San's Weblog

De vakantie is nu echt gedaan: ik ben weer uit de startblokken geschoten. Moet ook wel, want volgende vrijdag moet ik niet minder dan 5 uur les geven.

Vijf uur les, dat betekent vijf uur lesvoorbereiding en dan mag alles nog zo goed als volledig in uw hoofd zitten van wat ge gaat/wilt/zult doen, om dat op papier te krijgen gaat dat niet altijd zo vlot. Bovendien merkt ge dat, eens alles op papier begint te plakken, de ideeën in uw hoofd niet altijd zo ‘vlot’ en goed zijn als dat ge wel dacht. Herwerken geblazen dus.

Het was dus dringend tijd om er echt werk van te maken … wat ik nu ook gedaan heb.

Blèh! (maar gelukkig is het nu tijd om te gaan slapen, want net zoals de vakantie gedaan is wat de studies betreft, is de vakantie ook gedaan tout court: morgen werkendag).

We gaan nog eens van reclame doen. Af en toe mag dat en als het voor iets is dat nog wreed leuk is erbij, waarom niet (en op voorhand sorry voor de kwaliteit van de foto’s, want mijne GSM geeft niet echt de beste kwaliteit).

Samen met een aantal andere bloggers-met-kleine-maar-niet-al-te-kleine-meisjes kreeg ik namelijk een mail met de vraag of ik vandaag met Anna (en Zelie, moest die nog geïnteresseerd zijn) de nieuw Lego Friends wou komen ontdekken. Het was vakantie, ik vind lego wel wijs, dus waarom niet. En zo antwoorde ik dat ik zou afkomen met Anna en Zelie (laat die stoere bijna-tiener houding u niet misleiden, in haar hart is ze nog een klein meisje).

We werden ontvangen met een glaasje cava in het Pantone hotel, een hotel dat gelijk speciaal ingericht is om Lego in te presenteren. Het kader kon dus niet beter, zeker niet toen we zagen hoe die nieuwe Lego eruit zag.

De nieuwe lijn is speciaal ontworpen voor meisjes en heeft dus een hele nieuwe kleurencombinatie. Vier jaar onderzoek ging eraan vooraf en in die vier jaar ontdekten ze o.a. dat meisjes dus wel degelijk graag bouwen, maar dat meisjes graag dingen bouwen om er daarna mee te spelen en, in plaats van dingen te herbouwen, ze liever dingen herinrichten. Een ander ‘probleem’ dat meisjes met Lego hadden, bleek de peetjes te zijn: meisjes konden zich niet indentificeren met de klassieke peetjes, ze waren niet reëel genoeg.

Het resultaat: een hele nieuwe wereld, Heartlake city, gebaseerd op het leven van vijf vriendinnen, elk met hun eigen karakter en interesses. De Legomeisjes zijn niet meer vierkant en redelijk abstract, maar zijn echte kleine meisjes met elk een eigen gezicht(suitdrukking), kledingstijl en kapsel. De bouwstenen hebben andere, nieuwe kleuren dan de klassieke (paars, roze, pistachegroen, lichtblauw, …) wat ze meer meisjesachtig maakt, maar zonder er een té roze meisjeswereld te maken. Elke vriendin heeft een specifiek huis/winkel en om het meer aantrekkelijk voor meisjes te maken heeft elke zaak/bouwdoos een hele hoop accessoires (strikjes, bloemen, diertjes, barbecue met alle benodigdheden, spiegels …

Er zijn veertien dozen met prijzen gaande van 6,99 € tot 74,99 €. Dertien van de veertien dozen stonden op tafel en waren reeds gemaakt. Na de voorstelling mochten de kinderen onmiddellijk met de nieuwe Lego beginnen spelen. Maar er waren niet alleen de paketten die reeds gebouwd waren, er waren ook een heel pak dozen die nog niet geopend waren en die de kinderen dus ter plekke zelf konden bouwen.

Eens de kinderen werden losgelaten op het nieuwe speelgoed bleek het een enorm succes. Er werd gebouwd, gefantaseerd, gespeeld, geherorganiseerd, … De kinderen vonden elkaar en staken hele verhalen ineen om deze dan uit te spelen.

Het was heel leuk om zien hoe Zelie er zo volledig in opging, maar terzelfdertijd kleine zus aanmoedigde om zelf te bouwen en hielp waar het kon.

