San's Weblog

Het moet niet altijd lollig zijn hier op den blog. Soms mag een serieuze noot ook, zeker als het nog iets is waar ik mij volledig in kan vinden. Op vraag van de mensen van Enchanté dus een postje over een goed doel, namelijk ‘Make it Happen’.

Het is een goed doel van het Belgisch kledingmerk Hampton Bays en hun bedoeling is om hiermee een traditie uit te bouwen en dus geen eenmalige stunt te doen. Voor deze eerste actie koos men als goed doel voor een lokaal project: de Bleekweide, een plaats waar mensen begeleid worden wanneer zij te maken hebben met een verlies door de dood. Een plek waar ik mij zeer goed kan inbeelden dat die hoognodig is voor heel wat mensen die het moeilijk hebben om in hun eentje of zelfs in familieverband een zwaar verlies te verwerken en dat willen doen met professionele begeleiding. De Bleekweide biedt niet alleen professionele steun aan, maar biedt ook een omgeving waar mensen kunnen herstellen. Een heel mooi project, denk ik dan zo.

Bij dit charity-programma komt blijkbaar nogal wat creativiteit kijken want om geld in te zamelen hebben ze bij Hampton Bays hun iconische T-shirt laten pimpen door verschillende bekende Vlamingen en ook door hun eigen medewerkers. De T-shirts zijn te koop via de Facebookpagina van Hampton Bays. Dus als je geïnteresseerd bent of gewoon een goed doel wilt steunen: kopen die handel!

Het merk wil met deze actie ook laten zien dat ze een nieuwe wind willen laten waaien door hun collecties. Hampton Bays wil ‘a way of life’ zijn door meer te focussen op toffe accessoires en lifestyle. De volledige make over die hun winkels in Gent en Antwerpen kregen maakt ook duidelijk dat er een nieuwe vibe voelbaar is.

Soit. Een beetje reclame dus, maar vooral: een goed doel dat uw steun waard is. En met een beetje geluk komt er nog een vervolg, want ik mag mijn eigen T-shirt pimpen en als dat een beetje lukt zal ik uiteraard het resultaat hier tonen.

Voilà. Die zijn ook weer voorbij. 10 dagen feest (en ook een beetje werken, maar dat was voor een zeer goed doel en dat voelt niet als werken aan).

We hebben op dag acht nog mooie voorstellingen gezien en prachtig vuurwerk. Op dag negen was er nog Puppetbuskersfestival met een zeer goede voorstelling (ze hebben dan ook zeer terecht de Luc Vincentprijs gewonnen) en een voorstelling die noch ik, noch de kinderen goed vonden. De avond heb ik dan met de vier kinderen afgesloten op het Entresortplein in heel goed gezelschap.

Vandaag zijn we dan eerst heel lui geweest om dan in de namiddag nog even te gaan kijken naar Theater Exces. Ook niet mijn ding, maar dat weten we dan voor de toekomst. Vanavond ging ik eigenlijk thuisblijven. Ik had het wel gehad. Maar toen stonden vrienden voor de deur, dronken we eerst thuis nog een glas en ging ik dan toch nog eens mee tot op Bij Sint-Jacobs naar Fifty Foot Combo kijken. Ze gaven een eenmalig reünieconcert en ik moet zeggen, het was toch wel wreed de moeite. Ik kende ze alleen van naam. Ik ga nu toch ook eens naar hun muziek luisteren. Ik heb wel een fantastische versie van Banana Split gehoord en dan nog iets van Louis Neefs.

Een mooie afsluiter van een fantastische 10-daagde. We kunnen weer beginnen aftellen tot volgend jaar.

Wat vliegt de tijd. Zeker tijdens de Gentse Feesten. Het is al zaterdag en ik heb het gevoel dat het pas zaterdag geweest is, dat de Feesten net begonnen zijn.

Maar ondertussen hebben we al heel wat gezien en gedaan, dus begonnen kunnen ze niet zijn.

We hebben onze vierde en vijfde dag voornamelijk doorgebracht met naar het Puppetbuskersfestival nog te kijken. En op dag vijf begon ook het MiramirO festival met een hoogtepunt: een pracht van een voorstelling waar ik met Zelie naar gaan kijken ben en waar zij (maar ik ook een beetje) zeer ontroerd door was. Zeer leuk als ge uw kinderen zo iets kunt laten meemaken.

En dan was er dag zes waarbij ik de fiets moest  nemen om op tijd overal te geraken, want MiramirO mag dan wat afgeslankt zijn dit jaar, bij Het Project proberen we nog altijd de eerste voorstellingen te recenseren en dus is het actie vanaf dag 1.

