San's Weblog

Niet die als in ‘ge lukkige verjaardag’ als iemand ouder wordt. Die onthouden we over het algemeen.

Maar kijk. Op een donderdagavond in 1992, na drie weken rond elkaar draaien, exact 18 jaar geleden, werden wij een koppel. Ik vroege uitleg over een briefje dat hij in de  brievenbus van mijn kot had achtergelaten: ‘K aan LO’ en van het een kwam het ander.

De herinnering aan die eerste avond zit er nog zeer vers in. De herinnering aan de datum al veel minder. Wij vieren dat namelijk niet echt, van die ‘speciale’ data.

Gelukkig is er nog de schoonmama die af en toe eens aan onze oren trekt

Net nog eens gemerkt dat den anderen en ik na 17,5 jaar nog steeds op dezelfde golflengte zitten.

Ik las iets waarover ik zeer vertontwaardigd was en toen ik dit begon te zeggen, vulde hij mij gewoon aan, met de exacte woorden die ik ging zeggen (hij had net hetzelfde gelezen even ervoor).

‘t Zit soms in kleine dingen.

Het is toch echt niet mogelijk: nog maar sinds donderdag waren er geen zieken in huis en vandaag weer twee ziek.

Deze ochtend is Michel opgestaan met pijn in zijn oor. Dat ik de dokter van wacht mocht bellen, zegt genoeg over hoeveel pijn hij had. Hij dus naar de wachtpost getrokken met het verwachtte vonnis: oorontsteking.

Deze namiddag dan nog eens een bezoekje aan mijn zus gebracht. Het was geleden van tijdens de zomer, van voor Anna haar dink, dus het werd hoog tijd. Wreed gezellig, zoals altijd. Goed bijgekletst en mijn papa kwam dan ook langs en dat was ook een tijdje geleden dat ik hem gezien had, dus ook leuk bijgebabbeld.

Maar toen werd het tijd om te eten en zat Anna nogal lusteloos aan tafel. Ze vroeg wel iets om te eten, maar eigenlijk wou ze het niet en toen ik aan haar hoofd voelde gloeide ze. Koorts genomen en lap, 38,3 °C.

Vorige week waren de meisjes nog de sterkste, maar het ziet er naar uit dat ik te vroeg gejuichd heb.

Wat doet ge dan als er drie zieken in huis zijn? Niets.

Nickelodeon stond op vandaag en zo keken de kinderen naar aflevering na aflevering van Avatar. Ik zat erbij en speelde een spelletje op de computer. En nog één. En nog één. Tot het mij beu werd en ik eindelijk mijn lui gat ophefte om eens buiten te komen.

Michel en Louis zijn aan huis gekluisterd tot en met dinsdag. Eigenlijk woensdag, wegens feestdag op woensdag en Michel stelde voor aan Louis om samen nog eens brood te bakken. Louis wil een chocoladebrood maken, en dus heb ik, in gezelschap van Anna en Jan (die ik sinds vanavond, na twee koortsvrije dagen, als effectief genezen mag verklaren), nog een paar boodschappen gedaan.

Al enen zieken minder dus. Nu maar hopen dat er geen bij komen de komende dagen. Ge weet nooit, want vrouwen, dat is toch het sterke geslacht, niet?

Jan is al sinds maandag niet zo goed. Lichte koorts, vooral ’s avonds en ’s ochtends en rap moe. Maar het is al een drukke vakantieweek geweest en ik hoopte dat het gewoon vermoeidheid zou zijn.

Gisteren was hij eigenlijk koortsvrij en is hij gaan slapen bij een vriendje maar blijkbaar deze ochtend had hij weer een beetje koorts. Hij zag weer bleek en deze namiddag wou hij eigenlijk niet veel doen, behalve in de zetel liggen en TV kijken. Ik wou nog wat boodschappen doen en in het leuke gezelschap van mijn schoonmoeder en Anna trok ik dus de stad in terwijl de andere drie thuisbleven.

Net voor ik terug thuis was, ik stond op 5 seconden van de voordeur, kreeg ik telefoon. Zelie die meldde dat Jan nu eigenlijk wel heel erg ziek was. En ja hoor, ik ging direct naar boven en hij gloeide van de koorts: 39 °C. Junifen gegeven en een vitamientje en dan zo rap mogelijk in bed gestoken.

Toen we gisterenavond rond 21u thuiskwamen, was er trouwens ook geen spoor van Michel: niet in het achterhuis, niet in de living en we vonden hem uiteindelijk diep in slaap in zijn bed. Ook geveld. Vandaag niet gezien voor de middag toen hij verhuisde van zijn bed naar de zetel. Toen Jan TV ging kijken is hij opnieuw naar zijn bed verhuisd en sindsdien hebben we hem niet meer gezien.

Twee zieken in huis. Hoe lang voor we allemaal geveld zijn?

Daar zijn we dus ook al weer vanaf. Operatie achter de rug en in plaats van afzien op recovery gelijk de vorige keer lag hij kwasie onmiddellijk weer op zijn kamer.

Zo rap zelfs dat hij al geblogd had voor ik kon bellen om te vragen hoe het afgelopen was. Oef!

Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel. Hier thuis dus ook. Den anderen ligt in het ziekenhuis en ik heb dan maar direct het bed gedeeld met een andere man.

