San's Weblog

‘Gelukkig nieuwjaar’ zou je maar mogen wensen in januari, dus in de wijk waren we er vandaag nog op de valreep bij.

Geen ‘Muziek op sletsen’ dit jaar, maar een gezellige drink op het kruispunt van de twee straten die het woonerf vormen.

Toen ik om iets na 11u toekwam vond ik de opkomst nogal teleurstellend, maar een half uur later was er al een pak meer volk en uiteindelijk werd het een zeer gezellige bedoening met een zeer mooie opkomst.

Cava, fruitsap, rode en witte wijn en een gezellige vuurkorf om jezelf een beetje aan te warmen. Ik denk dat de consesus was dat we dit eigenlijk sowieso elk jaar zouden moeten doen.

Het nieuwe jaar werd nu ook gewenst in de wijk. Nu focussen op de activiteiten voor het volgende jaar.

Er was zon voorspeld voor gisteren, zondag. Gelukkig, want het de jaarlijkse ‘aperitief in het park’ van onze wijk en als kersverse secretaris van het buurtcomité was ik daar nu echt dat ietsje meer bij betrokken.

Maar toen ik zondagochtend mijn ogen opendeed, dacht ik dat ik nog ergens aan het dromen was, want ik hoorde regen. Even gecontroleerd bij mijn onderbewuste en neen, ik had het toch niet gedroomd: het regende niet, het goot.

Om 10u55 trok ik mijn deur open om te kijken of de aperitief nu wel zou doorgaan en alsof het een geschenk uit de hemel betrof was het gestopt met regenen. De andere buren waren al volop bezig met de stoelen te verhuizen en dus trok ik rap huiswaarts om (een deel van) de drank uit de frigo te halen zodat die ook kon verhuisd worden.

De aperitief kon klop om 11u beginnen en ik vermoed dat het toch zo’n half uur droog is gebleven. Misschien iets meer. Maar het droge weer kon niet blijven duren en de hemel heeft zijn sluizen dan toch maar weer opengezet. Niet zo hard als in de voormiddag, maar de regen kwam toch gestaag.

Gelukkig laten wij ons niet klein krijgen door een beetje regen. Gewapend met paraplu’s kwamen de buurtbewoners toch af, al was het maar voor even. Om te babbelen, goede dag te zeggen, in een rapke of een traagke iets te drinken. Kennismakingen werden hernieuwd en andere werden gesmeed. Er werd veel gebabbeld en van groepje naar groepje gegaan.

Om 13u was het afgelopen. Officieel dan toch, want het volk was nog niet weg. Uiteindelijk zijn we alles beginnen opruimen rond 13u30.

Het was, ondanks alles dus, toch maar weer een ongelooflijk gezellige en leuke, zij het natte, aperitief. Op naar volgend jaar.

De voormiddag was, zoals gewoonlijk, redelijk hectisch. Kwam daar nog bij dat bij de terugkeer van het zwemmen deze middag, de ketting van Louis zijn fiets wel drie keer afgevallen was, en de stresslevels zaten tegen het plafond.

Nu er geen scouts meer is op zaterdagnamiddag heb ik daar dan ook ten volle gebruik van gemaakt. Geen wekelijkse boodschappen. Wel een kopje koffie gezet, een plakske cake (die die Zelie gisteren gemaakt had) erbij, stoeltje buiten op straat, boek erbij, stralende zon en meer moet dat niet zijn.

Of toch wel: het zeer aangename gezelschap van de buren met hun pasgeboren baby (zo’n schatje). De namiddag kon niet meer stuk.

Ideaal om te ontstressen en aan een zeer relaxe avond te beginnen.

Patricia vraagt of wij ook scharrelkinderen waren en daar kan ik volmondig ‘ja!’ op antwoorden.

Als kind woonde ik ook in het centrum, maar toen was Oudenaarde nog niet zo groot/druk als nu. Alhoewel, hoe druk het daar nu is kan ik eigenlijk niet meer weten want ik woon er al jaren niet meer. Maar terug naar vroeger.

Mijn ouders waren zelfstandigen en hadden een huis op de markt met een achteruitgang in de straat parallel ermee. Eén van de weinige huizen op de markt met een achteruitgang trouwens. Een luxe eigenlijk. We hadden ook een stadstuin(tje) waar het heel gezellig vertoeven was, maar echt groot om te ravotten was het niet. Dus trokken wij erop uit, ‘wij’ zijnde mijn broer, zus en ikzelf.

