San’s Weblog

Daarnet telefoontje gekregen van den anderen. Joepie! want ik heb Hemzelve nog gesproken ook. Ok het was kort, maar even telefoneren vanuit Den Ameriek is niet goedkoop én hij moest vijf mensen horen.

Hij zei dat hij een beetje triest was omdat de kinderen hem niet misten. Dacht hij. Ergens heeft hij misschien gelijk: op het eerst zicht lijkt het niet of ze hem missen. Maar als ze horen dat papa aan de telefoon is kunnen ze niet wachten om hem te horen. Ze staan te springen en trekken de telefoon bijna uit elkaars handen. Dus zeggen ze misschien wel dat ze hem niet missen, hun doen en daden spreken dat goed tegen.

Anna was ook fantastisch toen ze Michel hoorde. Haar wenkbrauwen trokken omhoog en ze begon helemaal te stralen. Ze deed de telefoon eventjes van haar oor weg en wees met haar andere vingertje ‘papa!’ met een vette glimlach op haar gezicht om dan weer te luisteren en dag te zeggen terwijl ze zwaaide naar de telefoon.

Het was echt wreed leuk om hem te horen en niet alleen voor de kinderen. ‘k Ga vanavond met een licht hartje kunnen gaan slapen.

Het was vergadering van de oudervereniging deze avond. Net toen ik op punt stond om te vertrekken kreeg ik telefoon van den anderen, maar omdat ik al bijna te laat was kon ik niet blijven babbelen.

Ik heb hem dan maar gezegd om op het vast nummer te bellen zodat de kinderen hem konden horen. Zo was er toch iemand (en zelfs twee iemanden) gelukkig, en gelukkig waren ze blijkbaar ook effectief wist de babysit mij te vertellen.

De vergadering was vroeg gedaan en in tegenstelling tot andere keren zijn we vandaag niet gaan navergaderen. Dus ben ik relatief vroeg thuis en voel mij nu een beetje triest omdat ik niet met Michel heb kunnen babbelen.

‘t Zal aan de vermoeidheid liggen. ‘k Ga er maar direct inkruipen.

Vannacht was hij bijna vertrokken, ondertussen heb ik deze morgen al een eerste bericht gehad dat hij in Rome zat. Maw: hij heeft zijn (eerste) vlucht niet gemist en is inmiddels onderweg naar het verre Amerika. Het vroegste dat ik opnieuw nieuws kan verwachten is om half negen vanavond, maar zolang ik geen nieuwsberichten lees van neergestorte vliegtuigen ben ik gerust in

Deze ochtend is alles ook supervlot verlopen. Misschien juist omdat den anderen er niet is dat de kinderen extra goed meewerkten. ’s Ochtends kan dat namelijk serieus verkeren, kwestie van een paar kinderen met ochtendhumeur (Louis en Jan), ook al is dat in vertraagde versie (Jan is het eerste half uur normaal gezien super vrolijk maar daarna slaat dat serieus om), maar deze ochtend was er geen sprake van enig ochtendhumeur of toch niet in de mate van anders.

Zelie, Louis en Jan zijn eens niet in bed blijven hangen terwijl ik moest zagen om op te staan, hebben zich rap aangekleed, zijn alleen naar beneden gegaan om de tafel te dekken en te eten en dus moest ik mij enkel bezig houden met Anna en mijzelf. Door de vlotte medewerking had ik zelfs nog tijd om zelf rap in bad te gaan en mijn haar te wassen. Luxe.

Eens beneden moest ik uiteindelijk toch Jan nog helpen (hij wist niet wat hij wou eten), maar daarna at hij vlot door en Anna was deze keer ook geen probleem, want zij kan het serieus rekken als ze wil. De drie oudsten hebben dan mooi hun boekentas klaargemaakt terwijl ik nog verder voor Anna en voor mijn eigen ontbijt zorgde en we waren mooi op tijd buiten de deur.

Als dit het scenario is voor de rest van de week, dan zie ik het weer volledig zitten. Alle negatieve gevoelens van de voorbije dagen zijn op slag verdwenen met zo’n voorbeeldige kinderen. Eens zien dus hoe lang ze het gaan volhouden

Het is zover: het langverwachte alleen zijn voor de komende negen-en-een-halve dag is begonnen.

Technisch gezien is hij nog niet weg, den anderen. Momenteel zit hij ergens in Brussel te wachten tot het uur van vertrek is aangebroken. Maar hij is dus al weg thuis en ik zit hier nu alleen (uiteraard met de vier gastjes dus echt alleen is dat niet hé). Morgenvroeg verlaat hij dan het Belgisch grondgebied om naar het andere werelddeel te vliegen.

