Over verwachtingen en het inlossen ervan

Toen maaaaaanden geleden bekend werd dat De Nieuwe Snaar er mee zou ophouden stemde mij dat zeer triest.

Ik ben, denk ik, één van die fans van het eerste uur. Als tiener liep ik op straat mijn vriendinnen te ambeteren door constant de Ardennen Doo Wop of de 900 te zingen. Fantastisch vond ik ze.

Over de jaren ben ik ze uiteraard blijven volgen heb heel wat shows gezien: in het begin nog in zaaltjes met een in zelf in elkaar gebokst podium en decor. Over de tijd heen op heel wat grotere podia met meer en meer professionele installaties. De laatste jaren ging ik dan met Michel en sinds de kinderen groot genoeg zijn gaan die ook mee: ze zijn ondertussen al even grote fan als ik.

Den anderen weet dus hoe graag ik die mannen zie en hoor spelen. Hij was zo lief om voor tickets te zorgen voor hun allerlaatste show. De tickets hebben zo een paar maanden aan de frigo gehangen en telkens ik de frigo opendeed maakte ik een mentale aftreksom … nog x aantal dagen.

Gisteren was dan D-day. Ik had de laatste tijd hun Facebookpagina gevolgd en kreeg zo al hier en daar een hint van wat er te verwachten zou zijn: a trip down memory lane; een selectie uit 30 jaar De Nieuwe Snaar.

We zijn niet teleurgesteld geweest. Ze zijn heel hun repertorium doorgegaan en hebben liedjes gebracht uit elke voorbije show. We konden goed meezingen, genieten, kijken, lachen en ook nog genieten. De kinderen genoten er ook van (alleen Anna heeft een beetje lastig gekregen, maar toen kwam ze op mijn schoot zitten en werd ze weer wat wakkerder) en voor we het goed en wel doorhadden was het meer dan 2 uur later en moesten we met spijt in het hart de zaal verlaten.

Naar goede gewoonte zijn we toch nog maar eens langs de stand gepasseerd: Kris De Smet heeft een boek geschreven over 30 jaar De Nieuwe Snaar en we hadden de CD van hun vorige show nog niet. Aangezien die mannen steeds zelf hun spullen verkopen, deden we dus nog een laatste babbel met Jan De Smet, Kris De Smet (kon ik hem direct complimenteren met zijn schoenen: zwarte met rode tippen, wreed wijs), Geert Vermeulen en Walter Poppeliers.

Het ga jullie goed mannen en wie weet, misschien komen jullie nog wel naar Gent met deze laatste show en dan kan ik nog eens gaan kijken.

Geef een reactie