San’s Weblog

Boos! Kwaad! Pissed f*cking off!

Toemme toch. Soms kunnen mensen u echt laten voelen alsof ge de pest zijt die absoluut vermeden moet worden.

Eerst thuis. Nu op het werk. Zooo klein voel ik mij nu.

Het Sint-Barbarcollege bestaat dit schooljaar 175 jaar en dat zal dus gevierd worden.

Gisteren de ‘openingszitting’ met ‘De eerste show’. Ik was nieuwsgierig want er was gezegd dat het heel interessant zou worden én leuk. Jammer genoeg was ik zo ‘dom’ om alle vier de kinderen mee te nemen en terwijl de drie oudsten eigenlijk wel relatief stil waren, kon dat van Anna niet gezegd worden.

Niet dat ze weende of zo. Absoluut niet. Eigenlijk was ze wel braaf: ze hield zichzelf mooi bezig met op en af trappen klimmen en op en af stoelen te kruipen, maar ze deed alles onder begeleiding van veel gekwetter zodat ik na een half uur maar heb besloten om de kinderen mee te nemen naar de speeltuin naast het gebouw.

Dat half uur dat ik er geweest ben heb ik er dus niets van gehoord: of ik liep achter Anna die soms toch dreigde het ‘podium’ op te lopen, of één van de drie anderen wouden mij iets vragen.

De speeltuin was wel leuk. De kinderen hebben er zich goed kunnen uitleven. Louis, Jan en Anna vonden het fantastisch, Zelie hield het voor bekeken na een drie kwartier en is terug gekeerd naar de show. Tegen dat het gedaan zou zijn zijn we teruggekeerd om deel te nemen aan de receptie.

De show is nog een half uur uitgelopen en tijdens dat half uur dat we aan het wachten waren zijn er nog een paar kinderen (vijfde en zesde leerjaar) buiten gekomen en hebben zij met Louis, Jan en Anna gespeeld. Ze hadden alle vijf dolle pret en ik had zo de indruk dat die twee kindjes zich moesten uitleven na bijna twee uur stilzitten.

Maar de receptie was goed: veel broodjes, croque monsieurs, warme beenhesp en een variëteit aan warme hapjes: kippeboutjes, kroketjes, pizzatjes, … Daarna konden we ons nog tegoed doen aan een lekker mini-dessertbuffet waar vooral veel toetjes met chocolade lagen.

Gezien ik niet de meest sociale persoon ben heb ik mij in het begin bezig gehouden met achter de kinderen te lopen (kwestie van toch niet zielig over te komen door alleen te staan) en te zorgen dat zij eten hadden en de mensen niet stoorden. Later werden we aangesproken door een koppel en daarna is er nog een koppel komen bijstaan en zo hebben we de avond afgesloten met een zeer leuke babbel.

‘t Was bijna half tien vooraleer de kinderen erin lagen en dat is vandaag te merken aan Anna. Ze heeft wel tot negen uur geslapen maar bij het minste was ze op haar tenen getrapt.

We hebben (zeer) laat ontbeten dus heb ik haar maar voor het middageten in bed gestoken om haar dutje te doen: ze zal er meer aan hebben dan nog een uur op eten te moeten wachten.

Een ganse dag off-line. Behalve vorig weekend, toen ik gewoon niet thuis was, is dat in eeuwen niet meer gebeurd.

Dat on-line zijn, dat is soms een soort verslaving. Als ik thuis ben ga ik geregeld naar de computer om te kijken of er geen nieuwe mails zijn, of er niemand iets gepost heeft op zijn/haar weblog of om gewoon te surfen.

Met vorig weekend eruit te zijn merkte ik zondagavond, toen we terug thuis waren, dat ik dat in het geheel niet gemist had, dat on-line zijn.

Vandaag dus nog eens een hele dag off-line en dat doet wel deugd. Pas vanavond laat (het was al 23u gepasseerd - m.a.w. ben ik 24u weg geweest) de computer open gedaan en ja, er waren een hoop mails en er waren een paar mails bij die ik misschien beter een beetje vroeger had gelezen en beantwoord, maar niemand ligt er van wakker of gaat ervan dood dat dat niet gebeurd is.

