De onze niet, of toch niet dat ik kon merken. Ze zijn braaf en zonder veel protest gaan slapen. Enfin, de Anna, Jan en Louis toch. Zelie heeft het naar goede gewoonte nog wat gerokken, maar is uiteindelijk toch niet al te laat naar bed gegaan.

Waren de kinderen niet zenuwachtig, ik des te meer. De afgelopen jaren is 1 september niet altijd onverdeeld leuk geweest en ik maakte mij dus een beetje zorgen over hoe het dit jaar zou meevallen.

Zorgen gemaakt om  niets, zo bleek deze morgen. Zelie is bij de leraar beland waar haar voorkeur naar uitging. Ook de samenstelling van de klas vindt ze fantastisch. Louis zit opnieuw bij al zijn vriendjes van vorig jaar én dit jaar zijn nog een paar oude vriendjes teruggekeerd. Zijn juf vindt hij heel goed. Jan zit ook bij al zijn vriendjes én bij de meester, dus ook doodcontent.

Anna zit dit jaar ook op ‘de grote school’. In tegenstelling tot haar oudere broers en zus, die, eens ze hun klasindeling hadden gezien, onmiddellijk weg waren, bleef ze mooi aan mijn hand hangen. Ze was duidelijk onder de indruk. Ik ben zelfs mee moeten gaan tot aan de klasdeur, maar ik had haar duidelijk gezegd dat dat het verste was én dat het maar deze ene dag zou zijn. En ja hoor, eens bij de klas liet ze mij spontaan los, gaf nog een kus en was ze ook weg, samen met de ander kinderen naar binnen, zonder nog om te kijken.

Deze middag 4 doodgelukkige kinderen van school gehaald: ze hadden allemaal een zeer leuke eerste dag gehad.

Oef!

Drie, ja, want Jan start dus overmorgen in het eerste studiejaar. Zijn boekentas staat nu ook klaar, samen met die van Zelie en Louis.

Morgen de laatste dag vakantie en dan mogen ze er weer aan beginnen.

Drie weken geleden werd er dan nogmaals gezaagd om te gaan, maar er waren 2 voetbalkampen, 1 (dubbel) danskamp en volboekte weekends, dus keken we nog eens naar de kalender. Het lukte uiteindelijk om een datum vast te pinnen, maar de enige mogelijkheid bleek dus vandaag te zijn. Wie zegt er dat vakantie niet voorbijvliegt?

Maar kijk. Deze voormiddag vertrokken, net voor de middag toegekomen en gewoon op het gemak gewandeld, op attracties gezeten, in de speeltuin gespeeld en ons gewoon wreed goed geamuseerd en vooral veel gelachen.

Toch plezant, u zo af en toe als een klein kind te kunnen gedragen.

Het was ergens wel grappig, want gelijktijdig met de U7 (Jan nu dus) speelden de U6 en wij stonden daar naar te kijken: zie, dat waren ons gastjes vorig jaar.

Vorig jaar hebben ze hun eerste match serieus verloren: 0-11 als ik mij niet vergis. Dit jaar zijn ze beter van start gegaan: 7-1, met 3 goals van Jan zelfs. Maar nog beter dan winnen was ze zien spelen en passen geven en de bal afpakken en zo. ‘t Is al een echt ploegje aan het worden. Zo wijs.

Ge moest ze zien blinken.

Enfin. ‘Cadeaus’ in meervoud is goed, maar niet allemaal gekocht. Eentje gekocht. Een ander gedaan, met hulp van vriendin B.: de tuin leeg gemaakt.

Ik zit door mijnen rug, maar ben wel trots op mijzelve (zeker omdat, toen ik in de auto zat op we naar het containerpark met een bak vuiligheid op mijn schoot, en ik maar liefst 2 dikke spinnen zag rondkruipen, ik niet in paniek de helen bak omver gekieperd heb of het uitgeschreeuwd heb – voor de mensen onder u die het nog niet wisten: ik heb een kleine spinnenfobie – maar zweten dat ik gedaan heb)

‘t Was wel wijs maat!

