San’s Weblog

Vandaag is het de verjaardag van een zeer fijne mens. Er is een drink, maar met dat wij normaal gezien later gingen thuis zijn hebben wij niet voor een babysit gezorgd. Ergens jammer want ik had er graag bij geweest. Langs de andere kant: ik heb echt geen fut meer na vandaag.

Den anderen is er wel naartoe, met een kadootje. Ik denk dat hij het een leuk kadootje gaat vinden. Maar ik wijk af. Den anderen, die dus geradbraakt was na een dag pretparken, is er naartoe om het kadootje af te geven en zou ‘ten hoogste een half uurken’ weg zijn, wegens … geradbraakt zijn dus van een dag pretparken.

Ik geloofde niets van die uitspraak want ik ken mijnen vent wel een beetje goed, en zie, we zijn nu twee uur later

En zo is vaderdag nog eens achter de rug.

In tegenstelling tot vorig jaar ben ik dit jaar een betere dochter geweest. Geloof het of niet, maar vorig jaar was ik zelfs vergeten mijn papa te telefoneren. Mens, heb ik mezelf toen voor het hoofd geslagen. Slechte dochter, San. Foei!

Dit jaar zou mij dat dus niet overkomen en het is mij gelukt ook. Wauw. Prestatie (niet dus). Voor vaderkesdag dit jaar hebben wij (den anderen en ik dus) mijnen papa gisteren uitgenodigd voor een etentje in een restaurant naar zijn keuze. Het enige dat hij moest doen was reserveren voor drie, en dat heeft hij gedaan.

Het werd een heel gezellige avond in de Wine & Dine met heel lekker eten. Een goede drie uur gekletst bij voorgerecht (twee maal garnaalkroket, één tonijn carpaccio), hoofdgerecht (één gebakken sint-jacobsschelpen, één tournedos en één kabeljauw) en dessert (twee dame blanche en één frambozensoep met vanilleijs) en afgesloten op het appartement van mijn vader voor koffie.

Vandaag tijd dan om de andere papa’s te vieren. Eerst en vooral mijn wederhelft en de vader van mijn kinderen die ook eens in de bloemetjes mag gezet worden. Dit jaar was ik heel tevreden van mijzelf want ik had een kadootje gevonden waarvan ik toch wel zeker dacht dat 1. hij het nog niet had en 2. hij er content van ging zijn. En het is gelukt. Jeej! Want geloof mij vrij: een kadootje vinden voor den anderen waar hij echt content van is én dat geen stukken van mensen kost, is geen sinecure.

Deze middag zijn we dan gaan eten bij mijn schoonouders, schoonpapa een dikke proficiat gewenst en een kadootje gegeven (uiteraard een vondst van den anderen) en hebben daar dan de rest van de dag doorgebracht. Zoals altijd heel lekker gegeten, wreed aangenaam gezelschap en lekkere taart als toetje (onze bijdrage tot de maaltijd). Zo van die namiddagen die puur genieten zijn. Altijd leuk.

Einde vaderdag 2008. Op naar volgend jaar.

Hij is terug. Sinds ergens deze middag.

Er was vaag iets gezegd van afhalen en afspreken, maar uiteindelijk heeft hij gebeld toen hij al thuis was, dat hij dus al thuis was en niet moest afgehaald worden en dat er dus ook niet moest afgesproken worden. Niet dat hij naar mij gebeld had. Neen, dat was naar zijn moeder want zij was degene die hem eventueel zou afhalen en waarmee hij dus zou moeten afspreken.

Neen, ik hoorde hem al om twintig na acht deze morgen om te horen dat hij in Rome was. En daarna hoorde ik hem terwijl hij nog uit het vliegtuig stapte. Hoe ik wist dat ik hem op dat exacte moment kon bellen? Dankzij deze mevrouw die mij op deze website wees waardoor ik het moment meemaakte dat het vliegtuig effectief in België landde. Een magisch moment toch wel. Daarna hoorde ik hem terug toen hij al thuis was en ik dus hoorde van hemzelf dat hij dus thuis was en niet bij zijn ouders.

