Familieuitstap

Maanden geleden was er zieligkijken: Twenty One Pilots kwam naar Brussel en alle vier vonden dat toch wel zeer goed.

Ik ken veel muziek en tegelijk ken ik ook niets: ik ken bandnamen, deuntjes, soms hier en daar een titel van een liedje, maar het verband tussen de verschillende onderdelen leggen zit er niet altijd in. Dus vroeg ik wie dat waren.

Ik denk dat de kinderen toen ‘Stressed out‘ hebben opgelegd en uiteraard deed ik van ‘Ah! Die! Die vind ik wel goed’. Daarna volgden nog een reeks nummers die ik bizar genoeg kende.

Veel palaveren later (gelukkig was het een concert waar het lang duurde vooraleer het uitverkocht was) besloten om dan maar tickets te kopen: voor mijzelf en voor alle 4 de kinderen (én ook voor een vriendin van Zelie): we gingen er een familieuitstapje van maken en voor één uitzonderlijke keer zou een late avond voor Jan en Anna eens mogen.

Begin september was het drama: we kregen de schoolkalender van de basisschool te zien en toen bleek dat de week van Anna’s Ardennenklas samenviel met het concert. Tranen. Veel tranen. Anna zou niet mee kunnen gaan en ze zat daar dus al maanden naar uit te kijken. Het alternatief was gelukkig ook een goede troost.

Het ticket was in no time wel weg: Zelie nam het over als verassing voor de verjaardag van haar beste vriendin … die dus nog 2 maanden heeft moeten wachten vooraleer ze wist dat ze meeging. 2 maanden hebben ze dat kind geplaagd met ‘toch jammer dat je er niet bij kan zijn hé’.

Het werd uiteindelijk ook nog spannend voor Zelie want die was zondag ziek geworden: keelontsteking, en zat dus al sinds maandag thuis. Gelukkig voelde ze zich al beter gisteren en met nog wat pijnstillers lukte het aardig. We waren allemaal alleszins opgewonden.

aanschuiven

Soit. Concert zelf dus. Gisterenavond.

Eerst kregen we Bry te zien. Zelie wou absoluut op tijd op het concert zijn om hem te zien. Blijkbaar volgt zij hem al een tijdje op Youtube. En ze had gelijk: zeer zeker meer dan de moeite waard. Goede show, goede set, zeer goede keuze van Twenty One Pilots om hem als voorprogramma te zetten. De zaal was zeer goed opgewarmd en iedereen had er nog meer zin in.

En daarna een half uurtje wachten op de hoofdact en het zat er boenk op, vanaf de eerste noot.  Ambiance, show, energie. Zeer, zeer goed, ondanks dat de akoestiek in Vorst niet altijd je dàt is. Ik heb staan meezingen en -dansen en vooral genoten, zowel van het concert als van de kinderen die hun zo ongelooflijk goed aan het amuseren waren.

De mannen vlogen van hier naar daar en dat was soms ook letterlijk te nemen: op een ik-en-een-gij stonden ze plots tussen het publiek links, dan weer op een podium achteraan, klom de zanger op een soort stelling/paal zodat hij hoog boven het publiek stond, werden ze op handen gedragen door het publiek en speelden ze zo verder, … Machtige avond gehad en niet alleen de kinderen.

Spiekpietjes

Als ge anderen hun blog leest kunt ge nog eens inspiratie opdoen.

Het plan was om deze vakantie op vrijdag op uitstap te gaan. Ik dacht aan de Grotten van Han of de Efteling. Probleem was: A en Z. 4 en 5 jaar, dat is nog heel klein eigenlijk en beide ideëen waren misschien toch een beetje te lastig met hen, alleen al aan de autorit er naartoe denkend.

En toen las ik Lilith haar blog over haar uitstap naar Oostende en ik wist het: de Spiekpietjestentoonstelling zou ideaal zijn: niet te ver, niet pokkeduur en ge moest daarvoor niet ontiegelijk vroeg opstaan om er het maximum uit te halen (het is vakantie voor iets hé).

We hadden dus een zeer gezapige voormiddag. Jan besloot bij zijn vriend te gaan spelen, Louis en Zelie bleven thuis, en zo vertrok ik kort na de middag met Anna en A en Z richting Oostende.