Er is niet veel gepland de komende week want om één of andere onverklaarbare reden voel ik mij niet ‘de sterke vrouw’ waarvoor iedereen mij aanziet. Ik voel mij relatief ellendig. ‘k Zie het niet echt zitten. Maar dat komt nog wel. Eens er een nieuw ritme vastgelegd is zal alles hier weer vlot verlopen en zal alle paniek verdwenen zijn. Alhoewel ‘paniek’ nu wel ook overdreven is.

Geef mij een dag of twee en vraag mij dan nog eens hoe het ermee is. Nu even niet.

Ik heb er hier zo één in huis (kuch, proest *verslikt zich bijna dood*) want hij ziet graag wijvenfilms. En dat klopt nog ook hoor want vanavond zapte hij zelf door naar een ‘wijvenfilm’, met J. Lo en Jane Fonda.

Het is een aandoening die nog maar redelijk recent is. Enfin, het duurt al een paar jaar, maar in verhouding met de tijd waarin wij samen zijn, is het recent. Maar ge hoort mij niet klagen.

Daar houdt het bij op hoor, en ook: dankbaar zijn voor de kleine dingen en zo, nietwaar. ‘k Vraag mij eigenlijk af wat dat gaat geven binnen nog eens 16 jaar.

Zo is deze Valentijn weer eens zonder enige doeningen voorbijgegaan, maar zoals al gezegd, doen wij daar toch niet aan mee.

Maar eigenlijk is het ‘erger’ dan andere jaren: niet alleen heb ik niets gekregen, niets gehoord, hebben we niets gedaan, maar den anderen is wel weg. Op restaurant. Gaan eten. Zonder mij. Op Valentijn.

Tja. Ge moet van soorten hebben hé.

Terug van het nieuwjaarsfeestje/-drink/-dink bij Michel op zijn werk. We keken er eigenlijk allemaal naar uit, ‘allemaal’ zijnde ik en de drie oudste kinderen, want dan zouden we de mensen en kinderen terugzien die we (nog beter) hadden leren kennen in oktober.

Vorig jaar waren we er ook bij, maar toen werkte Michel er nog maar relatief pas en kende ik geen kat. ‘k Heb mij toch goed geamuseerd: ‘t zijn allemaal sympathieke en sociale mensen, dus dat compenseert mijn associaliteit wel een beetje, maar het is toch leuker met mensen te praten die je ondertussen als eens meer gezien hebt en waar je al een gedeelde ervaring mee hebt.

De drank en het eten was weer overvloedig en zeer lekker: wraps, lekkere slaatjes, zalm, iets speciaals/aparts voor de kinderen, scampies (allemaal koud) en zeer lekkere (warme) kipcurry en rijst. ‘Uiteraard’ hebben we een deel van de overschot mee in doggy bags.

Deze keer gebleven tot 21u20 maar het heeft toch nog een half uur geduurd voor het doodstil was in de auto en iedereen, behalve de chauffeur uiteraard (ikzelf dus), lag te slapen.

Thuisgekomen eerst Anna naar boven gedragen en in haar bedje gelegd. Gelukkig had ik reeds op de receptie haar pijama aangedaan want ze was met geen stokken wakker te krijgen, wat ook een eerste is.

Daarna Jan naar boven. Die is wel wakker geworden en was niet goed gezind en wou plots absoluut nog eten en iets drinken. Uiteindelijk heb ik hem toch kunnen kalmeren door hem een slokje te laten drinken en is hij braaf gaan slapen.

Dan een derde keer naar beneden om Zelie en/of Louis te halen, maar net toen ik Louis er wou uithalen werden ze allebei wakker. Oef, want nu konden ze zelf naar binnen en boven in plaats van dat ik ze moest dragen. Het was toch half elf vooraleer ze er alle vier eindelijk inlagen.

Dan eindelijk mails gechecked, een paar blogs gelezen, een beetje geschreven en nu is het tijd om zelf ook in bed te kruipen: ‘k ben de vorige twee dagen mooi op tijd gaan slapen dus best deze goede trend doorzetten (geloof mij: half twaalf is ‘op tijd’ voor mij).

Mijn wederhelf is nogal koppig als het op dokters aankomt in die zin dat hij weigert ze te laten komen, laat staan dat hij er naartoe zou gaan.

Gisterennamiddag is hij veel te vroeg van zijn werk teruggekeerd, volledig kapot van de koorts en de pijn en nog mocht ik de dokter niet bellen. Ik wist van niet beter of hij had nog/opnieuw last van zijn keel van nieuwjaardag.

