San’s Weblog

Einde vakantie en dus mocht de schoolroutine weer aanvangen. Op 1 september wordt die wel een beetje gewijzigd, toch in de zin van kinderen afzetten. Waar het normaal gezien van groot naar klein is, is het op 1 september dus omgekeerd.

Eerst Anna afgezet in de peutertuin. Ik had een beetje (veel) drama verwacht want Anna wil niet meer naar de peutertuin, zoals ze ons de laatste dagen wel meermaals had meegedeeld. Dat ze daar geen keuze in heeft, dat gaat er nog niet in uiteraard, en dus had ik er geen goed oog op, deze morgen. Maar het begon goed toen ik haar uit de auto kreeg via het ballonnenafleidingsmanouvre: aan de ingang van de kleuterschool hadden ze ballonnen opgehangen en dus zijn we maar die poort doorgewandeld. Eens binnen heb ik haar zonder wenen kunnen overdragen aan de kinderverzorgster en blijkbaar heeft ze zich de ganse dag gedragen als een engeltje. Ze is zelfs met de andere kindjes gaan slapen, iets wat ze de afgelopen vakantie nog amper gedaan heeft.

Daarna was het tijd om Jan af te zetten. Hij mag naar de tweede kleuterklas dit jaar, wat betekent dat hij nu één van de ‘grote’ kindjes is op school: het eerste en tweede kleuterklasje zijn in een andere straat gevestigd, vandaar dus. Eerst verborg hij zich achter mij, maar zijn beschaamdheid was rap voorbij en binnen de kortste keren was hij al aan het rondfietsen en aan het spelen.

Terwijl hij dus nog een beetje moest wennen, was ik beginnen praten met de juffrouw van de eerste kleuterklas en uiteraard over het feit dat Anna ook zou beginnen na de herfstvakantie en dat ik haar toch zou moeten inschrijven. De juf keek mij eens aan met opgetrokken wenkbrauwen en zei dat er misschien een probleem dan zou zijn want de klas was volzet. Ik stond redelijk perplex: sinds Zelie in 2003 begon in de school is de eerste kleuterklas nog nooit volzet geweest. Er was nooit sprake van een wachtlijst of zich opjagen en behalve Zelie heb ik dus Louis en Jan nooit op voorhand ingeschreven tot ongeveer een week voor ze begonnen. Een lichte paniek maakte zich dus van mijn meester want een alternatief heb ik niet echt in gedachte. De juf zag mij dus wit wegtrekken en raadde mij aan om zo rap mogelijk langs het secretariaat te gaan: misschien dat er toch nog één plaatsje was, maar zeker wist ze het niet.

Het goed humeur van de eerste twee ‘drops’ was dus op slag weg en bloednerveus reed ik dan met de oudsten naar de school. In plaats van eerst met Zelie en Louis naar hun klas te gaan kijken, was het dus eerst richting secretariaat. Met paniek in mijn stem (en ja, tranen in mijn ogen want dat gebeurt bij mij als ik paniekeer) vroeg ik dus of het waar was dat de eerste kleuterklas volzet was, en het eerste spontane antwoord was ‘ik dacht van wel, ja’, en toen ‘ik zal eens kijken’. Er werden lijsten bovengehaald, pakken papieren, nog een andere hoop papier, een nieuwe lijst. Er werd gebeld met de juf van de eerste kleuter om namen op de lijst te controleren en te zien of er niemand vergeten was. Na een tiental zeer bange minuten viel het definitieve verdict: er was nog één plaatsje vrij. Opluchting mens, ge kunt u dat niet inbeelden. We hebben onmiddellijk ter plekke alle formulieren ingevuld en de nodige handtekeningen gezet en het is nu officieel: Anna kan na de herfstvakantie starten op school. Dezelfde school als haar broers en zus.

