San’s Weblog

Er zijn dingen die ik wil schrijven en ik kan niet.

Kan niet, omdat ik er al flarden van vergeten ben en gedeeltelijke dingen dan niet meer zo leuk zijn. Kan niet, omdat ik er niet mag over schrijven. Kan niet, omdat ik eigenlijk niet wil. Kan niet, omdat.

Dus ga ik maar niet schrijven. Dat is ook een mogelijkheid.

Daar zit ik nu dus al jaren mee in mijn hoofd: pleegzorg. Als de kinderen groter zijn zodat we hen dat kunnen uitleggen én als ons huis (genoeg) in orde staat om dat kind op te vangen.

En wat lees ik nu bij den anderen: hij dus ook. Zonder dat we daar eigenlijk al over gebabbeld hebben. Komt dat tegen.

Ziedewel dat er iets was waardoor ik voor hem gekozen had.

Eindelijk nog eens een rustige dag vandaag. Ganse dag niets gedaan en deugd dat dat kan doen.

Anna heeft deze ochtend geslapen tot bijna 11u. Het was de de laatste dagen al overduidelijk dat ze dringend aan rust toe was en ze heeft dat vandaag duidelijk genomen. Een ander kind krijgt ge dan. Geen drama’s meer voor het minste. Goed voor ouders en kind dus.

In de namiddag zijn we even tot bij mamie gereden. Even een bezoekje en ook een paar dozen halen want het wordt tijd dat we de keukenkasten leegmaken: we hebben nieuws gekregen dat ze hier volgende week beginnen.

Jan is duidelijk ook moe want tegen dat we toekwamen was hij in slaap gevallen. Geen slecht humeur van deze keer toen ik hem wakker maakte, ‘t was nog dat geluk. Voor de rest was het gezellig, zoals altijd en we hebben het niet te laat getrokken. Ik wou dat de kinderen vanavond zeker op tijd in bed zaten, vooral Jan en Anna dan want ze hebben duidelijk opnieuw nood aan een vaster ritme.

Voor het het eerst in weken zaten Anna en Jan op uur in bed. Op tijd gegeten, in bad en zelfs nog tijd over voor een verhaaltje. Eens in bed heb ik geen kik meer gehoord en ik vraag mij af hoe lang ze morgenvroeg zullen slapen.

Voor de komende weken, tot we op vakantie vertrekken, staat er niets speciaals meer op de kalender, en dat is maar goed ook. Af en toe gaan we nog een uitstapje maken, maar het zal nu echt op vakantieritme zijn: op het gemak en niets moet, alles mag.

Regen op de middag en kort na de middag en toen niets meer. Eigenlijk wel warm buiten en kinderen die een beetje frisse lucht nodig hadden en dus sprongen we op de fiets en gingen naar het Astridpark.

Fijne mensen, leuke atmosfeer, veel te doen voor de kinderen en genoeg te eten en drinken. Wreed hard gelachen en gezellig gebabbeld en de kinderen zien heen en weer zwaaien in een boom. Zelfs Anna wou een poging wagen maar besloot dan toch dat het (nog) niets voor haar was. Ondertussen ook gebabbeld met een paar Finnen die hier twee maanden verblijven. Heel fijn.

En toen we naar huis gingen was het beginnen regenen. Het viel nog mee toen. Een kalme regen en het was nog altijd warm buiten dus eigenlijk zelfs aangenaam. Tot we zo’n tweehonderd meter verder waren en het harder begon te regenen. En nog harder. Bakken vielen naar beneden en tegen dat we thuis waren waren we doorweekt.

Snel naar binnen, natte spullen uit, goed afgedroogd en pyjama’s aangedaan. Maar wel een zeer leuke namiddag, een regenbui waard.

Dat was dus de eerste vakantiemaand. Voorbijgevlogen. Zomaar. Zoef! en weg.

Al die plannen die je voor de vakantie maakt en voor je het weet is ze al voorbij en heb je er niets van uitgevoerd. Zo spreken we er al een tijd van om naar de zoo te gaan, of Planckendael of een pretpark of iets anders. Zelie en Louis zouden nog een verjaardagsfeestje moeten geven en dus moeten er uitnodigingen gemaakt worden en verzonden. En nu blijkt dat er maar 18 dagen meer zijn om dat allemaal te doen. Ah ja, want op 21 augustus trekken wij naar het buitenland voor een week.

Vandaag vragen we dan eindelijk het abonnement aan voor de zoo: foto’s getrokken, formulier ingevuld, opgestuurd, … en eens we dat hebben gaan we op pad. Naar andere dingen ook, want zo’n abonnement biedt ongelooflijk veel voordelen op verschillende dingen. Voor die feestjes, zijn er eigenlijk minder dan 18 dagen over want er zijn vriendjes die al ergens rond de 14e zelf op reis vertrekken, en dus moeten die feestjes gegeven worden ergens volgend weekend.

In plaats van de vakantie voorbij te zien vliegen wordt het tijd om in actie te schieten *schopt zichzelf bij deze onder haar gat*.

Na al dat getsjol gisteren was het vandaag niet veel beter. In de voormiddag was er doop, ’s middags werd er lekker gegeten (vol-au-vent, verse frietjes, sla, tomaat en aardbeientaart toe) en dan was het alle hens aan dek voor de babyborrel.

