San’s Weblog

Ik moest zo een dubbel van een factuur hebben van Electrabel. Dus wat doet een mens? Hij pakt ‘een’ factuur, belt het nummer dat erop staat voor informatie, houdt de factuur bij de hand want ge weet op voorhand dat uw klantnummer gaat gevraagd worden, en wacht geduldig tot hij iemand aan de lijn krijgt om een dubbel te kunnen vragen (uiteraard van een andere factuur, anders kon ik evengoed een kopie gepakt hebben, niewaar).

En dan begint de frustratie, want het is geen persoon die opneemt, maar een machine die eerst vraagt om uw klantennummer in te typen. Daarna doorloopt het een menu met u: voor dit, druk 1, voor dat, druk 2, … Dan kies je en dan krijg je … geen persoon aan de lijn, maar een nieuw menu waaruit je moet kiezen én nog één en nog één en nog één … Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik minstens vijf menu’s heb moeten doorlopen. Integendeel. Het zou mij niet verbazen als het het dubbel was, maar misschien overdrijf ik dan wel weer.

Uiteindelijk heb ik zo’n 10 à 15 minuten aan de lijn gehangen. Betalende lijn uiteraard. Alsof ze een dienst gaan aanbieden aan ‘gewoon’ of zelfs verminderd tarief. Dat ziet ge van hier. En gedurende heel die tijd heb ik niet met één persoon gesproken, alleen met een machine en een antwoordapparaat.

Alsof we nog niet genoeg betalen voor onze electriciteit. Moeten ze ons nog kaalplukken via de telefoon ook. Zo frustrerend.

Blijkbaar moet ik al acht jaar geweest zijn of ouder (of toch alleszins een leeftijd waarop je al lang goed kon praten) vooraleer ik ‘kapot’ juist uitsprak. Voordien was het altijd ‘pakot’ en om één of andere reden bleef ik dat onbewust zeggen. Niet dat ik ‘kapot’ niet kon uitspreken. Ik deed het gewoon niet.

En dat heb ik dan vanavond ontdekt: een pakotte machine. Niet zo maar één: mijn wasmachine. Waarschijnlijk de meest belangrijke machine in heel het huis. Neen, laat die ‘waarschijnlijk’ maar weg. Gevloekt heb ik. Ik stond te beven van nijd en machteloosheid toen ik het ontdekte.

Gisteren nochtans nog twee machines zonder probleem gewassen. Deze morgen voor ik vertrok nog een waske ingestoken en toen ik deze vanavond in de droogkast wou steken bleek hij nog kletsnat. ‘Geen probleem’ dacht ik, even laten bijzwieren, maar alhoewel de knop mooi draaide kwam er geen zwierbeweging in de trommel. Uiteindelijk de volledige was met de hand uitgewrongen, want gewassen was hij wel.

Er zit nu nog een was in maar ik vrees dat hij momenteel zelfs niet meer aan het wassen is. Toemme toch. Dit kon ik nu toch echt wel missen.

Gisterennamiddag heb ik een halve dag vrij genomen. Eens niet omdat ik het één of ander voor of met de kinderen moest doen, maar geheel en alleen voor mijzelve.

Enige tijd geleden had ik immers vriendin E. gecontacteerd om het één of ander aan te vragen en van het één kwam het ander en toen zei ze me dat hun kantoor een seminarie organiseerde en of ik geen zin had om deel te nemen en aangezien ik altijd al ongelooflijk geïnteresseerd ben geweest in sociaal recht wou ik direct ‘ja’ zeggen, maar heb ik toch eerst eens gekeken of ik alles georganiseerd kreeg vooraleer ‘ja’ te zeggen.

Want het seminarie begon om 17u en normaal gezien ben ik dus pas in Gent om 16u50 en tegen dat ik dan alle kinderen afgehaald heb en thuis ben is het dan al gauw 17u40 en den anderen is normaal gezien pas thuis om 18u45. Dus moest ik vragen aan den anderen of hij op die dag vroeger thuis zou kunnen zijn, moest ik een halve dag op het werk kunnen nemen om de kinderen om 16u van school te kunnen halen en moes ik zien hoe het te regelen voor Zelie haar activiteiten op dinsdag.

Gebel, gemail, geregel en organisatorisch kwam het in orde. Zodus kon ik mij inschrijven en gisteren was dan de dag aangebroken. Praktisch ging het allemaal vlotter dan verwacht. Ik was om 15u in Gent, kon nog even langs thuis passeren voor ik de kinderen van school afhaalde. Om 16u20 waren we dan allemaal thuis, Michel was ondertussen ook thuis, Zelie had nog tijd om een deel van haar huiswerk te maken en zo vertrok ik dan met haar om 16u45 om haar af te zetten aan de balletschool (vrienden konden haar afhalen en aan de muziekschool afzetten en ze kwam dan te voet naar huis) en om klop 17u kwam ik binnen in het gebouw van het seminarie.