Hij is nog niet mis ook hoor: blond, prachtige blauwe ogen. Alleen zijn lengte valt een beetje tegen: amper zo’n 110cm.

Jan had blijkbaar een nachtmerrie vorige nacht en aangezien het bed langs de andere kant toch leeg was heb ik het hem dan maar toegestaan om bij mij  te kruipen. En zo had ik direct ook een beetje gezelschap. Niet dat ik er veel aan had: binnen de halve minuut lag hij weer te slapen en ongelooflijk kort daarna ik ook want ik herinner mij nog dat ik dacht dat ik hem een aaike over zijn hoofd wou geven, maar dat is er niet meer van gekomen.

Met een beetje geluk is Michel vrijdag al weer thuis, alhoewel ik denk dat het eerder zaterdag zal zijn. We zien nog wel. Nu eerst de operatie afwachten en zien wat dat zal geven.

Sinds deze ochtend heb ik buikpijn. Zo geen doffe, ondefinieerbare pijn waardoor ge u ongemakkelijk voelt. Wel zo’n stekende pijn. Messcherpe stekende pijn. In het midden, dan weer wat lager, dan weer links of rechts. Pijnlijk is een understatement.

En vanavond is het ook Gent over Morgen in de Vooruit. Gelukkig was ik al niet van plan geweest om er naartoe te gaan, anders had ik zeker mogen afzeggen. Stil liggen in de zetel is al pijnlijk genoeg, laat staan dat ik in een drukke overvolle zaal zou willen gaan zitten.

Wie wel in de Vooruit zit, is den anderen. Hij zit daar omdat het hem intersseert maar ook voor het Project en hij doet van live-blogging.

En zo zit ik toch een beetje in gezelschap van vele mensen. Ge moet ook maar eens gaan kijken en regelmatig op refresh duwen.

Toen ik deze ochtend mijn computer opensloeg om mijn mails te bekijken ging dat niet. Nochtans zei het icoontje van het draadloos internet dat er verbinding was, en een ‘excellente’ daar nog bovenop. Beetje bizar, want de computer was niet afgesloten geweest sinds gisterenavond en toen was er geen probleem.

Computer afgesloten en heropgestart maar geen avance: nog steeds niets, nog steeds geen internet. Even gewacht en opnieuw geprobeerd maar het bleef maar niet lukken. Uiteindelijk het slimme idee gehad om ook eens op den anderen zijn computer te kijken en oef, het lag dus niet aan mijn computer want op de andere computer was er ook geen internet.

Een hele dag geen internet dus, tot den anderen thuiskwam. Even een kleine vermelding en tegen dat ik Anna en Jan in bed had gestoken liep alles weer als een trein.

Een echte tovenaar in huis. Machtig hé.

Brunch vind ik wijs. Dat is dan zo’n combinatie van allemaal ochtend en middagvoedsel maar eigenlijk meestal toch meer ochtendvoedsel maar het wijstste eraan vind ik dat dat iets is dat nogal lang duurt en heel op het gemak is.

Ik heb dat al een paar keer gedaan, zo voor een verjaardagsfeestje voor de kinderen als de familie dan komt, en dat valt altijd meer dan goed mee. Er is dan zoveel keuze van voedsel dat iedereen altijd wel iets vind om te eten dat ze lekker vinden en zo is iedereen content.

Vriendin E. doet morgen van brunch en omdat haar wederhelft vanavond moet werken vroeg ze eerst of we wilden komen en daarna of ik het zou zien zitten om een handje te helpen. Eten én koken? Natuurlijk, dat moet ge mij geen twee keer vragen.

Dus kwamen we gisteren samen voor de lunch om eens te zien wat er zo allemaal op tafel zou kunnen gezet worden en om aan taakverdeling te doen. Zo werd er uiteindelijk een hele waslijst gemaakt van de dingen die te kopen waren en de dingen die te maken waren en ik zou daarvan drie dingen voor mijn rekening nemen: een hespenmousse, een salade ‘niçoise’ (tussen aanhalingstekens, want het is de versie van mijn mama en dat is er één met vlees én vis) en fruitsla.

Deze ochtend en namiddag de nodige boodschappen gedaan en er vanavond dan aan begonnen. Het waren ‘maar’ drie dingen, maar het waren wel drie dingen die niet op één-twee-drie gedaan waren. Rond 19u begonnen. Om 23u gedaan. Hopelijk zal het nu nog lekker zijn ook, want tijd om te proeven heb ik niet gehad.

Oh ja. Terwijl ik op zoek was naar mijn laatste ingrediënt (niet te vinden in de eerste twee locaties), liet ik het koken over aan Michel en bij de vorige boodschappen had hij zijn eigen lijstje van ingrediënten doorgegeven. In mijn afwezigheid zorgde hij dus voor het avondeten (macaroni met kaas en hesp) en was hij begonnen aan zijn recept: een kaastaart.

Morgen gaan we die ook meenemen en het is de allereerste keer dat hij die gemaakt heeft. Het koude kaasmengsel was heel lekker, dus ik ben ongelooflijk benieuwd naar het afgewerkte product.

En om af te sluiten nog een tip: fruit kuisen en snijden met handen die opengekrabt zijn van de kat, niet aan te raden.