Zelie stond de hele tijd bij mij en even later kwam Louis er ook bij staan en we stonden daar dus alledrie bijna te bibberen op ons benen, maar eens alles in orde bleek konden we eindelijk zonder zorgen naar hun klassen gaan kijken. Het waren twee blije kinderen: de klassen zijn volledig overgegaan, niets gemixt en dus zitten ze bij dezelfde vriendjes als vorig jaar. Zelie zit ook bij de leraar waarop ze gehoopt had. Gezien Louis geen voorkeur had was hij dus ook blij met zijn lerares. Hij zit bij dezelfde lerares als Zelie indertijd, dus wij kennen haar ook al een beetje.

Vanavond zijn ze allemaal blij thuis gekomen, de twee oudsten met een pak huiswerk al … voor mij: boeken kaften. Louis zijn boeken waren tegen morgen en daar heb ik mij dus eerst aan gezet en die zijn gedaan. Voor Zelie heb ik nog tijd tot woensdag. De helft is nu al gedaan maar na meer dan drie uur kaften heeft mijn rug het begeven en de andere helft zal dus voor morgen zijn.

Tweede schooldag morgen en voor mij mijn tweede werkdag. Morgen meer daarover. Nu eerst gaan slapen.

Als kinderen naar het buitenland gaan moeten ze een identiteitskaart hebben met hun foto op. Die is dan twee jaar geldig. Al goed en wel, denk ik dan, als het al kinderen zijn want eenmaal de echte babyfase voorbij veranderen ze wel, maar blijven ze herkenbaar. Maar wat als het nog baby’s zijn? Ik zou de mijne alleszins twee jaar later er niet echt meer in herkennen hoor.

Maar we wijken af. Waarom ik hierover begonnen was? Awel, gisterenavond viel mijnen frank dat Anna, Jan en Louis nog zo geen identiteitskaart hadden. Zelie had er al één van toen ze op kamp is gegaan met de scouts (ze zijn naar Nederland gegaan), dus dat was al in orde. Nu de andere drie nog.

Deze voormiddag dan maar opgetrokken naar het Zuid. Eerst naar de fotograaf om gruwelijk veel geld te betalen voor pasfoto’s. Gruwelijk veel vind ik want behalve dat ene fotoke hebben ze dat niet meer nodig hé. Dat was in het shoppingcentrum en vandaar was het dus maar het plein oversteken naar de stadsdiensten.

We hadden geluk: er was maar één wachtende voor ons en dus was het zo goed als direct aan ons: een mooie bezetting van de loketten en dan gaat het wel vlot.

En zo stonden we een uur later weer thuis, volledig in orde. Nu kunnen ze dus ook twee jaar voort met die kaarten. Ge kunt nooit weten dat we volgend jaar nog eens het zot in onze kop krijgen en op reis willen gaan.

Mag ik even stoefen. over mijn kinderen. Niet dat ik dat anders ook niet doe, maar dus dan nog eens.

Grote kuisdag vandaag en morgen en de drie oudsten hebben zeer goed geholpen. Zelie in de eerste helft. Terwijl ik nog aan de brunch zat was zij al boven op haar kamer aan het opruimen. Daarna ben ik haar gaan helpen en hebben we samen afgestoft, gestofzuigd, opgeruimd, dingen versleurd van links naar rechs en terug, … Zelfs als ze het meer dan beu was deed ze nog voort. Grote pluim dus voor ons juffrouwke.

Daarna mocht ze rusten en was het aan de jongens om hun steentje bij te dragen en alhoewel ik hen al eens meer tot de orde moest roepen hebben ze toch meer dan hun best gedaan: alles mooi gesorteerd en weggestoken, afgestoft, gestofzuigd (tot hij het begaf), dingen versleurd van hier naar daar en terug, geveegd, …

En daartussen liep Anna. Ik vreesde dat ze achter onze rug alles weer zou uithalen, maar dat heeft ze niet gedaan. Ze liep tijdens de hele kuisnamiddag bij ons, zowel in haar en Zelie hun kamer als in Jan en Louis hun kamer, maar nooit echt in de weg en ze liet al het opgeruimde mooi staan.

Mijn kinderen hebben hun pluimen echt verdiend vandaag.