Hij heeft blijkbaar amper geslapen sinds maandagochtend half acht Miami tijd en hij zag er nog zeer goed uit. Deze (late) namiddag heeft hij zich dan met Anna en Jan beziggehouden (ik moet er geen tekeningetje bijmaken zeker van hoe blij ze waren dat papa terug was, alle vier) en hen eten gegeven terwijl ik de twee oudsten van de Franse les haalde. Eens de kleinsten in bed zaten hebben de rest van het gezin en meneer Brutin samen gegeten en daarna heeft hij nog wat op de computer getokkeld.

Toen hij zich eindelijk in zijnen trekzetel installeerde om samen met mij naar onze wekenlijkse wijvenfilm op wijfTV te kijken is hij dan toch gestuikt. Radikaal. Met de nodige geluiden erbij. Zeer storend. Dus heb ik hem dan maar weer wakker gemaakt om hem naar zijn bed te sturen alwaar hij nu eindelijk een paar verloren uur slaap aan het inhalen is.

Maar hij is terug thuis. Eindelijk.

Nog anderhalve dag en dan is hij terug. ‘k Ben echt aan het aftellen nu. ‘t Is genoeg geweest.

Nu, als ik een beetje afstand neem vind ik het ergens wel fijn, dat ik hem nog zo mis na al die jaren. Jammer dat die afstand mijn gevoelens niet uitschakelt.

Maar we hebben vanavond eventjes gebabbeld. Gewoon hij en ik. Geen kinderen in de buurt die absoluut de telefoon uit uw handen willen trekken, en dat was ook fijn.

Nog anderhalve dag (eigenlijk nog twee dagen want ik werk tot woensdagavond, maar dat gaan we voor het gemak even niet meerekenen).

Ik heb altijd al bewondering gehad voor alleenstaanden met kinderen. Awel, de laatste dagen is die bewondering alleen maar gestegen in het kwadraat.

Het is geen geheim dat Michel nu niet de huishoudster van dienst is, maar zelfs met het weinige dat hij doet, merk ik serieus het verschil. Alleen al zijn aanwezigheid, of dat ik eens kan ventileren, een gesprek hebben of de aanwezigheid van een volwassene zijn van onschatbare waarde.

Dus mensen die menen bewondering voor mij te moeten hebben, vergeet het. Verkeerde focus. Geef die maar aan de alleenstaande ouders. Die verdienen dat pas.

De ene dag ne keer zo, den volgende dag nekeer anders. Slecht nieuws vandaag. Niets dramatisch maar desalnietemin slecht nieuws.

‘k Was al eeuwen aan het vragen dat Michel zou checken om welk uur hij dinsdag zou landen en vandaag wist hij het me eindelijk te vertellen: hij landt niet dinsdag. Hij vertrekt dinsdag, in Miami, wat concreet betekent dat hij, met de vliegtijd en het uurverschil, pas woensdagvoormiddag landt. Woensdag. Niet dinsdag. 11 dagen weg, niet 10 dagen.

‘k Ben niet vrolijk, dat kan ik u verzekeren.

Jan en Anna kijken naar Dumbo in afwachting dat we Zelie en Louis terug gaan afhalen van de scouts.

Opeens hoor ik Anna zinnetjes fraselen. Zo telkens een zinnejte, korte pauze en opnieuw een ‘antwoord’zinnetje. Dus kijk ik.

Anna zit in de zetel, met haar hand aan haar oor, haar hoofd een beetje schuin/half op haar schouder, heel geconcentreerd te ‘telefoneren’ met haar peperkoek. Als ze mij ziet kijken verschijnt er een grote glimlach, toont ze mij haar peperkoek/telefoon en zegt ‘papa’.

Daarnet telefoontje gekregen van den anderen. Joepie! want ik heb Hemzelve nog gesproken ook. Ok het was kort, maar even telefoneren vanuit Den Ameriek is niet goedkoop én hij moest vijf mensen horen.

