San’s Weblog

Mijn wederhelft had al een tijdje geleden afgesproken met ‘zijnen maat’ om vandaag samen iets te doen.

Ik vind dat altijd grappig die afspraken. Dienen maat, ik ken die dus al een tijdje (toch zo’n vijftien jaar en een half) en als die twee afspreken loopt er altijd wel iets niet zoals gepland. Meestal spreken ze af om naar de film te gaan en gewoonlijk loopt er dan wel iets mis.

Het plan voor vandaag was opnieuw: samen naar de film. Gisteren bleek evenwel dat het plan veranderd was. Ze zouden naar het concert van Arno gaan vanavond in Vorst. Smerig uiteraard, want ik was niet meegevraagd. Bygones.

Daarnet kreeg ik telefoon. Dat het concert gedaan was en dat hij niet wist wanneer hij zou thuiskomen. ‘Zijnen maat’ had wel gezegd dat hij hem naar huis zou brengen, maar zeggen en doen … en daar kon ik volledig inkomen. Zoals gezegd, ik ken zijnen maat. Of beter: ik weet dat hij het wel zal doen, maar het zou mij ongelooflijk wreed verbazen moesten ze nu rechtstreeks van Vorst onderweg zijn naar hier en als Michel hier dus binnen een klein half uur toestuikt.

Maar heel dees historie eigenlijk om het volgende. Toen Michel belde vroeg hij mij te raden wie, of all people, hij daar bij aanvang tegen het lijf was gelopen. Bleek het mijn broer geweest te zijn, heeltegans uit Holland om naar Arno te komen kijken. En nog meer toeval: toen het concert gedaan was liep hij mijn schoonzus toch ook niet tegen het lijf zekers!

Ja meneer, de wereld is klein. In een volzet Vorst twee mensen tegen het lijf lopen zonder afgesproken te zijn. Het moet maar lukken.

Met dat papa nu in het ziekenhuis ligt (het gaat beter trouwens en er is een diagnose die enerzijds meevalt en anderzijds nog eens lastige periodes zou kunnen opleveren, maar soit) is mijn broer gisteren dan eens afgekomen uit Nederland, waar hij woont dus, om een bezoekje te brengen.

Gisterenavond moest ik dan bij mijn zus zijn voor mijnen rug en toen ik onderweg belde naar mijn papa om te vragen hoe het ermee was, zei hij mij dat mijn broer en zus iets zouden gaan eten. Dat vond ik uiteraard veel  interessanter dan gemarteld te worden (want hoeveel deugd het achteraf ook doet, de behandeling zelf is geen sinecure) en dus sprak ik met zus en broer af om de behandeling te wisselen voor een etentje.

We zaten dus met zijn drieën op restaurant en beseften plots dat dit de allereerste keer is dat wij dat ooit hebben gedaan. Niet dat we nog nooit samen op restaurant zouden gezeten hebben. Dat wel. Maar dan zaten daar ook andere mensen bij: papa, partners, kinderen, …, nooit zo alleen met ons drietjes.

Het was zeer gezellig en toen we afscheid namen reden we elk weg in onze respectievelijke auto’s.

Mijn broer heeft nog bijna de hele weg naar Gent voor mij gereden en soms naast mij. Aan het laatste ronde punt voor de autostrade waren er plots twee auto’s tussen ons en tegen dat ik het rond punt af was zag ik nog net de achterlichten van mijn broer zijn auto verdwijnen in de bocht van de oprit.

Mijn broer reed precies mijn leven uit en ik werd er zowaar een beetje triest van. Alsof Nederland nu zo ver weg is.

Louis speelt met een blokkenpuzzel (zo een met kubussen en elk vlak vormt een puzzel). Jan komt erbij zitten.

J: Mag ik meespelen?

L: Neen, dit is voor grote jongens.

J: Maar ik ben een grote jongen.

L: Ja, maar het is voor grotere jongens.

J: Maar ik ben al een grotere jongen.

L: Neen. Voor andere grotere jongens.

J: Maar ik ben een andere grote jongen…

Tja, als hij iets wil, dan weet hij het zeer goed uit te leggen.

Hmm, vijf minuten later en Louis heeft het opgegeven en Jan heeft alle blokken mooi in de doos gelegd … maar geen puzzel gemaakt

Kijk zie, mijn familie wordt almaar bekender en bekender.

Eerst worden hier en daar gevraagd aan mijn wederhelft om foto’s te trekken/gebruiken/whatever.

Nu wordt sebiets ook mijn broer op fotografievlak een bekende naam: de website is er alvast en vanaf 17 juni begint de eerste van zijn twee opeenvolgende tentoonstellingen in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in Oisterwijk (weliswaar in Nederland maar ‘t is niet zo ver, vlak bij De Bosch).

Ga dat zien! De eerste tentoonstelling, die loopt tot 24 juli, gaat over de natuur in Nederland. De tweede gaat over landschappen en fauna in het Groene Woud en loopt tot 1 september (tevens de dag trouwens van zijn 38ste verjaardag).

Hopelijk kan hij dat dan goed vieren hé: een mooie verjaardag en succesrijke tentoonstellingen.