Eindelijk nog eens een rustige dag vandaag. Ganse dag niets gedaan en deugd dat dat kan doen.

Anna heeft deze ochtend geslapen tot bijna 11u. Het was de de laatste dagen al overduidelijk dat ze dringend aan rust toe was en ze heeft dat vandaag duidelijk genomen. Een ander kind krijgt ge dan. Geen drama’s meer voor het minste. Goed voor ouders en kind dus.

In de namiddag zijn we even tot bij mamie gereden. Even een bezoekje en ook een paar dozen halen want het wordt tijd dat we de keukenkasten leegmaken: we hebben nieuws gekregen dat ze hier volgende week beginnen.

Jan is duidelijk ook moe want tegen dat we toekwamen was hij in slaap gevallen. Geen slecht humeur van deze keer toen ik hem wakker maakte, ‘t was nog dat geluk. Voor de rest was het gezellig, zoals altijd en we hebben het niet te laat getrokken. Ik wou dat de kinderen vanavond zeker op tijd in bed zaten, vooral Jan en Anna dan want ze hebben duidelijk opnieuw nood aan een vaster ritme.

Voor het het eerst in weken zaten Anna en Jan op uur in bed. Op tijd gegeten, in bad en zelfs nog tijd over voor een verhaaltje. Eens in bed heb ik geen kik meer gehoord en ik vraag mij af hoe lang ze morgenvroeg zullen slapen.

Voor de komende weken, tot we op vakantie vertrekken, staat er niets speciaals meer op de kalender, en dat is maar goed ook. Af en toe gaan we nog een uitstapje maken, maar het zal nu echt op vakantieritme zijn: op het gemak en niets moet, alles mag.

Van de Gentse Feesten dus. Ge moet daar nu niet plots iets meer dramatisch achter zoeken.

Nu ja, eigenlijk hebben wij, zijnde de kinderen en ik, ze vanavond afgesloten. Op maandag is er toch niets meer te doen voor kinderen: circusfestival is afgelopen sinds vrijdag en Puppetbuskers en MiramirO hadden allebei hun laatste dag vandaag. Vorig jaar hebben we dan zo’n maandagnamiddag rondgelopen op de Feesten en het is toch maar triestig en de kinderen meenemen naar één of ander optreden, dat zie ik nog zo niet direct zitten.

Maar vanavond hebben we afgesloten in schoonheid … en laatheid: nog een laatste dag genieten van MiramirO. We hebben de namiddag doorgebracht op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein, zijn naar huis gekomen om iets te eten en dan zijn we met ons vijven terug gegaan om verder van de optredens te genieten. We hebben nog een paar pareltjes mee kunnen pikken: de fantastische sprongen in The Bounce, nog een stukje Living Room: een fantastisch stukje koorddansen, een ballet op koord en soms zelfs in spiegelbeeld en daarna de gekke paarden en ruiters van The Horsemen. Na het etenzeer mooie flamenco en zo veel meer in Un Poco Carmen om de avond af te sluiten met Menus Larcins en dus achter een reuzenhand aan te lopen om te zien waar het volgende stukje zou gespeeld worden.

Tegen 23u dus naar huis terug gekeerd met drie kinderen. Er waren vriendjes aanwezig van Zelie en Louis en Zelie mocht nog voor één voorstelling bij hen blijven. Achteraf zouden zij dan Zelie thuis afzetten. Cliffhanger vond ik namelijk ook een ideale voorstelling om met kinderen naar te gaan kijken en het was Zelie volledig gegund. Had ik een babysit gevonden voor vanavond, dan had ik ook nog eens gekeken samen met Zelie én Louis, maar Anna en Jan moesten dringend naar bed en zodus zijn wij naar huis gegaan.

Ondertussen is het laatste kuiken ook thuisgekomen. Op de valreep hebben ze nog een bui op hun hoofd gekregen, maar blijkbaar nét op het moment dat de voorstelling afgelopen was. Qua timing gesproken.