Kijk hier, de ganse ‘crew’: twee meisjes-leerlingen, leraar Joren van jazz-modern en clipstyle, ander meisje-leerling en Zelie ervoor, naast dat meisje leraar Bruno van breakdance, een ander meisje, leraar Antonio van urban, en de rest van de jongens-leerlingen met Louis op het einde.

Voor de mensen die naar So you think you can Dance hebben gekeken: Bruno was één van de 16 finalisten en toen de jongste van de bende.

Ik ga Zelie en Louis niet kunnen tegenhouden om te kijken dit jaar.

Weet ge nog, een paar maanden geleden, toen C. en ik de gang in vliesbehang aan het zetten waren? We hebben nog voortgedaan en er een eerste laag verf op gezet, de primer. Maar verder waren we niet gekomen.

Er waren dingen, en dan nog eens dingen en nog andere dingen en zo kwam het er niet van om die tweede (en laatste) laag verf erop te zetten.

Maar kijk. Eergisteren heb ik mijn vuile kleren aangetrokken en ben ik beginnen verven. Eerste dag goed doorgewerkt, gisteren maar een beetje in de namiddag en vandaag afgewerkt.

En content dat ik ben, zowel van het resultaat als van mijn eigen.

(en ja, die 10% is nog niet af, maar dat kan nog niet: eerst moet er nog een verwarming verplaatst worden, maar dat staat volgende op de lijst)

De info was interessant en we hebben besloten om het te doen.

Dus nu nog de nodige papieren in orde brengen bij de VDAB en de RVA en dan vanaf volgende week zit ik ook weer op de schoolbanken.

Yiha!

Volgend jaar willen zowel Zelie als Louis gaan dansen, zo van die moderne dingen zoals hip-hop en clip-style (Zelie) en breakdance (Louis). We vonden een school met een goede reputatie en zagen dat ze deze week nog een dansstage gaven waar de kinderen nu net die dansen konden leren kennen.

En zo werden de kinderen ingeschreven: Zelie voor een volledige dansstage (voormiddag ballet en modern-jazz, namiddag urban en clip-style) en Louis voor een halve dag stage (urban en breakdance).

Louis keek er niet erg naar uit, dit weekend: een ganse week kamp, veel te lang. Dus weer geen inhoudsprobleem, maar een tijdsprobleem. Maar kijk, toen we hem deze namiddag afhaalden was hij toch wel blij.

Zelie heeft een hekel aan de balletleraar (nu al), maar de rest vindt ze fantastisch en de leraars zijn ook heel leuk.

Als de rest van de week ook zo leuk verloopt, dan komen er volgend jaar dus nog eens twee activiteiten bij. Waar zit die teletijdsmachine?

Vandaag organiseerden we onze eerst barbecue in de wijk.

Vrijdag was er al gereden om de nodige stoelen, gisteren werden nog de laatste inkopen gedaan en deze morgen om 11u was afgesproken met andere mensen van de buurt om alles op te zetten.

Tegen 12u30 stond de aperitief klaar en waren de barbecues aangestoken en het leek er even op dat er niet veel volk op ging afkomen: het was zonder inschrijvingen en dus wisten we eigenlijk niet of er nu mensen geïnteresseerd zouden zijn.

Maar kijk, we maakten ons zorgen om niets. Tegen 13u waren alle stoelen volzet (60), stond de buffettafel vol slaatjes, brood en sauzen allerhande en was het ‘vollen bak’.

Het was ongelooflijk gezellig. Tegen 16u zijn we beginnen opruimen en de die-hards zijn dan tot bij ons op de trottoir gekomen om hier verder te kletsen bij, eerst, een dame blanche (vers klaargemaakt ter plaatse met wame chocoladesaus), daarna een grappa om te eindigen in het bier.

Op de affiche stond ‘tot 18u’, hier werd het 19u, ons huis werd omgedoopt tot café ‘In de Schelen Welkom’, burenbanden werden weer aangesmeed en de eerste gesprekken over de volgende activiteit werden aangevat.

Heb ik al gezegd dat wij in de beste wijk van Gent wonen?