Hij zei dat hij een beetje triest was omdat de kinderen hem niet misten. Dacht hij. Ergens heeft hij misschien gelijk: op het eerst zicht lijkt het niet of ze hem missen. Maar als ze horen dat papa aan de telefoon is kunnen ze niet wachten om hem te horen. Ze staan te springen en trekken de telefoon bijna uit elkaars handen. Dus zeggen ze misschien wel dat ze hem niet missen, hun doen en daden spreken dat goed tegen.

Anna was ook fantastisch toen ze Michel hoorde. Haar wenkbrauwen trokken omhoog en ze begon helemaal te stralen. Ze deed de telefoon eventjes van haar oor weg en wees met haar andere vingertje ‘papa!’ met een vette glimlach op haar gezicht om dan weer te luisteren en dag te zeggen terwijl ze zwaaide naar de telefoon.

Het was echt wreed leuk om hem te horen en niet alleen voor de kinderen. ‘k Ga vanavond met een licht hartje kunnen gaan slapen.

Het was vergadering van de oudervereniging deze avond. Net toen ik op punt stond om te vertrekken kreeg ik telefoon van den anderen, maar omdat ik al bijna te laat was kon ik niet blijven babbelen.

Ik heb hem dan maar gezegd om op het vast nummer te bellen zodat de kinderen hem konden horen. Zo was er toch iemand (en zelfs twee iemanden) gelukkig, en gelukkig waren ze blijkbaar ook effectief wist de babysit mij te vertellen.

De vergadering was vroeg gedaan en in tegenstelling tot andere keren zijn we vandaag niet gaan navergaderen. Dus ben ik relatief vroeg thuis en voel mij nu een beetje triest omdat ik niet met Michel heb kunnen babbelen.

‘t Zal aan de vermoeidheid liggen. ‘k Ga er maar direct inkruipen.

Vannacht was hij bijna vertrokken, ondertussen heb ik deze morgen al een eerste bericht gehad dat hij in Rome zat. Maw: hij heeft zijn (eerste) vlucht niet gemist en is inmiddels onderweg naar het verre Amerika. Het vroegste dat ik opnieuw nieuws kan verwachten is om half negen vanavond, maar zolang ik geen nieuwsberichten lees van neergestorte vliegtuigen ben ik gerust in

Deze ochtend is alles ook supervlot verlopen. Misschien juist omdat den anderen er niet is dat de kinderen extra goed meewerkten. ’s Ochtends kan dat namelijk serieus verkeren, kwestie van een paar kinderen met ochtendhumeur (Louis en Jan), ook al is dat in vertraagde versie (Jan is het eerste half uur normaal gezien super vrolijk maar daarna slaat dat serieus om), maar deze ochtend was er geen sprake van enig ochtendhumeur of toch niet in de mate van anders.

Zelie, Louis en Jan zijn eens niet in bed blijven hangen terwijl ik moest zagen om op te staan, hebben zich rap aangekleed, zijn alleen naar beneden gegaan om de tafel te dekken en te eten en dus moest ik mij enkel bezig houden met Anna en mijzelf. Door de vlotte medewerking had ik zelfs nog tijd om zelf rap in bad te gaan en mijn haar te wassen. Luxe.

Eens beneden moest ik uiteindelijk toch Jan nog helpen (hij wist niet wat hij wou eten), maar daarna at hij vlot door en Anna was deze keer ook geen probleem, want zij kan het serieus rekken als ze wil. De drie oudsten hebben dan mooi hun boekentas klaargemaakt terwijl ik nog verder voor Anna en voor mijn eigen ontbijt zorgde en we waren mooi op tijd buiten de deur.

Als dit het scenario is voor de rest van de week, dan zie ik het weer volledig zitten. Alle negatieve gevoelens van de voorbije dagen zijn op slag verdwenen met zo’n voorbeeldige kinderen. Eens zien dus hoe lang ze het gaan volhouden