Morgen zal het dus kalm zijn en ik denk dat we niet verder gaan dan twee straten verder: Bataclan II heeft morgen zijn laatste dag en hoogstwaarschijnlijk sluiten wij de feesten daar af … als het niet regent natuurlijk.

Maar het werd tijd dat het gedaan is: Anna weet niet meer waar ze staat van vermoeidheid (één keer een middagdutje gedaan op tien dagen én veel late avonden), Jan volgt op een haar na en eigenlijk kunt ge mij ook ongeveer bijeenvegen. Vanaf overmorgen er opnieuw dus een beetje routine insteken en het eerste dat terugkomt is het middagdutje voor Anna … en ik denk dat ik er hier en daar ook wel eentje zal meepikken.

Gisteren koud en miezerig en herfstweer. Vandaag was de zomer terug. Zalig.

Ideaal om een namiddag op de Kalandeberg door te brengen voor het Puppetbuskersfestival: leuke voorstellingen in de zon. Ideaal weer voor Louis om bij een vriendinnetje te gaan spelen, vooral omdat dat in een grote tuin kon die nog afgewerkt moet worden en die nu veel leuke, geheime plekjes heeft. Ideaal om te genieten in de binnentuin van het EFTC van een zalige voorstelling vooraleer naar huis te gaan om te eten en Jan en Anna in bed te steken. Ideaal om de avond af te sluiten om de niet-nader-genoemde-site en er een beetje te lang te blijven plakken met Zelie en Louis: we zijn nog maar een half uur terug thuis en terwijl ik Zelie en Louis in bed stak heb ik Michel dan maar aangemoedigd om mij op die niet-nader-genoemde-plaats af te lossen: er zaten (en ‘zitten’ duidelijk) daar vrienden en het was zeer gezellig.

Hopelijk is het morgen ook zo ideaal want dan ga ik naar mijn eerste voorstelling van het straattheaterfestival gaan kijken ’s avonds en mooi weer zou dus ideaal zijn: het is in openlucht. Of is dat overmorgen? Niet belangrijk, als het maar ideaal blijft.

Al jaren is het op het Sint-Pietersplein te doen voor de 11 juli viering in Gent. Toen ik nog mijn stage deed en vlak bij de Overpoort woonde, passeerde ik ’s ochtends en zag de laatste voorbereidingen. Tegen dat ik ’s avonds naar huis ging zat ik dan middenin de ambiance. Soms bleef ik dan hangen, soms niet.

Eens we verhuisd zijn naar ons huidig huis ben ik er eigenlijk niet meer geraakt. Dat is ondertussen tien jaar geleden dus. Het ligt niet direct ‘op de weg’ en zo speciaal naar daar trekken om min of meer bekende groepen te zien, daar had ik geen zin in. Vooral ook misschien omdat het feest zelf mij niet echt interesseert: ik ben een Belg die Vlaams spreekt. Het enige leuke aan 11 juli voor mij is dat ik op een bedrijf werk die zijn werknemers die dag vrij geeft.

Maar ik ben nu een maal thuis en gezien er twee kinderen minder waren dit jaar en ik op het programma zag dat er toch kinderactiviteiten waren, ben ik er vandaag maar eens naartoe getrokken. Met de fiets en Jan reed zelf (en goed dat hij dat doet).

Wij zijn er rond half twee toegekomen en toen was het eigenlijk al bijna afgelopen voor de kinderen. Of neen. Ik moet het anders zeggen. Voor de kinderen begon het om 12u en het was de hele namiddag. Van 12u tot 13u was er straattheater en dan tot 14u was er kinderdisco en daarna waren er nog verschillende workshops voor kinderen. Maar! Uiteraard is er een maar!

Een paar opmerkingen dus. Ten eerste: wie krijgt het nu in godsnaam in zijn hoofd om kinderactiviteiten te starten om 12u. Wanneer moeten we ons gasten dan eten geven? Om 11u? Het is vakantie! Hallo! Iemand met kinderen in de organisatie? TIjdens de vakantie gaat het allemaal wat trager en dus om 11u eten is een beetje bij het haar getrokken, nietwaar. Zeker als ge tijdens het schooljaar al nooit om 11u eet.