Gisteren was het dan een pak kalmer: maar één voorstelling van ‘moeten‘ en voor de rest kuieren met de vrienden en naar onnozeliteiten gaan kijken op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein en ons gewoon goed amuseren. Want tussen de voorstellingen door hebben we gelukkig ook nog wat aan sociale activiteiten gedaan, of het zou nogal saai worden.

Soit, nog drie dagen te gaan, met een vol programma vandaag en vooral ook: een laat programma, want vanavond is het vuurwerk. Jeej!

Ondertussen zijn ze al vier dagen bezig, die Gentse Feesten en we hebben ons toch al zeer goed gehad. We zijn ook al nat geweest, maar dankzij de investering in dikke plastieken capes vorig jaar kunnen we zeggen ‘nat’ en niet ‘doorweekt’.

Het weer heeft nog niet echt meegezeten dus, maar dat houdt ons niet tegen. We hebben ons verbonden bij Het Project om over dingen te schrijven, en schrijven zullen we dan ook doen. En om te kunnen schrijven, moet ge wel eerst gezien hebben.

Dus gingen we zaterdag naar de openingsstoet en daarna naar de eerste voorstellingen van het Puppetbuskersfestival alwaar we o.a. de meest schattige kabouters tegenkwamen. Waagden we ons zondag opnieuw door de regen om nog een aantal voorstellingen te bekijken die niet afgeschaft waren (wij zijn niet de enige ‘dapperen’, ook de artiesten weten niet van opgeven).

We hadden zelfs nog energie over op zondag en dus gingen we een kijkje nemen op BataBANG, het omstreden nieuwe concept van Cirq (en als ge u afvraagt waarom ‘omstreden’, ga dan eens op hun Facebookpagina kijken). Ik vond er niets omstreden aan en de kinderen ook niet: ze hadden op voorhand aangekondigd wat ze zouden doen, dus als het u niet aanstaat, waarom ga je er dan naartoe? Soms zijn er toch rare mensen.

Trokken we gisteren nog eens onze capes aan om te kijken hoe de mindervalide medemens zo een Gentse feesten beleeft en ook te kijken naar bijzondere dieren te gaan kijken. Vandaag hebben we er dan onze voorlaatste Puppetbuskersdag opzitten, want donderdag begint dan MiramirO.

Al heel schoon dingen gezien en ik ben er van overtuigd dat er nog veel schone dingen zullen volgen. Alleen jammer dat ik ‘s avonds geen iota energie meer overheb om nog een toerken te doen: de vermoeidheid van de laatste maanden heeft mij duidelijk ingehaald. Soit, zolang we overdag overeind blijven, blijft het genieten.

Tijdens de Gentse Feesten neem ik al een aantal jaren verlof. Gewoon dat het leuk is om naar de Feesten te kunnen gaan en omdat ik een aantal dingen absoluut wil doen/zien.

Want al van voor ik kinderen had ging ik overdag naar de feesten, naar het Puppetbuskersfestival en naar MiramirO. In die tijd heetten die festivals nog niet zo, maar ze waren er al wel. En dus kon je mij vinden op het Emiel Braunplein, (bijna) vastgeplakt op de tribunes, kijkend naar voorstelling na voorstelling. En ‘s avonds kon ik dan naar mijzelf kijken op AVS, want gegarandeerd was ik gefilmd op die voorstellingen.

Met de kinderen is het nog leuker. Ik moet ze wel verplichten om mee te gaan. Op voorhand is het altijd gezaag. ‘Moet dat nu echt?’, gaat het dan en dan zeg ik, ‘Ja, het moet’. Want ook al kijken ze er niet naar uit, eens ze er zijn zie ik ze genieten met volle teugen.

We proberen zoveel mogelijk voorstellingen te zien, want we doen dat niet voor onszelf alleen: wat we er van vonden komt bij Het Project te lezen te staan.

Om zoveel mogelijk mee te pikken, zonder ons de benen vanonder het lijf te moeten lopen, is er wel een planning nodig en normaal gezien staat die al een week of twee voor het begin van de Feesten op poten. Dit jaar dus niet.

Ik heb dit jaar blijkbaar nogal last van uitstelgedrag, en niet alleen wat betreft de Feesten dus. Maar kijk, als het moet gebeurt het uiteindelijk toch en zo staat sinds en paar minuten de planning redelijk vast: er zijn nog een paar gaten om te vullen ‘op den bots’.

