Of neen, eigenlijk is het al van maandag dat hij klaagt van pijn aan zijn been. Gisteren zo erg eigenlijk dat we toch maar met de auto naar school gegaan zijn.

Deze morgen leek het beter, maar toen we naar de voetbal moesten vertrekken deed zijn been (plots) weer pijn. Maar ‘k heb hem kunnen overtuigen om toch te proberen. Ik ging even aan de kant blijven kijken zodat, als zijn been weer te veel pijn zou doen, hij kon stoppen met de training.

Jan voetbalt ongelooflijk graag. Ge ziet zijn gezicht zo veranderen eens hij op het veld staat. En wat ik dacht was waar: hij had geen pijn aan zijn been, maar hij was aan het tekenen en hij had dus gewoon geen zin om te vertrekken.

We zijn toch een kwartier blijven kijken en dan moest Zelie naar de muziekles gebracht worden.

Toen ik hem weer afhaalde vroeg ik hem hoe het met zijn been was en hij wist gelijk niet meer waarover ik het had

De kreun kwam van Zelie en sinds ze opgestaan was klaagde en kreunde ze van buikpijn. Naar toilet gaan, iets eten, beetje rusten, zelfs Junifen, niets hielp. Ik dacht, dat gaat wel voorbij zijn binnen een uurtje maar toen we eindelijk allemaal klaar waren om naar school te vertrekken kwam er nog een kreun en heb ik toegegeven: ze mocht thuisblijven.

De aanhouder wint soms en voor een keer was zij de aanhouder. Maar straks toch even bij de dokter langs want ik heb horen waaien dat er vies buikvirus de ronde doet.

Dus sturen we een mailke en dan begint die ‘week’:

25 januari: mail met vraag

2 februari: eindelijk antwoord met de vraag wat het factureringsadres is

5 februari: ik antwoord

8 februari: antwoord dat de factuur opgestuurd wordt en dat ik ze ‘binnen de week’ zal ontvangen

17 februari (zeer ‘binnen de week’ dus): ontvangst factuur

17 februari: betaling factuur

8 maart: nog steeds geen duplicaat … boze mail naar dienst van ‘waar blijft mijn duplicaat’

Anderhalve maand duurt die ‘week’ nu al. Hoe moeilijk is dat nu om een kopietje te maken, in een enveloppe te steken en op te sturen?

Belachelijk gewoon.

Vorige week was het al een soort generale repetitie en die was niet zeer goed gegaan. Niet alleen bij Zelie, maar bij nog een paar kinderen. De juffrouw was nogal verbaasd want ze zei dat ze het tijdens de les allemaal zo goed deden. Er werd prompt besloten om nog een paar extra lessen in te lassen.

Vandaag zag Zelie er rustig en vol vertrouwen uit. Niks geen zenuwen. Op tijd vertrokken naar Waterloo en ruim op tijd aangekomen. Het was de bedoeling dat de ouders de kinderen gewoon afzetten en ze dan ongeveer anderhalf uur later opnieuw kwamen ophalen, maar aangezien wij net toekwamen toen het lunchpauze was, kon ik nog even blijven.

Eens de pauze voorbij ging ik in de auto wachten met een boek en dan, een goed uur later, zag ik dat ze klaar waren en kon ik terug binnen.

Ze zag er goed uit. Blij. Niet teleurgesteld (zoals de week ervoor) en zei dat ze alles gekunnen had.

Nu is het 6 weken wachten voor de uitslag. We zien dus wel, maar het belangrijkst is dat ze er toch weer eens vanaf is.

Ik zat vast op het feestje van Jan en dus was schoonbroer zo lief om de kinderen te brengen en te halen en naar huis te brengen.

Het is Zelie haar derde ‘vuile vergadering’ en over het algemeen is het wel grappig. Ze zijn wel vuil maar niets grof.

Dit jaar daarentegen vond ik het er een beetje over. Er was één of andere groene smurrie gebruikt en voornamelijk op de hoofden gesmeerd, maar met uitlopen op de kleren.