En de mama’s (en een enkele papa) die hadden een beetje tijd om te babbelen of moesten de kinderen helpen of konden, samen met de kinderen, genieten van het buffet (ik ga de eerste dagen die weegschaal toch eventjes vermijden).

We hebben Olivia’s boomhut mee naar huis gekregen en de meisjes konden niet wachten om ze ineen te zetten. Ze staat ondertussen mooi op hun kamer, klaar om hele avonturen in te beleven.

De nieuwe lijn wordt gelanceerd op 1 maart en Anna verjaart op het einde van maart. Ik heb al zo’n vermoeden wat er op haar verlanglijstje zal staan.

Hartelijk gelachen vanavond. Nochtans met veel schrik gaan kijken.

Schrik dat de jeugdherinneringen overroepen waren.

Schrik dat de kinderen, en meer bepaald Jan en Anna, het niet leuk zouden vinden wegens in het Engels.

Schrik dat het saai ging zijn.

Maar niets van dat alles. Ik vond het zalig. Heel leuk gedaan. Niets diepzinnig en Statler en Waldorf hebben onder Disney jammer genoeg toch moeten inboeten aan cynisme, maar toch: zalig!

En de kinderen hebben ook genoten. Jan vroeg wel veel uitleg (wat gebeurd er? wat zeggen ze? waarom doen ze dit?) maar heeft gevochten om wakker te blijven (hij had er een week voetbalkamp opzitten en was kapot) en, net als zijn zussen en broer, vond hij het wreed wijs en was hij heel blij.

Hoogtijd om de Muppetshow heruit te zenden op de kinderTV, dat de onze ook eens deftig kunnen kennis maken.

Er zijn heel veel makkelijke recepten om vegetarisch te koken. Er zijn er ook een pak moeilijker, of beter: die meer werk vergen dan het gemiddelde vlees/kip/vis, groente, patatten/rijst/pasta.

Vandaag stond pompoenlasagne op het menu (een beetje (veel) aangepast want ik denk dat dat eerder een veganistisch recept was, dus heb ik de groentensaus zoals in het recept gedaan, maar in plaats van die bechamel met soja, een bechamel met melk en boter gedaan én ik heb er nog een pak emmental in gedaan en er dus kaassaus van gemaakt. Een aanrader). De bereidingstijd zou 90′ duren maar hier werd dat al gauw het dubbele. Ik vermoed dat ik in totaal misschien wel maar 90′ bezig was, maar tegen dat ik begon en het op tafel stond, waren er dus 3u verstreken.

En dat is nu nog één van de dingen die mijn tegenhouden om meer vegetarisch te koken: de tijd die je er (soms) moet insteken.

Maar soit, ik vond de lasagne best heel lekker. Louis was minder enthousiast en de meisjes vonden hem heerlijk. Michel vond hem ook goed, al trok hij in eerste instantie zijn neus eens op toen hij hoorde wat op het menu stond (ha! nog maar één dag bezig en hij begint al).

Ondertussen blijven we bezig: voor morgen staat een pasta op het menu met een rucolapesto, vanavond heb ik nog slasoep gemaakt met geitenkaas (mens, lekker dat dat is) en ik heb nog een halve pompoen over, dus moet ik nog eens kijken waar ik die voor het weekend in ga verwerken.

Nog 38 dagen te gaan.

Ik las op Facebook dat verschillende van onze vrienden mee zouden doen met Dagen zonder Vlees. We zitten aan het avondmaal en ik laat dat dus zo tussen de soep en de patatten vallen, die Dagen zonder Vlees dinges.

Mijn wederhelft is nogal een vleeseter: liever een biefstuk van een halve kilo dan een gram groenten. Ik ben eerder het omgekeerde, maar echt vegetariër worden dat zie ik ook niet echt zitten: ik eet veel te graag vlees en kip en vis.

Maar het woord was gevallen en den anderen zei dat dat toch geen probleem zou kunnen zijn? Hem kennende deed ik dat van de hand als zijnde ‘zever’: Michel die vlees zou laten vallen, ha!

Vanavond kwam hij thuis. Op het menu stonden hamburgers (op broodjes) met frietjes en Michel zei: niet voor hem want het was toch DZV. Er zaten nog een paar groentenburgers in de diepvries en zo werd het menu onmiddellijk aangepast: Michel, Zelie (eigen vraag) en ikzelf een groenteburger, de andere kinderen een gewone hamburger.