Ten tweede: workshops voor kinderen, wreed leuk, maar sinds wanneer zijn alle kinderen direct minimum 6 jaar? En waarom kunnen dat geen open dingen zijn zodat iedereen kan deelnemen als ze toekomen? Want niet iedereen weet 1. op voorhand of ze zullen afzakken of niet. Als ge met kinderen op pad gaat wacht ge graag een beetje het weer af; 2. dat die workshops er zijn: als ge besluit om eens een kijkje te gaan nemen, dan doet ge dat soms op den bots; 3. dat ge u op voorhand moest inschrijven. Ik lees Gentblogt, maar niet iedereen doet dat.

Dus hebben wij het einde van de kinderdisco meegemaakt en een beetje rondgelopen op de rommelmarkt. Daarna zijn we de binnenkoer van het Huis van Kina overgelopen om een beetje in de tuin van de abdij rond te lopen. Gelukkig hebben kinderen niet veel meer nodig dan een helling en een beetje ruïnes om zich te amuseren.

Na de tuinepisode heb ik mij op het terras op de binnenkoer zelf gezet terwijl de kinderen het (reuze)speelgoed, dat - zeer positief - vrij te gebruiken was, op diezelfde binnenkoer inspecteerden en gebruikten. Opnieuw weinig zeer-kleine-kinderen kindvriendelijk speelgoed (er was zo’n plastic wip-achtig ding), maar ook al konden Jan en Anna het speelgoed niet gebruiken zoals het zou moeten (een reuze vier-op-een-rij spel, dat gaat hun petje te boven … en ook hun hoogte), ze hebben andere manieren gevonden om zich ermee te amuseren (jammer genoeg was er weinig toezicht bij dat speelgoed want toen ik Anna zag rondlopen met reuzegrote mikado stokken hield ik serieus mijn hart vast).

Wij hebben onze namiddag daar afgesloten met een ijsje en ja, ik ben dus niet content van de organisatie en zo maar ondanks dat hebben de kinderen zich geamuseerd en ik zo ook en dat is wat telt. Na het ijsje zijn we terug op de fiets gekropen richting EFTC om naar Lejo te gaan kijken. Afgesproken met een goede vriendin om nog eens naar de show te gaan bekijken: we hadden hem al vorig jaar al een paar keer gezien maar hij was zalig en de kinderen waren er dol op, enfin, Jan, Louis en Zelie toch want Anna was nog te klein om er veel van te beseffen.

Jan heeft zich weer kostelijk geamuseerd. Anna was de eerste helft doodsbenauwd. Die oogjes en vingers, ik denk dat ze het een beetje te beangstigend vond om die ‘apart’ te zien, zonder lichaam eraan. Toen er ongeveer halverwege een soort vogel opdook die dan opera begon te zingen, is Anna bijgedraaid. Toen werd kreeg haar nieuwsgierigheid en liefde voor muziek de overhand op haar angst en is ze ervan beginnen genieten. Er kwamen nog momenten waarop ze zich naar mij draaide en zich probeerde weg te steken, maar die duurden amper een paar seconden en toen kreeg de nieuwsgierigheid weer de overhand. Dan toch nog een geslaagd einde van de avond (en zeker dan dat klapke achteraf).

De schilder moest langskomen om een productje op de muur te doen tegen het één of ander, en wanneer dat kon? Want het best zou zijn dat we dan de hele dag niet thuis waren wegens dat dat productje wel serieus stonk.

Vandaag moest Louis op kamp vertrekken. We moesten deze morgen om half elf aan het station zijn en dus, om onszelf te troosten dat we nu maar met drie meer waren (overdag toch), had ik Jan en Anna een dagje zee beloofd: op die manier was iedereen de hele dag de deur uit.