Altijd langs achter, natuurlijk, een straat die eigenlijk wreed kalm was. Dan de straat uit richting Begijnhof waar het zalig vertoeven was met veel gras, kleine straatjes, een afgebrokkelde muur waarachter nog een grasveld lag.

Dat begijnhof lag relatief vlakbij: anderhalve straat ver. Achter het begijnhof lag de kappersschool, nog zo’n favoriete plaats, want rond de gebouwen van de kapperschool lag er gras. Als ik het mij zelfs goed herinner kon je via het veldje achter het begijnhof zo naar de kappersschool.

Eens we een beetje ouder werden (of gewoon roeklozer/zelfstandiger) gingen we nog verder: langs de Schelde tot onder de brug van ‘de grote ring’. De wand daar liep schuin omhoog en dus klommen we daarop om er dan ongelooflijk hard weer af te lopen.

Als tieners waren we dan waarschijnlijk nog meer weg: de fiets op en dan naar de vrienden en vriendinnen.

Mijn kinderen zijn nu ook scharrelkinderen. Dat kan, zelfs in het centrum van Gent, want wij wonen op een woonerf. Het weer is nu weer aan het beter worden en er zijn hier nog (scharrel)kinderen in de buurt en ze beginnen weer allemaal buiten te komen en aan te bellen bij elkaar.

Wij als ouders zijn er niet bij als de kinderen buiten spelen. We komen af en toe eens kijken, maar echt toezicht wordt er niet gehouden. Als we kijken is het eerder voor iets praktisch (komen eten, is dit of dat al gedaan, …) dan om toezicht te houden. Nu blijven ze nog meestal in de straat, maar Zelie is al eens tot in het park geweest met haar vriendin van de straat. Binnenkort zal Louis dat ook wel willen doen.

Uiteraard houdt ik mijn hart vast, als ze daar buiten zijn maar ik herinner mij nog steeds het gevoel van onafhankelijkheid dat dat buitenspelen mij gaf en ook, het gevoel dat mijn ouders toch ongelooflijk veel vertrouwen in ons hadden, en dat is toch iets dat ik graag aan mijn kinderen ook wil meegeven.

En jullie? Waren jullie scharrelkinderen?

Er wonen in onze wijk nogal veel muziekanten. Dat ‘ontdekten’ we met de buurtgroep ergens in juni vorig jaar, tijdens een buurtvergadering. Ge weet wel hoe dat gaat: een agenda met allemaal punten en regelmatig wordt je dan afgeleid en gaat het geplande onderwerp over in iets heeltegans anders.

Het plan rijpte om daar dus iets mee te doen, met al die muziekanten. Eén van de leden van het buurtcomité woont bv. samen met zo’n muziekant en iemand anders van het comité speelde zelf ook muziek en de ideeën borrelden op, zeker toen bij een volgende vergadering bleek dat er centen beschikbaar waren bij ‘De wijk aan zet’ om iets met de wijk te organiseren.

Mensen kwamen samen, andere werden gecontacteerd en zo was er tegen de laatste buurtvergadering, ergens in oktober, plots een heel programma van mensen die zouden optreden en plaatsen waar de optredens zouden doorgaan. Zo wijs zeg, zo een aantal mensen die dingen effectief in orde brengen.

En vandaag was dan de grote dag: ‘Muziek op sletsen‘ in de Waterwijk en voor een eerste editie was het een succes: sommige locaties waren volzet, in anderen was er nog plaats maar overal was er toch wel volk en de optredens werden stuk voor stuk gesmaakt. De sfeer zat er goed in.

Ik had aangeboden om te gaan helpen bij mijn buren, kwestie van mensen te ontvangen en iets te drinken aan te bieden, en dus mocht ik twee keer naar Klingskoorden luisteren. Zeer mooi. Echt waar. Het was echt geen twee keer teveel. Prachtige stemmen, heel mooie samenzang, leuke instrumentale stukjes. Zeer goed dus.

Als bijna afsluiter mochten de kinderen van de wijk hun kunsten tonen en Zelie dus ook. Jammer genoeg werd ze niet vermeld op het programma, maar dat zijn details. Ze stond er toch maar, helemaal op haar eentje voor een kamer vol mensen en ze heeft twee stukjes gebracht met, voor zover ik hoorde, maar één foutje. Chapeau. Dan gaat uw hart nogal zwellen als ouder. Niet dat ze het (bijna) foutloos deed, maar wel dat ze daar dus stond.

