Door de slechte weersvoorspellingen was ook de voetbalmatch van zaterdag afgelast. Geen voetbal betekent ook, niet vroeg opstaan om te rijden naar God weet welke uithoek van het land (Ronse deze keer).

De enige afspraak die er dit weekend was, was om zaterdagavond te gaan eten met de andere ouders van de voetbal. Geen andere afspraken, dus kon ik goed uitslapen en uitgerust ‘s avonds toekomen.

Dat was dus buiten den anderen gerekend want vrijdagavond kreeg hij een lumineus idee: hij probeerde zich al enkele jaren in te schrijven voor een cursus en moesten we dat nu eens samen doen?

Ik liet mij overtuigen en het resultaat was dat, in plaats van uit te slapen zaterdagochtend, om 8u de wekker afging, zodat we om 9u de trein konden nemen om om 10u ter plaatse aanwezig te zijn als de inschrijvingen geopend werden.

We waren allesbehalve de eersten, ook al waren we er op het ogenblik van de opening. We wachtten geduldig gedurende 2 uur en hoorden hier en daar dat de beschikbare plaatsen rap slinkten, maar vlak voordat wij binnen mochten hoorden we dat er toch nog plaatsen waren. We bleven dus hopen.

En toen was het aan ons. We namen plaats voor de juffrouw die inschrijvingen deed, den anderen legde uit voor welke cursus we kwamen en ja hoor, er waren nog twee plaatsen. Alleen, niet voor dezelfde dag: één plaats op maandag en één plaats op donderdag.

Om iets samen te doen, maar niet op dezelfde dag, dat zag ik ook niet direct zitten, dus schreef Michel zich in (het was toch iets wat hij al jaren wou doen) en plaatste ik mijn naam op de wachtlijst: het gebeurt toch regelmatig dat er alsnog iemand afvalt voor september.

Maar het was sowieso geen nutteloze trip: we kregen een folder met alle cursussen en één ervan sprong er voor mij uit. De inschrijvingen voor die cursus zijn nog niet begonnen en een vriendelijke vrouw legde uit dat de cursus niet zo rap volzet was, dat het best mogelijk was om in september nog zelfs in te schrijven.

Dus volgend jaar weet ik ook al wat doen ‘s avonds: ofwel toch nog met Michel mee, ofwel die andere cursus … tenminste als mijn taxidiensten op die avond niet nodig zal zijn. Hoog tijd dus dat de organisaties waar de kinderen naschoolse lessen volgen hun programma’s voor 2013-2014 kenbaar maken zodat ik ook mijn eigen plannen kan beginnen smeden.

Gisteren een feestje voor de familie. Met grootouders, nonkels en tantes, meter en peter en een hoop kinders. Zeer gezellig en een heel gelukkig kind die bijna iedereen die hij graag ziet rond zich had (mijn zus was de enige die niet kon).

Vandaag traktatie in de klas. Jan en ik hadden gisterenochtend nog kleine cakejes willen bakken, maar de oven doet lastig en het resultaat was zwartgeblakerde dingen die nog liquide waren vanbinnen. Poging nummer 2 dan deze ochtend. Alleen deze keer. Deze keer in de kleine oven gebakken. Telkens 6 stuks per keer. Trager, maar ze zijn dan wel gelukt zodat Jan nog deze namiddag zijn klasgenootjes kon trakteren.

De jarige zit ondertussen al in zijn nest, moe maar voldaan na een leuke dag. Alhoewel, moe … Ik betwijfel het

Nog een gelukkige verjaardag schat.

Uw ‘ingebouwde powercheck’ heeft geen nut. Ik weet ook wel dat ik batterijen wegsmijt die nog niet leeg zijn. Maar als ik geen voldoende ‘power’ meer krijg om mijn gerief deftig te laten werken, dan kan ik wel niet anders dan ze wegsmijten.

Beter idee: zorg dat uw batterijen tot de laatste iota 100% geven, dan is zo’n nutteloze ‘powercheck’ niet nodig en dan moet ik mijn batterijen niet halfvol wegsmijten.

Vriendelijke groet
San

Moet dat? Het is niet omdat ik verdriet heb dat anderen geen problemen en verdriet meer zouden hebben. Ik heb haar geantwoord dat we er gewoon voor elkaar zullen zijn.

Maar een ongeluk komt nooit alleen. Net zoals toen mijn schoonvader gestorven is, lopen de zaken deze keer ook niet goed.

Eerst werk kwijt, dan Philippe, nu mijn vriendin en als kers op de taart een vernietigend rapport mogen ontvangen over mijn persoon in het kader van een sollicitatie. Ik voel mij 2 cm groot nu. En het klopt nog van geen kanten ook. Denk ik toch.

Soit. This too shall pass. Ja toch?

‘t Zit namelijk zo. Een van de voetbalpapa’s is grote Club Brugge fan en om de zoveel tijd vraagt hij dan iedereen van de ploeg om mee te gaan naar een match. Een andere papa is grote AA Gent fan. Dus welk een betere wedstrijd om met de ploeg te gaan kijken dan Club Brugge-AA Gent?

We waren met meer dan 40 (kinders, mama’s, papa’s, vrienden, broers, zussen, …) dus werd een bus georganiseerd. Er was cava en pintjes en er waren koffiekoeken en er was veel ambiance op de bus (en dat had niets met de drank te maken).