En zo is het vlees op dat ik al ingeslagen had en kunnen we volop gaan voor DZV. Ik ben benieuwd.

Ergens heb ik ooit gelezen dat je elke dag iets moet bijleren, of het is een nutteloze dag geweest. Ik hou daar nu geen statistieken van bij, maar ik vermoed dat dat ongeveer wel klopt. Bij mij dan toch.

En zo leerde ik vandaag dat ik geen bloed mag geven, als ik pas terug ben uit het buitenland-dat-niet-EU-is.

Terug naar huis dus, met evenveel bloed in mijn aderen als dat ik toegekomen was. Volgende maand beter.

zijn we weer thuis.

Na het zonnetje en de blauwe hemel van de afgelopen week waren de wolken niet zo’n welkom zicht. Het bericht op het vliegtuig dat het 9 °C was in Brussel, was dan weer welkomer: het vroor tenminste niet meer.

De oudste dochter was aanwezig toen we werden afgezet bij mamie. De andere drie zaten op hun respectievelijke activiteiten en we waren op tijd thuis zodat ik ze zelf kon afhalen. Drie verbaasde maar zeer blije gezichtjes toen ze mij zagen en ik al even content.

Onze vakantie zit erop. Volgende week zijn de kinders wel thuis, op Jan na want die heeft voetbalkamp, en ik zal maandag en vrijdag ook thuis zijn. Het wordt dus sowieso een korte werkweek. Gelukkig, want dat vakantiegevoel, dat zit er wel nog in.

We zullen dag 4 voor het gemak maar overslaan en u daarvoor doorverwijzen naar den anderen. Hij heeft schoon foto’s en dan kunt ge er u ook nog iets bij voorstellen.

Maar voor de rest: Ha! De titel is al totaal verkeerd, want wij waren niet eens in Marrakesh op dag 5 en 6. Wij zijn met een 4×4 richting Ouarzazate getrokken, via Kasbah Telouet en Aïd Benhaddou. Over de Atlas, langs de sneeuw en talloze prachtige landschappen.

We aten bij een echte berber, echte berbertajines (wreed lekker, manmanman), bezochten een vervallen paleis van een pasha met prachtige mozaïeken en houtsnijwerk (dat uiteraard nog niet vervallen was anders hadden we het niet gezien) en mochten ‘s avonds in een vijfsterrenhotel slapen. Vandaag reden we dan terug naar Marrakesh via een prachtige Oasis (die van Flint) waar we traditionele thee uitgeschonken kregen door Aziz de l’oasis (lekker, moet ge ook eens doen als ge in de buurt zijt), een bezoekje brachten aan de kasbah van de pasha terug in Ouarzazate en dan, in plaats van terug te gaan eten in het vijfsterrenhotel, gewoon terug te rijden en onderweg iets te eten zoals de Marokkanen dat doen (opnieuw een heerlijke tajine en een zeer lekkere gril van vlees dat we er vlak voor zelf uitgekozen hadden aan de haak … enfin, dat de gids zelf uitgekozen had, maar dat zijn details).

We waren een uurtje vroeger terug dan voorzien en dus heb ik een uurtje gerust met een boekje en nu is het tijd om nog een laatste keer te aperitieven, uitgebreid te eten, een showke van de GO’s mee te pikken en toch nog eens te gaan kijken wat dat nu is, die disco hier.

En dan zit de vakantie er weer op, want morgen is het vroeg opstaan om terug naar huis te keren. Snif. Maar het was wel leuk.

Ja kijk, als er geen internet op de kamer is, heb ik geen zin om mijnen computer steeds mee te sleuren, dus is het een beetje wachten soms.

Gisteren was het luilekkerochtend omdat we niets gepland hadden. Maar de tijd vliegt toch. We hebben het domein een beetje verkend zodat we wisten wat waar allemaal was, hebben uitgebreid geaperitiefd in de zon (heb ik al gezegd hoe zalig dat wel is, die zon?) en voor de verandering weer eens veel te veel gegeten, zowel ‘s middags als ‘s avonds. De keuze is zooo uitgebreid en het is dan nog allemaal lekker klaargemaakt dat ik dan van alles wil proeven. Het is geen vakantie voor mensen die op hun lijn letten.