Er was voorzien om 2,5u seminarie te geven met een koffiepauze ertussen en de tijd vloog voorbij. Interessante onderwerpen, goede sprekers, vlot gebracht en boeiend. Meer moet dat niet zijn. De laatste spreker was mijn oud-prof sociaal recht. Altijd één van mijn lievelingsproffesoren geweest en hij is nog niets veranderd.

Daarna was er nog een walking dinner om af te sluiten. Lekkere hapjes, lekker eten, beetje gebabbeld en dan op tijd naar huis. De nacht van maandag op dinsdag had ik maar 3 uur geslapen en ik begon stilletjes aan door mijn benen te zakken. Eigenlijk, het feit dat ik niet in slaap ben gesukkeld tijdens het seminarie zegt al genoeg over de kwaliteit van de sprekers en de onderwerpen.

En vanaf nu weer doen wat ik deed nadat ik afgestudeerd was (en waarmee ik gestopt ben door kinderen te krijgen): de evolutie in het sociaal recht meer in de gaten houden en eens een seminarie meer meepikken.

Net een afspraak gemaakt met mijn gyneacoloog. ‘t Was alweer een tijdje geleden en om goed te zijn moet ge dat toch jaarlijks doen.

Ik herinner mij nog toen ik daar voor het eerst ging, zo’n 10 jaar geleden, toen ik zwanger was van Zelie. Een jonge arts, aangeraden door weetikveelwie toendertijd en altijd content over geweest (ondanks de problemen van mijn eerste bevalling). Toen ik een afspraak nodig had, in die tijd en toch ook gedurende een aantal jaren nadien, kreeg ik er altijd één binnen de week. Zelfs voor een routine controle (als ik dus niet zwanger was).

Tegen dat ik moest bevallen van Jan was die termijn al opgelopen tot twee weken en bij Anna nog iets langer. Uiteraard niet voor dringende zaken als ik zwanger was, dan kreeg ik onmiddellijk een afspraak, maar voor de gewone controles was het vooral al bij Anna soms een zoekwerk om een afspraak vier tot vijf weken later vast te leggen.

‘t Is er dus na bijna twee jaar niet op verbeterd: vandaag dus gebeld en ik heb een afspraak in … december. Toemme. Ook nooit goed hé als ge te goed zijt

Vanavond ga ik voor de eerste keer kwissen. Een relatief unicum voor mij. ‘t Is niet dat ik nog nooit gekwist heb. Allez, ik denk toch dat ik ooit al ergens eens heb meegedaan met een kwis. Eigenlijk weet ik het dus niet zeker, dus vandaar: een relatief unicum.

Het is met een paar mensen van het project en ik weet zeker dat zij dat wel al gedaan hebben, gekwist. Ik heb hen gewaarschuwd dat ik ‘niets’ weet, maar ik mocht toch meegaan. Ik hoop dus dat ik af en toe een inval heb en zo niet, dan zal ik toch een mooie decoratie zijn. Maar het is voor het goede doel (‘k wist ‘t kwis van Hand in Hand t.v.v. mensen-zonder-papieren), dus sowieso is het goed om alleen al mee te doen.

Tijd om te vertrekken. Duim eens dat ik ook iets kan antwoorden?

Er waren halve plannen voor vandaag. Vaag  overeengekomen vorige vrijdag: als er zondag niets te doen was en als het mooi weer zou zijn en als … Ge kent dat wel. We gingen deze voormiddag bellen om te concretiseren.

Anna was lastig deze ochtend en klaagde over oorpijn. Nu ja: ze klaagde eigenlijk ook gewoon, oorpijn was maar één van de dingen. Aandacht is waarschijnlijk het beste medicijn, een beetje Junifen helpt ook altijd en ja hoor, een half uur later was er niets meer aan de hand.

En toen werd er eindelijk over en weer gebeld om concreter af te spreken en bleken we alletwee een beetje niet veel zin te hebben. Hier omdat ik een beetje ongerust was over Anna, daar omdat er hoofdpijn was en kinderen die niet echt zin hadden om iets te doen.

In plaats van weg te gaan met de kinderen heb ik dan maar gekookt, een middagdutje gedaan, de kinderen fruit gegeven en de keuken opgekuist en dan voor het avondeten gezorgd.

‘t Is ook een plan.

Nu bijna zeven jaar geleden (specifiek op 17 december 2001) had ik een perte totale met onze toenmalig auto. De auto was om zeep, ik kwam er van af met een paar builen en sneden. Sneden in mijn hoofd en gezicht die moesten genaaid worden en dus enorm gebloed hadden, maar al bij al had ik dus niets.

Toen reed ik met de auto naar het werk. Tot een paar maand voor het ongeval kon dat niet anders omdat ik ook nog in Knesselare werkte en het openbaar vervoer nemen tussen Gent-Knesselare-Brugge is niet echt aan te raden. In juli was ik gestopt in Knesselare en dus was het enkel Gent-Brugge, maar ik was die autorit gewoon en had nog niet naar alternatieven gekeken. Tot die noodlottige dag. Toen werd ik wel verplicht een alternatief vervoermiddel te vinden.