De tentoonstelling was een schot in de roos, volledig op maat van (kleine) kinderen gemaakt. We waren duidelijk niet de enigen die op het idee gekomen waren: de parking stond overvol en er was toch wel een serieus lange rij voor de kassa, maar dus de moeite van het wachten waard.

spiekpietjes-lange-rij

De kinderen kregen elk een eigen audioapparaat om het verhaal te kunnen volgen (vonden ze fantastisch) en daarna gingen we op zoek naar de verborgen spiekpietjes.

We hebben er een kleine 2 uur rondgelopen en de kinderen hebben zich rotgeamuseerd.

Daarna was het tijd om nog even in het fort zelf rond te lopen en uiteraard om richting zee te trekken: je kan toch geen bezoek aan Oostende brengen zonder een wandeling aan/langs het strand te maken.

We hadden geen geluk met het weer: het was al koud om te beginnen en tegen dat we halverwege onze wandeling waren (richting pier en terug) begon het te regenen. Maar ondanks dat was het een mooie – en vermoeiende – wandeling: niets zo zalig als goed ingepakt langs het water te lopen.

Tegen dat we terug aan de wagen waren stond hij er nog moederziel alleen en waren wij toch wel redelijk verkleumd. Blij dat we konden instappen en ons opwarmen.

oostende-eenzame-auto

 

 

Carpoolen

Anna turnt al een aantal jaar, maar vorig jaar klikte het helemaal niet met de juf en toen ze hoorde dat diezelfde juf dit jaar opnieuw les ging geven zag ze het helemaal niet zitten om verder te doen.

Wat vindt Anna leuk aan turnen: de oefeningen, het balanceren, de sprongen … Ze wou eigenlijk uiteindelijk acrobatisch turnen doen, maar daar was een ‘uitnodiging’ voor nodig. Ze was wel goed op weg, want halverwege vorig jaar mocht ze naar de gevorderden groep gaan.

Geen turnen dus en toch iets zoeken dat ze heel leuk zou vinden en dus kwam ik uit bij de circusschool. Ah ja, want als er daar niet aan acrobatie gedaan wordt, waar dan wel.

Het voorstel viel zeer goed in de smaak en toen we op de website keken naar de mogelijkheden stelde ze zelf voor om te beginnen met het multidisciplinair circus: zo kon ze van vanalles proberen om dan te besluiten wat ze nu écht graag wou doen en wat niet. Of misschien beslissen dat ze alles wou blijven doen. Kan ook natuurlijk.

De lessen gaan door in Malem. Niet dat Gent nu zo groot is, maar dat ligt toch wel een eindje van het centrum vandaan. De bus dus maar: de fiets is iets te gevaarlijk voor een 10-jarige wegens toch de binnenring over te moeten. Bovendien zijn de lessen van 17.30u tot 19.00u en met de wintermaanden voor de deur wil dat dus zeggen: koud én donker.

De eerste lessen heeft Zelie haar vergezeld om zeker te zijn dat ze de juiste bus nam en op tijd afstapte. Inmiddels gaat ze alleen.

Gaan is geen probleem: rond 17u zijn er nog voldoende bussen. Terugkeren daarentegen … Als ze heel, heel rap loopt, dan kan ze een bus hebben onmiddellijk na de les, tenminste als de les dan ook nog eens heel stipt stopt. Maar als de les een ietsiepietsie uitloopt of ze is wat trager, dan mist ze haar bus en is het rap 20 minuten wachten. Opnieuw: wintermaanden, donker, koud, brrr … Bovendien was het dan rap 20.00u tegen dat ze thuis was.

Ik stuurde begin deze maand dus een mailtje naar de school om te vragen of er geen kinderen in onze buurt woonden waar ze dan ’s avonds na de les eventueel mee kon gaan. Wegens omstandigheden kon de mail maar vandaag overgemaakt worden aan de andere ouders en kijk, vanavond al antwoord: vanaf maandag zal Anna (minstens) in de buurt worden afgezet.

Joepie! Een pak van mijn (bezorgde) moederhart.

Oh ja, en die lessen, die vindt ze ongelooflijk wijs: ze is doodcontent met de verandering en ook met de variatie.

 

Een boek begod!

Kijk: Lien heeft een boek geschreven. Over het dieet dat/de levenswijze die ze de laatste maanden volgt.

Vanavond was het de voorstelling van het boek en wij waren uitgenodigd. Ik moest nog met Z naar de zwemles (de allereerste, dus neen, ‘voor één keer’ konden wij die niet overslaan) en dus kwam ik een beetje later toe, maar heb gelukkig niet al te veel gemist.