Elke dag hier heeft een thema. Zondag was het Frankrijk en konden we ‘s avonds uitgebreid van de franse keuken proeven. Gisteren was het een oriëntaalse dag, met ‘s middags een zeer groot assortiment aan tajines en ‘s avonds nog een groter. De oriëntaalse dag werd ‘s middags ingezet met de intrede van de bruid, die op traditionele wijze naar het altaar werd gebracht en met bijhorende lokale muziek. ‘s Avonds waren er dan optredens met traditionele muziek, een slangenbezweerder en buikdanseressen.

Wij hebben hier niet de hele dag rondgehangen, maar zijn in de namiddag naar Marrakesh zelf getrokken. Er is een bus die over en weer rijdt, elk half uur, en dat is dan maar zo gemakkelijk. Afgezet in het centrum en direct de soukhs binnen. Meer dan drie uur hebben we daar rondgelopen. Een paar dingen gekocht en veel onderhandeld vooraleer die dingen te kopen. Ik dacht dat dat niets voor mij was, dat onderhandelen, en de eerste keer was een beetje lastig, maar ge komt daarin en tegen dat we aan de derde onderhandeling bezig waren was ik al een ‘keiharde’ … uiteindelijk hebben we voor alles nog altijd veel te veel betaald, dat weten we ook, maar het is de gedachte die telt, nietwaar

Zo drie uur rondslenteren kruipt in de kleren en dus hebben we de ‘grote show’ ‘s avonds niet meer gezien, maar zijn op het gemak naar ons kamer gegaan om iets te lezen. Het moet nochtans wel spectaculair geweest zijn, want de eerste show hebben we wel gezien en die hadden de circusartiesten voor hun rekening genomen en het was écht wel goed gedaan en verzorgd, kledij en al.

Deze ochtend hebben we een kookdemonstratie bijgewoond: de Marokkaanse kokin ging tonen hoe je kip met geconfijte citroen moest maken, een traditioneel Marokkaans feestrecept. Het receptje zit ondertussen veilig weg zodat ik het ook eens thuis kan maken want we hebben wel niet zelf mogen koken, het was alleen kijken, maar achteraf konden we wel proeven en het was heel lekker.

Na de middag was er dan nog eens een ‘trouw’ door de GO’s in elkaar gezet en het was echt hilarisch. Ik vraag mij af of die ‘trouws’ een manier zijn om het thema van de dag op te starten. Als er morgen nog een ‘trouw’ is, dan kan ik dat dus bevestigen.

De plannen voor vandaag zijn voor de rest niet bijster interessant. Het grote zwembad kan nog niet gebruikt worden wegens dat het hier ‘s nachts nog te koud is en dus teveel afkoelt, maar ik denk dat ik straks naar het kalme bad ga en daar eens het water ga uittesten en een beetje zon ga laten schijnen over de lichaamsdelen die de laatste maanden bedekt zijn geweest tegen de koude.

Want als zou er hier anders niets te doen zijn, het is echt zalig om in 18+ °C rond te lopen, in stralende zon en lekkere temperaturen. Alleen daarvoor al zoudt ge naar hier komen.

Ik ga hier nu niet schrijven dat er elke dag een berichtje komt: internet is hier beperkt tot één ruimte en zelfs daar, beperkt tot een deel van die ruimte. Of ik hier nu elke dag ga zitten speciaal om iets te schrijven, dat denk ik nu niet, maar je weet maar nooit.

We zitten dus in Marrakesh. Vorige week moeten beslissen, zo goed als van vandaag op morgen. Het was nu of nooit en we hadden geluk dat er direct twee mensen/koppels aangeboden hebben om de kinderen op te vangen, of we gingen hier niet zitten. Michel dacht dat ik er eigenlijk niet voor te vinden was, zo een gebrek aan enthousiasme vertoonde ik. Maar binnenin juichte ik. Buitenuit moesten eerst de praktische zaken 100% in orde zijn en meer bepaald: moest ik weten waar de kinderen terecht konden en of het geen probleem zou zijn. Eens dat van de baan was keek ik er alleen naar uit.

Deze ochtend werden we opgehaald door meneer Houbi himself en zijn wederhelft, onze medereisgenoten. Voor mij altijd een pluspunt, zo een taxichauffeur hebben, want ik rij al niet erg graag (ook al heb ik niet veel keuze, vermits den anderen nog altijd geen rijbewijs heeft) en dan zo om 6u ‘s ochtends vertrekken … brrr. Dus was ik dolgelukkig dat we een lift kregen van een stel zeer sympathieke mensen (weet ik nu. Deze ochtend nog niet natuurlijk, want ik kende hen niet, maar ondertussen toch wel al een beetje en het valt meer dan goed mee).