Tegen dat ze thuis kwamen was dat volledig aangekoekt in het haar. Drie wasbeurten en het was er nog niet allemaal uit. Een tijdje laten weken en het ging er nog niet volledig uit. Ten einde raad er maar doorgegaan met de luizenkam, want een gewone kam had een te grote afstand tussen de tanden waardoor het er dus nog steeds niet uit ging. Ik denk dat het er nu wel allemaal uit is.

Vieze, vieze bedoening. Een half uur om Zelie haar haar proper te krijgen. Iets minder voor Louis.

Maar wat ik het minst leuk vind (eufimisme) is het feit dat Zelie haar scoutshemd geruïneerd is: vol vlekken in alle kleuren die er niet meer uit gaan. Konden ze nu echt niets gebruiken dat uitwasbaar is.

Het derde en laatste feestje voor hem dit jaar. Het feestje met de vriendjes van school.

Ik had ticketjes voor de poppenkast van Pierke en in totaal waren we met 7: vier vriendjes, Jan, Anna en ikzelf.

En alles is zeer goed meegevallen. De kinderen hebben zich geamuseerd, Jan kreeg leuke cadeautjes en na de poppenkast ging het huiswaarts om nog een stuk chocoladetaart te eten, iets te drinken en nog te spelen.

Een contente Jan die vanavond in zijn bed kroop.

En nu kijken hoe lang het duurt vooraleer het een echt woord wordt

Vandaag was het de fase ‘we hangen vliesbehang op de plafond’. Euh … er zijn al betere ideeën geweest.

Ok, het ziet er beter uit, maar het vliesbehang dat we gekozen hebben is van het dikkere soort ‘want dat maskeert meer foutjes, mevrouw’ en de gang heeft nogal veel foutjes, dus konden we dat maar beter pakken nietwaar.

Al goed en wel op muren. De zwaartekracht steekt u daar een handje toe. Op een plafond daarentegen werkt de zwaartekracht u serieus tegen.

Ik was voornamelijk assistente vandaag (ge kunt moeilijk met twee op een ladder staan en we hebben maar één ladder) en dus was het lastigste werk voor C. maar ik stond op een stoel en moest toch ook de hele tijd naar boven kijken. Lastig in de nek dus.

Maar kijk. Ondanks de zwaartekracht hebben we toch ongeveer 2/3den kunnen doen.

De schilderfase komt steeds dichterbij.

En zo stond ik, een half uur nadat ik de kinderen op school had afgezet, op de ladder. Met schuurpapier in de hand. En plamuursel. En daarna met een verfborstel en een rol: het was tijd om het plafond voor te bereiden voor de werken morgen.

Ik was net niet rond voor ik de kinderen weer moest afhalen, maar ik heb dan alles afgewerkt nadat 90% van de kinderactiviteiten afgelopen waren.

Ben wel een beetje trots op mijzelf

Het is mij voor het eerst echt opgevallen, dat ik ouder geworden was dus, toen ik zwanger was van Anna. Ouderdom en waarschijnlijk ook het feit dat hier nog drie kinderen rondliepen.

Het wordt namelijk alsmaar moeilijker om te recupereren. Met ouder worden hebt ge meer tijd nodig.

Neem nu dat van vrijdag. Of moet ik zeggen, zaterdag. Op tot iets voor 5u ‘s ochtends. Gewikst (kuch, hoest, proest) opgestaan ‘s ochtends en dan de rest van de dag goed voortgedaan met druk druk bezig zijn. Gewoon geen tijd maken om moe te worden.

Zondag was het al wat moeilijker. Toch tot 10u kunnen slapen, maar in de namiddag in de zetel ingedommeld en ‘s avonds toch iets vroeger naar bed.

Gisteren wou ik wel slapen, maar er waren dingen te doen en dus lukte het weer niet. En vroeger naar bed is ook niet gelukt.

Vandaag ging ik vanalles doen maar het is uitgedraaid op een dagje TV kijken. Afleveringen van Grey’s Anatomy bekeken. Gewoon geen fut om gelijk wat te doen. Vanavond alleen thuis want den anderen is uit met zijnen maat en binnen een paar minuten kruip ik er echt in.

Vier dagen verder en nog niet uitgeslapen. Dat zou 20 jaar geleden genen waar zijn geweest.