Er waren speeches, drankjes en hapjes en vooral, heel veel bekend volk wat maakte dat er veel bij te praten viel.

Zoals gewoonlijk hebben we de boel daar gesloten en zijn we nog verder gaan babbelen bij de auteur thuis, tot ze ons daar ook buitenkegelden (niet echt hoor 😉 ).

Maar vooral: apetrots op die madam. Dat ze dat dus maar gedaan heeft. Chapeau! En ook: succes!

20 jaar – 40 jaar

Gisteren was er een jubileum te vieren: de winkel van vrienden van ons bestaat dit jaar 20 jaar. Voor elke ‘mijlpaal’ doen ze wel iets speciaals en het idee was dit jaar om een quiz te doen voor de klanten.

Ze vroegen aan den anderen om hem in elkaar te steken, wat hij met veel plezier wou doen. Bijkomend voordeel daaraan: dat maakte dat er natuurlijk vooraf veel afgesproken moest worden om de quiz en de vragen en de organisatie en zo te bespreken en zagen we elkaar toch wat vaker.

Maar dus gisteren. Aangezien Michel hem in elkaar gestoken had en ik dus de vragen al kende (ongeveer dan toch: weetwel, al die voorgaande besprekingen maakten dat de vragen natuurlijk ook getest moesten worden) hadden ze mij en Zelie gevraagd om op de avond zelf ook een beetje te helpen. Met heel veel plezier dus.

quiz-verbeteren

’t Was een heel leuke avond: ik zit veel liever achter de verbetertafel op zo’n avond dan aan een quiztafel. Maar ook, ze hadden ‘tekstballonnen’ voorzien waarop iedereen hun boodschap aan de winkel kon meedelen én ermee op foto kon, allemaal zeer professioneel. En toen beseften vriendin E. en ik dat wij eigenlijk, feitelijk dit jaar al 40 jaar bevriend zijn. We hebben dat dan ook (uiteraard) vast laten leggen voor de eeuwigheid.

40jaar

Nog eens 40jaar erbij E.?

 

I do I do I do

Het was eens een keer iets anders: een trouwfeest overdag. Begonnen rond 11u om te eindigen tegen 17u. Geen dansfeest. Wel een fantastische locatie waar we eerst een zeer aangename receptie in de zon hadden in de prachtige binnentuin in zeer goed gezelschap en met veel gezelligheid. Daarna de voetjes mogen aanschuiven aan één van de twee enorm lange tafels in de galerijen waar we verder deden met de gezelligheid, leuke speeches en vooral veel en heel lekker eten.

gedekte-tafel

Een feest dat ook volledig bij het koppel paste. Ze kennen elkaar al meer dan 25 jaar en trouwden pas deze zomer. Het voordeel, zo liet de bruid ons weten: je nodigt enkel mensen uit die je er écht bij wil hebben. En dat waren onder andere wij. Een heel leuk en speciaal gevoel.

bruno-tessa-binnenkomst

Het was wel een beetje een geregel, zo een trouwfeest overdag. Onze eigen kinders zijn groot genoeg om alleen thuis te blijven, maar A en Z nog helemaal niet. Een oplossing werd gevonden in de vorm van D, hun verzorgster van in het CKG, die de eerste uren overbrugde en anderzijds onze eigen Louis, Jan en Anna die zich de erop volgende uren over de kinderen bekommerden. Ah ja, als Louis kan gaan babysitten, dan kan hij toch ook even op zijn pleegbroer en -zus passen en hij deed dat met verve.

En alles is zeer goed verlopen, zowel bij ons als bij de kinders.

Nog een voordeel van zo’n trouwfeest overdag: je bent op tijd thuis om nog een gezellige avond met je gezin door te brengen en je zit op tijd in bed 😉

Zilveren feestje

De trouw, dat is te lang geleden. We kennen elkaar ondertussen toch al een paar jaar. Als ik mij niet vergis zo’n 10 jaar, maar dus geen 25 jaar.

Ik herinner mij een ‘werkbezoek’ voor Het Project aan het Puppetbuskersfestival in 2006. Een madam kwam mij aanspreken. Dat ze mij volgde op het internet en dat ze het leuk vond om mij ook eens irl te ontmoeten. Een madam met lef, dacht ik, want ik zou dat nooit doen, zo op een wildvreemde afstappen. Een madam waar ik onmiddellijk een goed gevoel bij had.