‘k Ga daar weer eens een beetje meer gewoonte van maken want ik heb daar altijd van gehouden om zo af en toe onbereikbaar te zijn.

‘Er is nog altijd uwen GSM’ hoor ik jullie denken. Awel, dan hebben jullie maar gedeeltelijk gelijk. Ja, ik heb een GSM, maar goed werken doet ie niet meer: als er iemand mij wil bellen besluit hij spontaan om zichzelf uit te zetten. Batterij probleempje denk ik.

Concreet houdt dit in dat, als ik niet af en toe mijn telefoon controleer om te zien of ie nog aanstaat (en dat doe ik niet echt), hij voor hetzelfde geld uit staat. Tot daar mijn bereikbaarheid dus en alhoewel dit een aantal mensen serieus op de heupen kan werken, stoort het mij in het geheel niet

‘Onze’ Colruyt sluit. Tot ergens eind februari. Bijna vijf maanden gaat dat duren want ze gaan uitbreiden en vergroten, wat op lange termijn alleen maar positief is maar op korte termijn minder is.

Want nu moeten we naar ‘de grote’ Colruyt op de ring en daar zit het altijd stampensvol van het volk. Niet dat ‘onze’ Colruyt weinig volk had, maar in vergelijking was het te doen.

Maar! Maar! (uiteraard is er een maar) Gisteren kreeg ik een brief in de bus van ‘onze’ Colruyt. Dat ze gingen sluiten, en waarom, en hoe lang en alles en zo. En in die brief zat een ‘Publikaart’ waarmee ik de komende vijf maanden 3% korting ga krijgen op al mijn aankopen in een andere Colruyt.

Dank u zeer, ‘onze’ Colruyt en tot binnen vijf maanden.

Via

Om 21u thuiskomen in een volledig donker en doodstil huis, dat doet wreed vreemd aan.

Niet dat er iets mis was. Iedereen lag gewoon al te slapen. Zeer rare gewaarwording, dat wel.

Kijk zie: meneer Urgh is niet alleen in zijn stille vreugde.

Na een hele dag niet on-line te zijn geweest vanavond dezelfde vaststelling gedaan. Mijn hart maakte zowaar een klein sprongetje van blijdschap

Ik vind dat jammer ze, persoonlijk, dat ‘het frietkot’ uit ons straatbeeld aan het verdwijnen is. België is, dacht ik, het enige land die dat heeft (en als er ergens anders zijn, awel, het zijn na-apers maar toch leuk dat er daar dan ook zijn).

In Oudenaarde is het frietkot op de markt een paar jaar geleden moeten verdwijnen wegens ‘te lelijk’ om zo midden op de markt te hebben. En het frietkot dat aan de kerk stond is zo ook eerst verhuisd naar een zijpleintje om dan volledig verwijderd te zijn uit het centrum.

Er zijn uiteraard nog friet’dingen’ in Oudenaarde. ‘Dingen’ zeg ik want dat zijn geen frietkoten meer: het zijn restaurants/snackbars/brasserieën of hoe je het ook wil noemen, ook al verkopen ze daar hetzelfde als in een frietkot. Want ze zijn nu gevestigd in een huis, een gebouw, en dus zijn het geen ‘koten’ meer.

In Gent zijn er zo ook al een aantal verdwenen. ’Het blauw kot’ bijvoorbeeld is ook weg en nu is er ‘Het blauw kotje’ (de naam alleen al), een etablissement (van dezelfde mensen, daar niet van) op de hoek van het plein waar het voormalig frietkraam stond. Doodjammer. En het zal wel niet het enige zijn dat (al) verdwenen is.

Persoonlijk vind ik dat absoluut niet leuk. Nul komma nul gezelligheid want het is daar te warm en het stinkt. Dus hoe ‘gezellig’ ze het ook inrichten, liefst van al zet ik daar geen voet binnen.

De charme van zo’n frietkot gaat dus verloren.

Naast Oudenaarde en Gent (waar ik weet van heb, het zullen er dus wel ongelooflijk veel meer zijn) willen ze nu ook in Eeklo het frietkot wegdoen en blijkbaar zijn de mensen daar niet mee akkoord. En die ‘de mensen’, dat ben ik ook.