Er werd een treinabonnement aangeschaft, met in het achterhoofd dat, eens de nieuwe wagen er was, ik wel weer met de auto zou gaan. Maar toen bleek dat ik even rap was op het werk met de trein als met de auto én dat met de trein reizen zo veel ontspannender was. Ik heb dan dat abonnement blijven verlengen, ook toen de nieuwe wagen er was. Sinds januari 2002 ga ik dus met de trein naar het werk.

Van het station naar mijn werk is toch wel een wandeling van een 25min en toen ik hoorde dat mijn werkgever fietsen staan had voor haar personeel, heb ik er mij eentje toegeëigend (met toestemming uiteraard). Dat was in september 2002. De afstand werd zo ingekort tot 10 minuten én bovendien kreeg ik er nog wat extra oefening bij. Mooi meegenomen dus.

Die fiets, dat was niet veel om naar huis over te schrijven. Een oud bakske, verroest langs alle kanten, geen vitessen, maar het reed en deed wat het moest doen en het allerbelangrijkste: blijkbaar was hij het stelen niet waard. Menig collega heeft er al ettelijke fietsen opzitten, wegens de vorige gestolen. Ik dus niet.

Deze ochtend, toen ik bijna op het werk was, heeft mijn trouwe metgezel er de brui aan gegeven. Bovenop één van de brugjes hier voelde ik mijn stuur scheefzakken en iemand die iets van fietsen kent weet dat dat geen goed teken is. Afgestapt om te kijken wat het probleem was en toen ik er iets harder op duwde bleek ik het stuur in mijn handen te hebben: de stang was volledig doorgeroest. Een groot geluk dus dat het in twee stappen gebeurd is, anders had ik mij waarschijnlijk wreed lelijk bezeerd.

Met veel moeite (ah ja, want een voorwiel dat niet bestuurd kan worden is nogal onhandig) ben ik nog bij de fietsenmaker geraakt, maar hij raadde mij aan om geen geld meer te steken in de reparatie: ik moest afscheid nemen van mijn trouwe ros.

Een nieuw tweedehands ros is besteld en wordt in orde gemaakt terwijl ik dit schrijf. Straks, tegen 16u, mag ik het gaan afhalen. Hopelijk zal het mij even goed dienen als het vorige.

Als ik mijn pantoffels aan heb, slof ik met mijn voeten. Met schoenen aan niet (of toch ongelooflijk veel en veel minder). Ben ik de enige die dat doe?

Er zijn dingen die ik wil schrijven en ik kan niet.

Kan niet, omdat ik er al flarden van vergeten ben en gedeeltelijke dingen dan niet meer zo leuk zijn. Kan niet, omdat ik er niet mag over schrijven. Kan niet, omdat ik eigenlijk niet wil. Kan niet, omdat.

Dus ga ik maar niet schrijven. Dat is ook een mogelijkheid.

Dat ik sociaal niet altijd aangepast ben, dat heb ik al meerdere keren geschreven (denk ik toch). Dat ik mijn best doe om dat te verhelpen, dat misschien ook en vandaag heb ik mijzelf zo overtroffen dat ik mijzelf een pluim gegeven heb.

Het gebeurde aan de tramhalte. Er stond een Engelssprekende mevrouw met twee kinderen en de kleinste daarvan werd blijkbaar aangetrokken door Anna (die engelachtig zat te wezen in de buggy), maar dierf niet dichterbij komen. Zijn iets oudere broertje had die schroom niet en probeerde vragen te stellen aan Anna … in het Engels, waar zij uiteraard niets van begreep.

En zo begon er dus een halve conversatie ook tussen de moeders, of eerder: via mij vooral, vertalend van de kinderen naar de kinderen, van de mama naar de kinderen, van de kinderen naar de mama, van … enfin, you get the picture.

Na veel (onrechtstreeks) gebabbel over en weer tussen de kinderen kreeg ik in de gaten dat ik mijn sociale vaardigheden dan maar beter zou bovenhalen door haar te vragen hoe lang ze in België zou zijn op vakantie en al en zo. Bleek dat die madam een Amerikaanse was (San Fransisco) en niet op vakantie was maar sinds vorige week naar hier, in Gent, verhuisd was. Haar man is overgeplaatst en werkt in Sint-Martens-Latem en nu komen ze een tijdje in België wonen.

En ge raadt nooit wat ik gedaan heb: ik heb de Belgen van hun beste kant laten zien en heb al mijn coördinaten gegeven: adres, telefoonnummer, de hele zwik. ‘k Heb er haar ook bijverteld dat wij de komende twee maanden thuis waren dus dat er plenty time was om samen met de kinderen dingen te doen en Gent te leren kennen.

Isn’t that nice of me? En nu zien of ik haar ooit nog hoor, maar als ze een beetje Amerikaans is, moet ik daar niet voor vrezen