Er werd een 100-tal mensen verwacht en dat zal zo ongeveer kloppen en dus heb ik, samen met mijn nicht, mijn zus haar schoonmoeder, schoonzus en enkele vriendinnen, de rest van de namiddag hapjes klaargezet en opgediend en al de vuile glazen en bordjes en whatnot direct afgeruimd en afgewassen en dat tot ’s avonds relatief laat.

Twee dagen rondhotsen gelijk zot en ik voel mijn benen niet meer. Om nog niets te zeggen van mijnen rug. En mijn voeten.

Morgen wordt mijn nichtje dus gedoopt. In de voormiddag de mis, ’s middags eten onder familie en in de namiddag is het dan meteen ook babyborrel voor de vrienden en kennissen. ’s Middags zouden we met een kleine 20 personen zijn, ’s namiddags verwacht zuslief en gezin een 100 man. En dat moet dus allemaal van hapjes, drankjes en ook meer substantieel voedsel worden voorzien.

Deze ochtend opgetrokken richting Oudenaarde om mijn zus te helpen bij de voorbereidingen. Balans van 9 uur koken/werken: groenten gekuist voor dan 8 tortillas te maken (vier met ei-ui-paprika-aardappel, vier met ei-paddenstoel-spek), waarvan er 7 het overleefd hebben (we hebben er één soldaat gemaakt); drie zakken met scampis gepeld, 3kg gehakt ‘geprepareerd’, in kleine balletjes gedraaid en dan gebakken, 2 kippen en 2 kippenbillen van hun vlees ontdaan. Tussendoor en achteraf afgewassen en opgekuist en ’s middags dan nog ook zes kinderen een middagmaal voorgeschoteld.

Deze ochtend om half tien vertrokken, vanavond om kwart voor acht thuisgekomen. Kinderen eten gegeven en in bad gestoken kwestie dat daar morgenvroeg geen tijd meer voor is, zelf ook gegeten en dan nog vlug even naar het Parkkaffee om Eve een zeer gelukkige verjaardag te wensen.

En nu rap naar bed want morgen wordt het een lange dag.

Voor het geval jullie je dus afvragen wat ik de afgelopen tien dagen zoal gedaan heb, awel ik zat bijvoorbeeld op het Puppetbuskersfestival en dat kunnen jullie hier, hier, hier en hier lezen. Toen dat voorbij was (niet het festival, maar mijn aandeel om het te beschrijven erin), ben ik naar het MiramirO festival gegaan, zoals jullie hier, hier, hier, hier en hier kunnen lezen.

Veel gezien dus, veel gedaan, veel rondgelopen en geschreven en af en toe zelfs een stapje in de avondwereld gezet. Heel erg laat moest dat niet zijn, als het maar gezellig was. Zo kreeg ik dan nog eens de indruk dat er meer was dan de Feesten afschuimen met vier kinderen en mij daartoe te moeten beperken.

Voila. Dat was het voor dit jaar. Nu bekomen en mij mentaal voorbereiden voor volgend jaar

Na bijna een week niet gebruikt te zijn haalde ik deze ochtend mijnen auto nog eens vanonder de vodden om naar Oudenaarde te gaan voor de babysitdienst. En toen kon ik zien wat de Gentse Feesten, of beter: haar bezoekers, aangericht hadden.

De zijkant van mijn auto is bekrast. Niet zo leuk maar het kon erger, dacht ik zo. Mijn auto is geen pronkstuk en ik wordt dus niet hysterisch van een kras. Het is de eerste niet, wel de eerste opzettelijk toegebrachte, maar al bij al viel het dus nog mee. Dacht ik.

Tot ik IN de wagen stapte en iets veel ergers ontdekte: er zit een barst in mijn voorruit. Ook opzettelijk toegebracht en veel minder leuk dus. Want die kras, die kan ik zo laten. Die ruit, die moet vervangen worden want die barst is niet klein genoeg om nog te herstellen. En na informatie bij mijn verzekeraar bevestigde die mij wat ik al wist: vandalisme wordt niet gedekt door mijn autoverzekering.

Na tien dagen rekening te houden met mijn protefeuille en opgelucht adem te halen dat het geen financieel fiasco was geworden, zal het alsnog een zeer dure Gentse Feesten worden.

PS: mijn nichtje is een schatje maar heeft mij nog eens doen beseffen dat een vijfde kind er zeker niet meer inzit voor mij. Goed voor een paar keer en op die manier genieten van de baby, zalig. Maar constant. Vergeet het.

Morgen mag ik gaan babysitten op mijn nichtje. Ondertussen is ze al bijna twee maanden oud en zaterdag wordt ze gedoopt en is er dus feest.

Maar eerst mag ik morgen nog eens gaan babysitten. De broertjes zullen er niet zijn, die zijn bij oma en opa. Maar wij (de kinderen uiteraard en ik) zullen Alice dus een beetje gezelschap houden. Flesjes geven, pamper verversen. Ik kijk er naar uit. Alhoewel, met een beetje pech zal ik de baby niet eens kunnen aanraken, met die meute babyzotten die de mijne zijn.

Nu niet vergeten om de wekker te zetten. We moeten er al voor tien uur zijn en tegenwoordig staan wij maar op tegen dan.