We zijn er dus klaar voor, voor morgen. Laat de Feesten maar beginnen.

Ik begrijp het zelf niet goed, maar ik heb een echte aversie tegenover die belastingen. Elk jaar stel ik dat uit tot op de laatste moment.

Nochtans is dat zo geen zware karwei. Gemiddeld duurt dat op en al vijf minuten. We hebben nu eenmaal geen ‘kostenplaatje’ te berekenen, enkel nog de leningen ingeven en een beetje kinderopvang, de rest staat al mooi ingevuld door de belastingen zelf.

En toch is het elk jaar weer hetzelfde: uitstellen tot het niet anders meer kan.

Soit, de mijne zijn eindelijk binnen. Nu vanavond nog den anderen de zijne indienen.

Toen ik deze ochtend opstond kon het aftellen beginnen.

Nog een kleine vier uur werken en deel 1 van mijn verlof kon beginnen. Deel 1, want ik neem nu een kleine twee (Gentse Feesten) weken, ga dan nog eens drie daagjes werken en dan ben ik nog eens drie weken thuis.

Nog een goeie negen uur en we konden Anna afhalen aan het station. Zij heeft er haar allereerste kamp opzitten. Direct zes dagen weg en zij kon op voorhand niet wachten tot het zou beginnen. Ik kon deze ochtend niet wachten tot het gedaan ging zijn.

We kregen de meest schattige brief (“liefste mama en papa, ik mis jullie omdat ik van jullie hou”) en ik hoopte toch zo erg dat dit niet zou betekenen dat ze heimwee gehad zou hebben. Maar niets was minder waar, gelukkig. Ze heeft niet een keer geweend. Ze heeft zich rot geamuseerd en ze vond het wel leuk om terug te zijn, maar nu ging ze de leiding missen.

Nog vijf agen en dan komt Zelie ook weer terug.

Neenee, niet + 1 als in ‘nog een kindje erbij/zwanger’.

Maar binnen een uurtje vertrek ik hier, richting Luik en nog meer specifiek, richting Stoumont. Samen met M. gaan we onze zonen afhalen op hun kamp. Een week is voorbijgevlogen en gelukkig maar.

Nieuws hebben wij niet gekregen, maar M. Heeft een ‘brief’ ontvangen waarin haar zoontje N. schreef dat de trainingen moeilijk waren en dat het daar leuk is. Mijn papa heeft een brief gekregen dat het daar leuk was en dat hij blij was dat Spanje gewonnen heeft in het EK. De brief was niet ondertekend, maar met de voetbalverwijzingen belde mijn papa mij op om te vragen of Jan soms op kamp zat

Een weekje zit erop. Vanavond zijn we al weer met vier thuis.

Op blote voeten lopen, op een zwoele zomerdag, op koude stenen nadat het net gekuist is: zalig gewoon!

Gisteren en vandaag opnieuw afscheid moeten nemen: de twee meisjes zijn nu ook op kamp vertrokken.

Anna vertrok gisterenmiddag en omdat alles bomvol geparkeerd stond rond het station was het een afscheid dat niet korter kon: geparkeerd op de taxiplaatsen, Anna uit de auto gelaten en even meegelopen naar de groep (terwijl we door minstens 3 taxichauffeurs erop gewezen werden dat dat een parkeerplaats voor taxi’s was … terwijl we strikt genomen niet eens op een parkeerplaats stonden en er zeker, minstens, vier vrije plaatsen waren, maar soit), heel rap een dikke knuffel gegeven en we waren dan weer weg.

Deze ochtend was het dan aan Zelie om te vertrekken. Haar vertrek is hectisch gebleven tot het laatste moment. Gisterenavond vond ze haar uniform niet, dus moesten we deze ochtend nog alles ondersteboven halen. Het uur stond verkeerd genoteerd in de agenda zodat we ons nog serieus hebben moeten opjagen om op tijd te zijn. Het ontbijt werd vergeten en dus mocht ik nog rap koeken brengen op het perron. Geen dingen die we niet gewoon zijn, dus

En nu is het alleen Louis nog die overblijft. De stilsten van de troep. Maar ook een schatje, dus hij zal mij wel genoeg vertroetelen met aandacht (en omgekeerd) tot het hier weer wat drukker wordt.

En zo lang zal dat niet meer duren: overmorgen ga ik Jan halen en dinsdag komt Anna ook al terug. Dan is het nog wachten tot de zondag nadien en dan is ons gezinnetje weer compleet.

Als ze zich maar amuseren, dat is het belangrijkste.