Deze keer kunnen we er (misschien toch) iets tegen doen. Er is een comité (http://www.studiomuscle.com/blog/2007/09/12/save-the-frietkoten/) dat er zijn schouders onder zet en er is een petitie (http://www.petitiononline.com/frietkot/petition.html) opgestart. Dus, doe uw duit in het zakje en teken die petitie want hoe lelijk sommige frietkoten ook mogen zijn, het is een deel van onze bekendheid als Belgen en we moeten ons erfgoed beschermen.

Mijn handtekening staat er al onder. Nu nog de uwe. Tekenen! Doen!

‘t Is tegen mijzelf dat ik dat zeg hoor: eindelijk! Domme kalle en alles en zo.

Op 18 november zal het twee jaar geleden zijn dat ik ons inschreef bij het dienstencheques systeem. Twee jaar geleden dus dat wij geen kuisvrouw meer hebben of enige andere hulp in het huishouden (behalve de hulpvaardigheid van mijn schoonmoeder al meer dan één keer, waarvoor eeuwige dank). Twee jaar dus dat ik het zelf doe en gezien ik het toch een beetje druk heb (kwa understatement kan dat tellen) dat ik dat niet zo vaak doe. Ons huis is niet het toonbeeld van netheid, kan je wel stellen.

Maar vandaag eindelijk de knoop doorgehakt, de site bezocht, een firma gezocht, de telefoon opgepakt en mij aangemeld. Voila! Het is gebeurd: we zijn ingeschreven. En nu is het wachten geblazen en zien wat ze onze richting uitsturen.

En ik ben eerlijk geweest, want het zou de eerste keer niet zijn dat een poetshulp moedeloos wordt en het aftrapt. Dus gezegd dat we iemand met sterk karakter nodig hebben en die van aanpakken weet.

We zullen zien wat de toekomst brengt.

En nu vrijdag eens binnestappen bij Die Swaene om de hoek met de strijk: nog iets dat al lang geleden moest gebeurd zijn.

Na de keuken, nu de opkuis. Ons (praktisch) leven valt langzaam maar zeker in zijn plooi.

Het is nu al de derde dag dat ik terug aan het werk ben. Drie dagen. En ik zou het nog echt leuk vinden ook ware het niet dat ik direct met een kl**te tekst opgescheept zit om te verbeteren: lang, moeilijk, veel te controleren en dus gaat alles traag vooruit en hebt ge de indruk dat ge een ganse dag eigenlijk niets gedaan hebt … behalve één tekst … van de 22 die ik moet controleren.

Maar los daarvan is het fijn om terug te zijn. De collega’s zijn nog niet allemaal terug uit vakantie, maar die collega’s waar ik het best mee overeen kom en met wie ik ga eten zijn wel al terug. Na een deugdoende vakantie bij iedereen is de sfeer nog ontspannen en het is dus wel leuk terug te zijn.

Al drie dagen ga ik nu ook met de fiets naar het station, in plaats van met de auto. Want ik moet geen kinderen afzetten op drie plaatsen, dus kan ik de wagen maar best laten staan: goed voor het milieu én voor mijn (abominabele) conditie. Het is maar voor deze week, maar toch.

Telkens ik ’s avonds terug in Gent kom begint mijn hart wel te kloppen van anticipatie: gaat mijn fiets er nog staan? Zal hij ondertussen niet gestolen zijn? Ik heb gelukkig van die felroze fietstassen zodat ik hem meestal al van ver opmerk en dus slaak ik al drie dagen een zucht van opluchting.

Maar gisteren was er wel iets bizars toen ik mijn fiets ging losmaken: ik merkte op mijn achterste spatbord een kleine rechthoekige fluo-oranje sticker op met daarop de tekst ‘gemerkte fiets’. Van de schrik heb ik het er direct afgetrokken

Mijn eerste gedacht was dat een dievenbende het geplakt had: stickertjes plakken en als ge niet reageert dan denken ze dat ze de fiets gewoon kunnen meepakken zonder dat iemand het direct gaat merken. Maar als ik er verder over nadenk, lijkt mij dat toch niet de goede verklaring.

Weten jullie meer?