San’s Weblog

19u50. De deurbel gaat. Wij verwachten niemand dus wie kan dat zijn op een zondagavond? Enige manier om dat te weten is opendoen dus.

Voor de deur staat mijn papa. Hij gaat naar de film en is een beetje vroeg (twee uur en een half maar met opzet) want wou hij eerst nog een bezoekje brengen.

Dus kijken we nu samen naar De Pappenheimers en ga ik straks met hem mee om iets te gaan eten en een film te gaan bekijken. Joepie! Een avondje uit met mijn papa! Ik ga daar serieus van genieten.

… is een geseling waard’ wordt hier ten huize weleens ten berde gebracht door mijn wederhelft.

Met die gedachte troost ik mij want de gevolgen van de laatste twee dagennachten laten zich meer dan goed voelen.

Eerst was er zaterdagavond. Een heel leuk feestje voor Lien haar 30ste verjaardag. Heel gezapig en gezellig, heel wat afgekletst en gelachen en het was zo leuk dat ik helemaal de tijd uit het oog verloor.

Niet dat ik nog ergens moest zijn, maar meestal als ik wegga zit ik zo met de gedachte in het achterhoofd dat ik er ’s ochtends vroeg uitmoet wegens vier kinderen die nog (steeds) niet uitslapen.

Zaterdag was ik dat helemaal uit het oog verloren. Het was zo leuk dat de tijd echt voorbij vloog zonder dat ik er graten in had en toen ik toch eens op mijn uurwerk keek was het plots 3u. Even kort geschrokken, maar toen ik besefte dat het toch al zo laat was en ik sowieso doodmoe zou zijn zondag, heb ik dan maar doorgezet. Voor een keer was ik immers nog helemaal niet moe en uiteindelijk ben ik om 4u45 in mijn bedje beland.

Pas vier uur later (toch nog zo lang) is de jongste wakker geworden en moest ik opstaan.

Het moe-zijn viel al bij al nog mee. Vooral omdat het gisteren ook nog zeer druk werd: we vierden Jan zijn verjaardag met de (uitgebreidere) familie: mijn zus en gezin, mijn vader en de peter en meter van Jan met hun respectievelijke partners en kinderen.

De kinderen hebben zich gedragen, de cadeaus (een soort pick-up maar met heel grote banden (en veel lawaai), een dierentuin van fisher price (en met veel lawaai), een leesboekje van auto’s (en met lawaai) en drie pyjama’s) werden met een glunderend gezicht opengemaakt en ook onthaald, de taarten (zachte chocolade, rode vruchten crème brulée, citroen merengue, witte suiker met appelen - opnieuw van Françoise) smaakten meer dan lekker en de conversatie was wreed goed. Een leuk feestje en iedereen heeft genoten.

Uiteindelijk heb ik ’s avonds dan nog een bezoekje gebracht aan de (laatavond voorstelling in de) Studio Skoop met vriendin E., haar partner W. en vriend M. De keuze viel op ‘Das Leben der anderen’, film die uiteindelijk vannacht een oscar gewonnen heeft als beste buitenlandse film, en terecht vind ik (ook al weet ik eigenlijk helemaal niet wat de concurrentie was).

OK, het was zeer lang geleden dat ik naar iets anders gekeken heb dan flitsende amerikaanse producties met special effects en zo, dus het was even aanpassen aan het (veel) tragere tempo, maar eens je in de film zat werd je zo meegesleept.

Zeer goed en de moeite waard: kijken zo ik zo zeggen. Enig probleem: ik zat uiteindelijk pas om 1u30 in mijn bed en deze ochtend begon de gewone ochtendroutine weer met opstaan om 6u20 want de vakantie (voor de kinderen) is voorbij.

Eén nacht vier uur slapen en een tweede nacht vijf uur slapen werpt vandaag zijn vruchten af: ik kan gerust zeggen dat ik nogal moe ben. We slepen ons de dag wel door hoor, maar ik hoop dat ik vanavond het karakter zal kunnen opbrengen om op tijd in mijnen nest te kruipen.

Ik moet de mannen gelijk geven: goed dat George Clooney meespeelde. Zelfs al zag hij er niet echt uit (zout en peper baard, gelijk e wat kilo’s extra…).

Genen film voor mij. Ik wachtte maar en wachtte maar en het bleef maar duren. ‘k Wil er niet te veel over kwijt want het is geen slechte film en er zullen wel nog mensen willen naar gaan kijken en die zullen hem wel zeer goed vinden vermoed ik, maar dus niets voor mij.

Enfin, behalve dat wel een leuke avond en nu naar mijnen nest: bijna spookuur, dus zorgen dat ik er geen meer zie vandaag.

Groot event in mijn leven: we gaan nog eens naar de cinema! “We” als in Michel en ik … en zijnen maat en zijn broer (misschien).

Het moet toch wel een jaar of twee, drie, … (meer?) geleden zijn dat Michel en ik samen naar de film zijn gegaan. Ja, tussendoor zijn we een paar keer met de kinderen gegaan, uiteraard naar een kinderfilm, maar niet meer samen naar een film voor grote mensen.

Het moest allemaal een beetje vlug gaan: de maat mailt vandaag dat hij morgen in Gent is en of we mee kunnen naar de cinema. Rap babysit gemaild (leve internet) en die kon gelukkig afkomen, dus alles is in kannen en kruiken. Ik kijk er echt naar uit.

We zouden naar Syriana gaan. Gesprek (ongeveer) tussen de maat en Michel:

m: “is uw madam daar mee akkoord?”

M: “uiteraard: ‘t is met George Clooney”

Denken ze nu echt dat ik zo oppervlakkig ben? Gelijk hebben ze. Als de film op niets zou trekken heb ik tenminste nog een schoon zicht. Dus, genieten wordt het sowieso voor mij.