We waren op tijd aan het station om Louis af te zetten en uit te wuiven. Eigenlijk kon ik mij de moeite gespaard hebben, want binnen de twee minuten van toegekomen te zijn was Louis al zo opgeslorpt in de groep en met zijn vriendjes, dat hij al niet meer wist dat wij daar nog stonden. Maar onze trein vertrok later dan zijn trein, dus wat doet een mens dan? Wachten hé en hem effectief uitwuiven toen ze eindelijk naar het perron vertrokken. De wachttijd trouwens nog nuttig ingevuld door met een andere mama te babbelen en direct een lift te versieren voor Louis om naar huis te komen.

Eens Louis weg was, was het dus tijd om mijn ticket te kopen en dan ook te vertrekken en aanvankelijk had ik er nog goede hoop in. In het weer dan. Eens op het perron bleek het overtrokken te zijn, maar droog en uiteindelijk is dat het belangrijkst. Het bleef droog tot ongeveer twee minuten voor de trein binnenreed, en toen begon het te druppelen en eens we op de trein geïnstalleerd waren begon het te gieten … en het heeft niet meer opgehouden.

In plaats van te gaan uitwaaien aan zee, zijn we gaan uitregenen maar ondanks het kl*te weer was het toch een fijne dag. We hebben een aangenaam kleine pizzeria gevonden met lekker eten, daarna zijn we een kijkje gaan nemen op de Mercator. Vandaar naar de vismarkt gewandeld maar wegens dat het slecht weer was was er geen enkele boot uitgevaren en was er dus ook geen verse vis. Niet getreurd: we zijn dan naar de zee gegaan om daar pootje te baden … in onze rubberen laarzen (ik was zo slim geweest om ons die aan te doen). Als kers op de taart zijn we dan nog een ijsje (de kinderen)/pannenkoek (ik) gaan eten vooraleer op het gemak terug naar huis te keren.

Om half zes waren we terug thuis, de jassen volledig doorweekt maar al bij al nog warm en we hebben een goede dag gehad. Vijf minuten later hadden we alledrie onze pyjama, kamerjas en pantoffels aan en konden we ons volledig opwarmen.

Eens Anna in bed lag heb ik mijn kleren weer aangetrokken: even uit het oog verloren dat ik nog een vergadering had, maar tegen dan kon ik er weer tegen en had ik er geen probleem mee om het vuile weer nog eens te trotseren, met de fiets deze keer. Gelukkig was het eindelijk droog toen ik terug naar huis keerde.

We zitten gezellig in de zetels, TV te kijken. Anna zit naast mij.

Plots zet ze zich recht in de zetel, gaat kaarsrecht staan en veklaart, out of the blue, zeer zelfverzekerd: ‘Anna is grote meid’.

Ik lag strijk.

Het is ondertussen een paar jaar geleden. Wij liepen in Oostende en gingen naar het Marie-Joséplein toen ik ze in de etalage zag. Ze schreewden het uit in de meest opzichtige kleuren en ik had er een instant hekel aan. Loeilelijk vond ik ze.

De kinderen waren erbij en, vooral dankzij de kleuren, werden ze er als een magneet naartoe getrokken. Het was dan nog een kinderwinkel ook en aangezien ze toch een nieuw paar nodig hadden heb ik ze in de plaats een deftig paar kunnen aansmeren. Over mijn dood lijk! dacht ik toen.

Maar vandaag ben ik gezwicht. Het is er uiteindelijk van gekomen en de kinderen hebben hun eerste paar. Nu, niet alle kinderen want Zelie zit er blijkbaar ergens tussen (het gaat per twee maten en de ene waren te nipt juist en de volgende maat te groot), maar Louis, Jan en Anna hebben er nu wel: Crocs!

Nu, de kleuren vallen nog mee. Jan heeft er in een soort bruin/groen, Louis heeft zwarte (de mevrouw had ook knalgele van Sponge Bob mee en ik heb rap gevraagd om die weg te steken, wat ze zeer goed begreep) en Anna heeft er in lichtgroen.

Moeder wordt dus softer met de jaren. Binnenkort gaan ze nog helemaal over mij heen lopen.