaag heb ik die andere opdracht al voor 3/4 afgewerkt en zal die mooi voor het nieuwe jaar gedaan zijn. Daarna moet ik dringend beginnen studeren.

Ik zit mijzelf al maanden voor te houden dat het ophoudt in juni, maar voor mijn part mag het nu al ophouden. Langs de andere kant, ‘t zou wreed weggesmeten tijd en geld en zo zijn. De idioot die beweerde bij de inschrijving dat die opleiding goed combineerbaar is met werk en gezin dwaalde duidelijk. Of het is iemand die geen kinderen heeft en nooit de combinatie gedaan heeft. Of alletwee natuurlijk. Het is namelijk niet echt combineerbaar. Wel loodzwaar.

Dip. Dat is het. Serieus ook nog.

Maar soit. Zoals ik al ettelijke maanden tegen mijzelf zeg: het einde is in zich. Ja toch?

Ik moest ulder nog iets vertellen over dat crèmeke dat ik de laatste maand gesmeerd heb.

Awel, ik moet eerlijk bekennen dat ik ermee gestopt ben. Want in het begin leek het of mijn vel er minder ging van trekken, en ergens bleef dat ook wel. Probleem was na een tijdje, toen de crème ‘uitgewerkt’ was (of hoe moet je dat zeggen), toen trok mijn vel nog meer dan ervoor. En na een beetje langere termijn begon het niet echt leuk meer te zijn. De roodheid was niet verdwenen en de plekken ook niet, dus veel had het sowieso niet gedaan.

Onlangs kreeg ik dan zo’n zalige gezichtsbehandeling en daar werd dat bevestigd: mijn vel stond volledig gestressed (wat dat ook mag betekenen, maar ik kon alleen maar bevestigen dat het niet aangenaam aanvoelde).

En zo smeer ik dat crèmeke niet meer want het was niet goed voor mijn vel (en ik heb dus effectief een lastig vel hé). Maar dat wil niet zeggen dat het geen goed crèmeke voor zou zijn, nietwaar.

Er is nog een drukke ‘vakantie’ voor de boeg. Ik heb namelijk twee weken vakantie genomen van het werk, maar echt vakantie zal het niet zijn.

Er moeten namelijk nog twee taken gemaakt worden en één taak herwerkt. Er moeten ook nog twee examens gestudeerd worden.

Maar vandaag heb ik mijzelf een dagje cadeau gedaan om niets te doen. En morgen krijg ik er nog eentje van mijzelf.

Dus heb ik mijn vrije dag vandaag in pyjama doorgebracht en heb ik ook lang en veel geslapen. Het was blijkbaar nodig.

Gisteren vierden we Kerst bij mijn zus met lekker eten en in goed gezelschap van den anderen, papa, zus en schoonbroer, broer en schoonzus en de hele roedel kinders. Daar gebleven tot 2u30 en dan onze nest kinders in de auto en tegen 3u00 thuis.

Morgen terug naar zuslief om papa zijn 70ste verjaardag te vieren. We hebben zijn cadeau gisteren al gegeven: we gaan met de hele troep een weekendje weg en ik kijk daar al naar uit. Morgen gaan we gezellig samenzijn. Deze keer hebben we al ’s middags afgesproken zodat de kinderen nog veel met elkaar kunnen spelen. We zullen dan nog wat eten en drinken en bijpraten.

Alleszins een zeer leuk begin van een niet-zo-echte-vakantie.

Time flies when you’re having fun, zeggen ze, maar als je het ongelooglijk druk hebt ook. Ik zie dat het van november geleden is dat ik hier nog langs geweest ben. Lang dus. Te lang.

Maar kijk, het semester liep op zijn einde en dat betekende ongelooflijk veel werk: zowel op het werk (deadlines, deadlines, deadlines) als voor de opleiding en daarnaast nog de gewone troep thuis. Ik moet eerlijk bekennen dat, als ik ’s avonds niet werkte, ik uitgeput voor pampus in de zetel lag te niksen … en vooral veel te laat in bed kroop, te moe om zelfs maar naar bed te gaan. Niet goed hé.

Het is kerstavond, vanavond, en mijn laatste opdracht voor de opleiding is sinds een klein uurtje afgewerkt. De deadline is tot voor middernacht, maar ik wil toch nog iets aan het samenzijn met de familie hebben, dus ik heb maar zolang niet gewacht

Voor vanavond wens ik jullie allemaal een zeer leuke avond, met fantastische mensen om u heen om er fijne herinneringen mee op te bouwen. Veel liefde en verdraagzaamheid. Veel genot en liefdadigheid. En tot binnenkort.