Een jaar later vervoegde diezelfde madam Het Project en leerden we elkaar beter kennen. En beter en beter en beter. En zo leerde ik (en den anderen) ook haar wederhelft kennen en haar grote gezin en hadden we dus direct nóg iets om over te klappen.

Sindsdien is het alleen maar toffer en beter en leuker en intenser geworden, die vriendschap en niet alleen tussen de madam en mij, maar ook met de wederhelften van ons beiden.

Gisteren hadden we de eer om erbij te mogen zijn op de viering van hun 25 jaar huwelijk en het werd, uiteraard, een ongelooflijk leuke avond, volledig in hun stijl. ‘In hun stijl’ betekent een hartelijk ontvangst, meer dan voldoende eten, een weerzien met andere, gemeenschappelijke vrienden en uiteraard blijven plakken tot de laatste om de avond in stijl af te sluiten, zoals we gewoon zijn.

Op de volgende 25 jaar!

Einde van de vakantie

Ik had nog één dag verlof op het werk en dus nam ik hem vandaag maar op. Afgesproken met vrienden en ’s middags toegekomen op de Blaarmeersen met Jan, Anna en A en Z.

Jan wou eerst niet meegaan: geen zin om te zwemmen. Gelukkig waren we nog iets vergeten thuis waardoor ik nog een toertje deed met de wagen en Jan toch nog besliste om mee te gaan.

We nestelden ons in de Krekenput en de kinderen amuseerden zich zeer goed: meer dan zand en water hebben kinders uiteindelijk niet nodig. De volwassenen hadden daardoor de tijd om gezellig te babbelen en ondertussen regelmatig de kinderen te tellen.

We zijn niet te lang gebleven want morgen 1 september. Maar Anna wilde nog op de grote glijbaan waardoor we op het gras belandden aan het strand. Daar waren opnames bezig voor Karrewiet en toen Anna en haar schoolvriendin, die ze was tegengekomen, dat ontdekten moesten ze natuurlijk meedoen. Er zou een filmpje gemaakt zijn, maar ik vind het nergens terug 🙁

Het is uiteindelijk (gelukkig) toch niet laat geworden. Mooi op tijd thuis om tijdig te kunnen eten zodat A en Z zeker op tijd in hun bed zaten voor de eerste schooldag. Maar alleszins een mooie afsluiter van de vakantie.

Een avond aan zee

Deze ochtend had Jan zijn eerste competitiewedstrijd in Torhout.

Prachtig warm weer en een zalig wind. Ze speelden een heel mooie match en de competitie was goed ingezet.

Toen we in Gent kwamen bleef alleen de warmte over: niets van wind. Ik miste de koelte van Torhout. En dus stelde ik voor om naar zee te rijden. Gewoon. ’s Avonds.

We kwamen toe tegen 18.30 en zijn gebleven tot bijna 21u en het was gewoonweg zalig: een zo goed als leeg strand, lekker warm (31 °C) en een opkomende zee.

Uitgaan

Het is zo ver: onze huismus (Louis) had besloten dat hij ook wel eens wil uitgaan. Met de vrienden van de scouts ging hij gisterenavond naar een chirofuif in Beervelde. Go figure.

Maar daarvoor was er eerst BBQ bij ons met twee scoutsvriendinnen en de papa van één van hen (een vriend van ons, dat wel). Het plan: de papa voert ze naar de fuif en ging dan naar huis wegens afgepeigerd want rechtstreeks komende van een weekje Parijs met de dochter. Ik haalde ze dan ’s nacht op en ging hen mooi terug thuis afzetten.

De afspraak was dat ze tot 1u mochten blijven: het was voor de meesten de eerste fuif. Ik was zeer benieuwd of het Louis ging bevallen.

Zorgen om niets, want om 23u kreeg ik al een sms met de vraag of ze tot 2u mochten blijven. Direct erop een sms van de papa dat het OK was voor hem, dus antwoordde ik maar dat het ook goed was voor ons.

Toen ik ze dan om 2u ophaalde waren ze allemaal zeer enthousiast en ongeveer het eerste dat Louis zei was dat hij dat nog wilde doen.

Ik zal maar blij zijn zeker dat hij dan tenminste van achter zijn computer komt 😉