De vlucht duurde ellenlang. Opstijgen voorzien om 8u45 maar dat werd algauw na 9u (het vliegtuig moest nog ontijsd(/t?) worden; altijd zeer geruststellend nieuws). Een tussenstop in Agadir, waarbij we niet mochten uitstappen en dan doorreizen naar Marrakesh, waar we iets langer dan voorzien in het luchtruim moesten blijven wegens ‘zeer druk verkeer’ volgens de kapitein (wegens radarproblemen volgens den anderen, altijd de positivo hij). In die tussentijd kwamen we een paar luchtzakken teveel tegen voor mijn maag: mijn middagmaal (enfin, voormiddagmaal) is in een kotszakje beland. Uiteindelijk zijn we dan rond 13.30u (lokale tijd, 14.30u Belgische tijd dus) eindelijk in Marrakesh geland.

[Ik wil er hier voor de verduidelijking wel bijzeggen dat ik al heel mijn leven reisziek ben hé. En dat al die pillekes bij mij niet helpen (heb ze allemaal geprobeerd) en dat ik in heel mijn leven altijd al zeer misselijk geweest ben als ik langere tijd moet reizen (in de auto, bus, boot of vliegtuig; een trein doet me raar genoeg niets), maar nog nooit heb moeten overgeven ... tot vandaag dus. Het moet voor alles een eerste keer zijn. Laat het hopelijk ook de laatste keer zijn.]

Eens uit het vliegtuig was het direct goedgemaakt: na de – 10 °C in België was het hier een zalig 18 °C. Ik heb een valies vol zomergerief gepakt en ik heb mijn eerste tenue al kunnen aandoen. Zalig! De mooie temperatuur was wel van korte duur: tegen 17u koelt het heel snel af en nu is het ongeveer 4 °C. Maar de komende dagen wordt 20+ °C voorspeld, dus ik ga daar serieus van genieten, ook al is het ‘s avonds en ‘s nachts nog met winterkleren te doen.

Nog niet veel gedaan dus vandaag: uitgepakt, het dorp verkend, naar de infoavond geweest, zeer lekker gegeten (ze maken reclame met hun gastronomische hoogstand en ik moet zeggen, het was een buffet om de vingers bij af te likken. Zéér lekker gegeten. Dat is al een puntje van hun reclame waar ze niet in overdrijven) en daarna naar de show gaan kijken.

Die shows, dat is zo iets bizars, vind ik. Ik moet toegeven dat ik dat wel graag zie, maar daar tegelijk sceptisch tegenover sta. Het is soms allemaal zo geforceerd, zo van ‘nu moet iedereen blij zijn en plezier hebben’ terwijl ik meer iets heb van ‘die mensen hebben daar ongelooflijk hard aan gewerkt en nu is het tijd om het te appreciëren’. Dus kan ik het appreciëren en ervan genieten, maar stoort het opzwepend sfeertje van de animatoren errond mij een beetje. Maar dan negeer ik die gewoon en dat helpt ook

En zo zit de eerste dag erop. Het ‘dansen-met-de-GO’s’ zit erop. De die-hards zijn verhuisd naar de ‘nightclub’ en wij zitten nog even te rapporteren in de bar, bar die vermoed ik zo dadelijk gaat sluiten.

Deze post zal verschijnen in België ‘morgen’, maar hier is het nog maar 23.15u en toch denk ik dat ik niet naar de ‘nightclub’ ga vanavond, maar gewoon rustig naar de kamer en eens goed slapen vannacht. Want dat was toch de belangrijkste reden voor mij om toe te zeggen: een weekje zonder kinderen, zonder studies, zonder werk, zonder stress. Mooi weer en tijd om uit te slapen, te rusten en te genieten. Al moet ik toegeven dat ik de kinderen nu al mis, maar soit, ik ga er toch ook van genieten, hoedanook.

Eén van de manieren om dat te doen is te zorgen dat we ook hier bezig blijven. Er zijn hier wel ongelooflijk veel dingen te zien en te doen, dus gaan we het meeste halen uit deze week en nog eens buiten het dorp hier gaan naar Marrekesh zelf, maar ook naar de omgeving errond. Er staan al een paar excursies op het verlanglijstje en morgen zullen we die vastleggen.

Wordt vervolgd.