Er was ook veel ambiance op de match, maar dan niet omdat de match zo goed was. Zelden zo’n saai voetbal gezien, sorry (en ik ben daar niet alleen in, gelukkig). De ambiance kwam er door onszelf en door te luisteren naar de supporters.

Behalve voor de match was het dus een zeer geslaagde uitstap. De kinders hebben zich goed geamuseerd en de volwassenen hebben elkaar nog wat beter leren kennen. Altijd goed dus.

De mama’s hebben ondertussen ook al eens gebrainstormd over een volgende uitstap en raad een keer, het zal niets met voetbal te maken hebben

Het is nu 20 jaar geleden dat ik je leerde kennen. Bijna 21 jaar want ja, zo lang zijn je broer en ik al samen.

Vanaf de eerste moment dat je mij ontmoette nam je mij op in jullie gezin. Geen afwachten van ‘wie heeft Michel meegebracht en welk vlees hebben we in de kuip’. Neen, ik werd verwelkomd alsof ik er altijd was geweest. Geen vragen, geen afwachten, geen condities.

Over de jaren heen werden we vrienden en zelfs meer. Je was dan ook de enige keuze in ons hoofd toen we een peter zochten voor ons eerste kindje. De blijdschap op je gezicht toen je de vraag aanvaarde zie ik nog altijd voor mij. Je hoopte op een meisje, zodat je tegen haar ‘katsjen’ zou kunnen zeggen. Dit werd dan ook direct het thema toen Zelie geboren werd, alhoewel je uiteindelijk nooit ‘katsjen’ hebt gezegd.

We hebben onze keuze nooit betreurd, want je was een fantastische peter voor Zelie. Zij adoreerde je en ik weet dat dat wederzijds was. Voor haar broers en zus was jij een ideale nonkel.

Tijdens ons laatste gesprek hadden we het nog over ingesteldheden, karaktertrekken. Hoe sommige mensen eerder het glas halfvol, dan wel halfleeg zagen. Je zei mij toen dat je eerder van het tweede soort was. Dat je een realistische kijk had op de zaken, maar dat eerder de negatieve kanten ervan in het oog sprongen. Dat je wel probeerde daar niet aan toe te geven. Ik moet je daarin tegenspreken, Philippe. Want tot op het laatste moment heb je plannen zitten maken, rekening houdend met de beperkingen van je ziekte. Je ging nog naar Londen gaan met ons gezin, alleen al omdat ík dat zo’n fantastische stad vond. Je ging er met de mobilhome op uit trekken met Jan, naar Rome. Dat zijn geen plannen die een pessimist maakt. Dat zijn plannen van iemand die, ondanks alles, hoop heeft en daardoor ook hoop geeft. Dat zijn plannen van een optimist.

Ik ben eerder het eerste type. Ook realistisch, maar ik probeer toch in elke situatie het positieve te vinden. Alleen, tot nu toe heb ik het positieve aan jouw overlijden nog niet gevonden. Maar ik zal het je laten weten als ik het vind.

Vandaag nemen ik geen afscheid van mijn schoonbroer, maar van mijn broer en ik mis je nu al ongelooflijk.

Vanavond met bijna het hele gezin (Louis bleef aan de computer) voor de televisie. De opname van The Voice. Zeer grappig om horen hoe de kinders reageren en hoeveel van onze eigen manier van reageren ze overgenomen hebben, zeker als zo’n commentaren komen uit de mond van een 6-jarige.

Tja, het is weekend. Dan mogen Jan en Anna toch wel eens een beetje langer opblijven. Zeker als ze daarna niet alleen zonder morren gaan slapen, maar zelfs niet moeten gezegd worden om te gaan slapen omdat ze zelf zo rap mogelijk in bed willen.

En dan stopt het, dat bezig zijn, een fractie van een seconde, en zijn de tranen daar weer … en probeert ge u te concentreren op waar ge mee bezig waart.

Alleen maar uitstel.

Deze ochtend kwam het telefoontje dan toch. Veel te vroeg.

Ik wou dat ik het niet had gekregen.

Gelukkig is wikipedia niet onfeilbaar want ‘iemand’ heeft blijkbaar besloten om 12 oktober uit te roepen tot Wereldeierdag, en waarom niet? Eitjes zijn zalig. Gemakkelijk om klaar te maken, ze kunnen op ongelooflijk veel manieren klaargemaakt worden, worden gebruikt in ongelooflijk veel bereidingen en zijn blijkbaar nog gezond ook (dat laatste, dat beweren de mannen dus die de promo doen voor eitjes en ik geloof ze wel). Formidabele Fastfood, noemen ze dat, en gelijk hebben ze.

Hier ten huize is het alleszins een favoriet. Ik heb de kinders nog nooit horen klagen als we voorstelden om eitjes klaar te maken. Eén van de favoriet maaltijden: spinaziepuree met gekookte eitjes en croutons. Poepsimpel en zalig lekker. Of een Spaanse tortilla (het recept volgt wel nog eens: geleerd toen ik op Erasmus was in Finland, van een echte Spaanse deerne, gewoon ongelooflijk lekker), koud of warm, wordt hier binnengeschrokt. Een omelet, paardenoog, zachtgekookt ei, … ze passeren hier allemaal en met veel regelmaat de revue. Omdat we dat lekker vinden.

En er is (uiteraard) een website met allemaal recepten, ik ga die zeker eens uitpluizen.

De Wereldeierdag promoten? Geen probleem want eiers zijn gewoon de max.