Toen ik gisteren ging slapen ruikte de kamer naar ‘ziek’. Ik kan het niet beter zeggen, zo’n geur die ook in de ziekenhuizen hangt en die niet komt van ontsmettingsmiddel. De geur van zieke mensen. Deze ochtend was die geur er nog steeds en dus vroeg ik aan Michel waar hij nu last van had. ‘Mijn been’ was het antwoord ‘een ontsteking’.

Protest ging niet meer geholpen hebben. Ik heb hem gezegd dat ik dus onmiddellijk de dokter zou bellen zodat die zou langskomen en dat heb ik dan ook gedaan. Raar genoeg kwam er deze keer geen protest, dus hij moet zelf toch al gemerkt hebben dat het misschien toch niet iets was om gewoon uit te zieken.

Deze middag, na het telefoontje naar de dokter, ben ik erop uitgetrokken met de kinderen (kwestie om hier toch een beetje rust in huis te brengen) en toen ik vanavond terugkwam was het verdikt gevallen: een bacteriële infectie.

Ik moet toegeven dat ik serieus ongerust ben. Niet alleen voor Michel want als de antibiotica geen effect krijgen dan moet hij naar het ziekenhuis, maar ook voor mij en de kinderen. Zo’n dingen zijn toch serieus besmettelijk en eigenlijk ben ik daar zeer bang voor.

Sebiets de lakens allemaal wassen en verse, aparte lakens voor Michel op bed leggen zodat we zeker niet onder dezelfde lakens slapen. Een apart donsdeken en zorgen dat we alles goed ontsmetten dat ermee in aanraking komt. Voor de rest weet ik het eigenlijk ook niet goed, dus duimen dat er morgen al verbetering inzit.

Hoe den anderen mijn woorden weet te verdraaien, het is godgeklaagd.

Voor alle duidelijkheid: NEEN, ik had hem geen vrijgeleide gegeven om ‘te kopen’. Ik ben niet op mijn hoofd gevallen.

Beginnen bij het begin. Altijd het beste. Dus: ik had Louis afgezet bij de scouts en belde naar Michel om te zeggen dat ik met Jan schoenen zou gaan kopen én ondertussen ook een nieuwe GSM, de oude volledig versleten zijnde. Antwoord ‘hij die van alle technische snufjes het fijne afweet’ dat hij die GSM wel zou kopen. Na enige shopping kwam ik tot het besluit dat dat effectief wel het beste zou zijn: ik ken daar toch de knoppen van.

Thuisgekomen vroeg hij mij wat voor toestel hij moest meebrengen en mijn enige instructies waren:

• niet te duur (onder € 100)
• ik moet er geen foto’s mee kunnen maken - gebruik ik toch nooit
• hij moet lang voortkunnen zonder opladen

Hmm. Ik lees hier nergens in: doet de overschot maar op aan ‘dingen’ of ook niet ‘pak de goedkoopste zodat ge nog wat over hebt om op te doen aan dingen’.

De hersenkronkels dat dienen vent heeft. The mind boggles.

Mijn wederhelft had al een tijdje geleden afgesproken met ‘zijnen maat’ om vandaag samen iets te doen.

Ik vind dat altijd grappig die afspraken. Dienen maat, ik ken die dus al een tijdje (toch zo’n vijftien jaar en een half) en als die twee afspreken loopt er altijd wel iets niet zoals gepland. Meestal spreken ze af om naar de film te gaan en gewoonlijk loopt er dan wel iets mis.

Het plan voor vandaag was opnieuw: samen naar de film. Gisteren bleek evenwel dat het plan veranderd was. Ze zouden naar het concert van Arno gaan vanavond in Vorst. Smerig uiteraard, want ik was niet meegevraagd. Bygones.

Daarnet kreeg ik telefoon. Dat het concert gedaan was en dat hij niet wist wanneer hij zou thuiskomen. ‘Zijnen maat’ had wel gezegd dat hij hem naar huis zou brengen, maar zeggen en doen … en daar kon ik volledig inkomen. Zoals gezegd, ik ken zijnen maat. Of beter: ik weet dat hij het wel zal doen, maar het zou mij ongelooflijk wreed verbazen moesten ze nu rechtstreeks van Vorst onderweg zijn naar hier en als Michel hier dus binnen een klein half uur toestuikt.

Maar heel dees historie eigenlijk om het volgende. Toen Michel belde vroeg hij mij te raden wie, of all people, hij daar bij aanvang tegen het lijf was gelopen. Bleek het mijn broer geweest te zijn, heeltegans uit Holland om naar Arno te komen kijken. En nog meer toeval: toen het concert gedaan was liep hij mijn schoonzus toch ook niet tegen het lijf zekers!

Ja meneer, de wereld is klein. In een volzet Vorst twee mensen tegen het lijf lopen zonder afgesproken te zijn. Het moet maar lukken.