Het proefproject is dus gelukt dus met een beetje geluk is er een tweede editie volgend jaar. Ik kijk er nu al naar uit.

Wij wonen waarschijnlijk toch in één van de aangenaamste buurten van Gent en ik vind het zalig om hier te wonen.

Neem nu gisteren. De drie oudsten speelden op de computer en Michel zat buiten op straat te lezen. Anna had haar stoeltje gepakt en had er zich bij gezet en ze straalde ronduit toen ik ook mijn stoel op straat zette om een beetje te lezen. De buren passeren dan en dan wordt er vriendelijk geknikt of een praatje geslaan. Ongelooflijk wijs is dat.

Of neem nu vorige week. Toen de buren vanop de hoek de tafel hadden buiten gezet en de buren van schuinover hadden geïnviteerd om te komen eten en op die manier alle buren zagen passeren en er een praatje mee maakten.

Of neem nu gewoon nu. Het raam staat open in de living en zo horen we de buren die op straat staan te babbelen.

Gewoon een stapke buiten zetten en ge hebt direct kontakt. Zalig toch?

Gelukkig heb ik af en toe nog een beetje verantwoordelijkheidsgevoel. Dubbel geluk dat ik het dit weekend heb boven gehaald want anders was ik het weekend niet doorgekomen.

Vrijdagavond gingen we naar een feestje. Zomaar een feestje. Gegeven door vier meiden die zin hadden om een feestje te geven en dat is altijd de beste reden.

Voor een keer waren we op tijd. Enfin. ‘t Hangt er van af met wat je op tijd noemt. Ik had de uitnodiging een beetje niet goed bekeken en dus waren we eigenlijk een half uur te vroeg. Maar dat is dus op tijd hé Het voordeel daarvan natuurlijk is dat we zo op het gemak hebben kunnen babbelen met de meid waarvoor wij gekomen waren. Eens ‘het volk’ er is moet de gastvrouw dan beginnen rondlopen en tegen iedereen babbelen en wij hebben dus nog gezellig kunnen kletsen. Zelfs vooraleer de muziek te luid gezet werd.

Om half twee heb ik het voor bekeken gehouden. Niet dat het geen leuk feestje was. Integendeel. Maar met het vooruitzicht van de zaterdagvoormiddagactiviteiten en het feest zaterdagnamiddag vond ik het aangewezen om toch een beetje fris te blijven.

Wegens haar ‘ongeVAL’ van woensdag mocht Zelie niet gaan turnen, dus had ik een uurtje extra rust op zaterdagvoormiddag, maar daarna was het weer vollen bak. Gelukkig heb ik toch nog een half uurtje tussendoor gevonden om rap eens langs de braderij in de Brabantdam te passeren. Ik had de tip gekregen dat er in een winkel kinderschoenen te koop waren voor € 25/paar en dat er bottinen bijzaten. Gezien Zelie een deftig paar bottinen nodig had moest ik daar zijn. En ik had (nog) sjans: zes paar schoenen gekocht voor een appel en een ei én nog een klassiek paar voor mezelf ook gevonden.

De namiddag én avond dan doorgebracht op de doop van mijn achterneefje en -nichtje. Het feest was bij mijn nicht thuis in de tuin. Met het ‘mooie’ weer van de laatste dagen was het gras een beetje een sompige brij geworden en mijn nieuwe hooggehakte schoenen hebben afgezien. Gelukkig kwam mijn zus later naar het feest en heb ik haar net voor ze bij haar thuis vertrok nog kunnen bereiken. Anderhalf uur later was ik een paar platte laarzen rijker en mijn voeten en rug hebben er wel bij gevaren.

Behalve het weer was het een leuk feestje. De doop werd tegen de avond gedaan, in de tent in de tuin. Mijn nicht en haar man hadden beroep gedaan op rent-a-priest en dus was er een priester aan huis gekomen om de dienst te doen. Wreed wijs eigenlijk: in plaats van een hondertal mensen zich laten verplaatsen naar de kerk, kon iedereen gewoon plaatsnemen in de tent en de (vele) kinderen bleven gewoon verder spelen.

Uiteraard is het weer uitgelopen: feestjes bij mijn familie hebben zo de neiging dat te doen. Maar deze keer ben ik slimmer geweest met de twee jongsten: er waren bedjes opgezet en zowel Anna als Jan heb ik daar in bed gestoken. Later dan dat ze thuis gaan slapen, maar toch veel vroeger dan dat ze zouden gaan slapen zijn had ik ze niet in bed gestoken. Dan zou het middernacht geworden zijn.

De kinderen hebben lang geslapen deze ochtend: geen kinderstemmen voor 8u, wat dus lang is, zeker voor Jan en die was al vroeger in bed gestoken.

Het was een gezapige dag vandaag. Laat opstaan, met de kinderen in de rij aanschuiven bij de bakker, naar het Apertief in het park gaan van onze wijk. Laat middageten, dutje doen, opnieuw eten, kinderen in bad steken. Een mooi einde van een druk weekend.

Het was een traag begin van de dag. Zelie en Anna sliepen ‘uit’ tot half acht. Jan en Louis heb ik pas gezien om half negen. Een uitzonderlijke luxe.

Alles ging supertraag en uiteindelijk waren we pas tegen elf uur klaar om naar buiten te gaan. Terwijl Anna sliep stelde ik voor om nog even naar de bloemenmarkt te gaan en Zelie en Jan vonden dat een goed idee. Louis wou thuisblijven bij papa.

Na nog wat over en weer geloop konden we een half uur later eindelijk vertrekken (heb ik al gezegd dat het een beetje traag ging vandaag) en net toen we op punt stonden in de auto te stappen passeerde onze buurvrouw met haar kinderen op weg naar … ons buurtfeest.

Oeps. Verdorie. Glad vergeten.

Plannen onmiddellijk gewijzigd, Louis uit zijnen luie zetel gehaald en tot aan het park gewandeld met de drie oudsten (Anna sliep nog altijd) om een glaasje te delen met de buren. En plezant dat het was.

PS: voordat ik commentaar krijg dat ik met de auto naar de bloemenmarkt wou gaan: het was niet uit luiheid, maar om praktische redenen want ik had, naast een hoop bloemen, ook (veel) potgrond nodig en om dat te voet van de Kouter naar huis sleuren terwijl ik op twee kinderen moest letten, zou zo geen goed idee geweest zijn.

Geluk zit in kleine dingen.

De basis van een project omtrent Gelukstraten in Vlaanderen. En jammer genoeg blijken er maar drie te bestaan in gans Vlaanderen. Is dat eigenlijk niet zielig?

Maar er zijn mensen die er wat proberen aan te doen en vanavond doen ze dit hier om de hoek: met een stukje cake en een koffietje lopen mijn buren hier over ‘t straat en slaan een gezellig babbeltje met elkaar.

Nog tot 22u vanavond. Kom gerust eens langs.

Een paar weken geleden zijn ze er aan begonnen: de verbouwing van het beschermd “krot” van naast de deur.

Het zijn serieuse verbouwingen. Uiteindelijk hebben de nieuwe eigenaars een gevel gekocht. Binnenin was er eigenlijk niets meer om naar huis over te schrijven.

We hebben de vorige eigenaar gekend en die heeft ons eens binnengelaten: de muren stonden op blote steen, de vloer beneden half weg, de muren tussen de ruimtes volledig damp, geen trap meer naar boven, geen plafonds meer op de benedenverdieping en eigenlijk zo goed als geen vloer meer op de verdieping erboven zodat je van beneden recht naar boven kon kijken, … Enorm veel werk dus.

En dat werk is aangevangen. Voor de Gentse Feesten hebben ze al een paar containers weggevoerd met stenen die ze weggekapt hebben: de rest van de vloer, de binnekoer, muren? Wreed veel lawaai dus.

Het heeft toen een paar weken stilgelegen met het bouwverlof maar deze ochtend stonden ze daar weer en zijn ze er weer aan begonnen. Uiteraard op een onnoemelijk vroeg uur, maar eigenlijk stoort mij dat niet. Ook het ongelooflijke lawaai van al het kappen en boren en wat voor andere machines ook, stoort mij ook niet echt.

Niet dat ik het leuk vind, integendeel, maar ik kan er mij niet in opwinden. Uiteindelijk gebeurt er eindelijk iets en verbouwingen gaan nu eenmaal niet zonder lawaai.

Maar waar ik de kriebels van krijg, wat mij wél enorm stoort, is de muziek.

Waarom moeten die mannen altijd een radio meehebben én die op volle bak zetten. Vooral als ze zoveel lawaai maken dat ze zichzelf toch niet horen denken, laat staan dat ze een noot muziek kunnen horen.

Zij horen er dus niets van maar ondertussen wordt de hele buurt wel ongewenst getrakteerd op muziek.

Grrrrrrrrrrrrrrr!