San’s Weblog

Waar ze vandaan komen weet ik niet, maar sinds een dag of twee, drie zijn ze terug. Of beter: ze waren terug.

De lieve ongewenste hoofdbezoekertjes. Die kleine kruipertjes die uw hoofd zo doen jeuken. Die rotbeesten.

De kinderen zijn de vakantie begonnen volledig vrij van het ongedierte. De laatste maanden van school wastte ik steeds hun haar met een overvloedige azijnspoeling nadien en ofwel heeft dat effectief zijn effect gehad, ofwel waren de beesten niet meer op school.

Het was vakantie dus heb ik de spoeling achterwege gelaten: ze spelen nu alleen thuis, geen kinderen in de buurt, wat zou het.

Gisteren zag ik Louis krabben en nog geen klein beetje ook. Dus tijd voor een controle en ja hoor, hij heeft het weer zitten. Of beter: had. Deze avond er alles uitgehaald, hoop ik toch, en ondertussen broer en zussen ook gecontroleerd. Het moet relatief recent gebeurd zijn want er zaten alleen grote beestjes, geen eitjes en de drie anderen hebben (gelukkig) niets.

Zondag nog eens grote controle, zien of ik iets gemist heb. Maar waar ze deze keer vandaan komen, ik heb er het raden naar. Smerige beesten!

PS: de cryptische omschrijving, dat is om ongewenste bezoekers op afstand te houden

Nephthys heeft zich de laatste dagen volledig ingeburgerd bij ons. Ze beschouwt het huis blijkbaar als haar huis, loopt waar ze wilt en wanneer ze wilt en Hecate mag blazen en grollen zoveel ze wil, Nepthys kijkt eens op en doet dan gewoon verder, zonder zich er iets van aan te trekken.

Ook qua ‘bonding’ lukt het zonder problemen. Ze doet niet liever dan achter ons aan lopen en bij/op ons te komen zitten. Ze wil het liefst in de plaatsen zijn waar wij ook zijn.

Deze voormiddag heeft ze dan ook de hele tijd in mijn buurt gezeten: op mijn papieren, op mijn computer, op mijn schoot, naast mij in de zetel.

En plots was het gedaan. Vlak voor de middag is ze naar beneden gegaan en heeft ze zich aan de voordeur geïnstalleerd. Zonder (voor mij toch) aanwijsbare reden.

In het begin zat ze daar afwisselend stillekes en luid te miauwen. Na een tijdje is ze daarmee gestopt en nu zit ze daar gewoon. Braaf op het matje. Te wachten.

Ik ben al verschillende keren naar beneden gegaan om haar te gaan halen, maar telkens ik haar weer neerzet loopt ze stante pede terug naar die deur.

Vreselijk ambetant. Enerzijds omdat ik niet begrijp wat ze wilt, want als het is om buiten te gaan, daarvoor heb ik de deur naar de koer/tuin opengezet, maar daarin is ze niet geïnteresseert. Anderzijds omdat, telkens er ik de deur moet opendoen (eerst voor de postbode, daarna voor de buurvrouw), dat beestje als een pijl uit een boog naar buiten loopt en probeer haar dan nog maar eens terug te halen.

Ik wist wel dat ze dat ging proberen en dus had ik haar vastgenomen toen ik enkel maar de deur even moest opendoen. Maar de buurvrouw kwam binnen en toen zij weer buitenging was Nephthys nergens te bespeuren. Opeens kwam zij uit het niets gevlogen en liep zo rap als tel het voetpad op, onder de stelling bij de (andere) buren. Het heeft heel wat moeite gekost om haar ervanonder te krijgen, maar dankzij de hulp van de buurvrouw is het gelukt.

Sinds ze terug binnen is heeft ze zich weer aan de voordeur geïnstalleerd. Wat wil dat beest toch?

Maar er is ook een goede zijde aan dit verhaal. Nu Nephthys beneden in de gang zit, durft Hecate weer naar boven komen en zit zij nu, zoals zij altijd deed, afwisselend op de zetel en de vensterbank, te genieten van ‘haar’ domein.

Het plan was om gisteren naar de zoo te gaan met de kinderen, afhankelijk van hoe Anna de nacht voordien had geslapen en ge raad het al: Anna had een prachtige nacht gehad en ik dus ook.

Geslapen gelijk dat ik in geen tijden had gedaan en zo fris als een hoentje opgestaan … om acht uur, zo’n luxe.

Jan was de avond voordien ook op tijd in zijn bed geraakt en had een volle 13 uur geslapen en hij was ook zeer goed gezind.

We hebben ons op het gemak klaargemaakt en zijn uiteindelijk rond vijf na tien vertrokken om net de trein van half elf te missen (hij vertrok net toen we op het perron aangekomen waren). Dat vond niemand erg, we waren niet gehaast, en uiteindelijk waren we rond de middag in Antwerpen.

In de zoo hebben we een plannetje genomen om zo zeker te zijn dat we alle dieren zouden kunnen zien en de kinderen hebben de weg uitgestippeld.

Het was een zeer leuke dag: net warm genoeg, zeer goedgezinde en enthousiaste kinderen, veel gelachen, gespeeld en gezien.

Het verliep allemaal zo vlot en leuk dat ik ’s avonds zelfs nog energie genoeg over had om terug naar ons huis te gaan en nog een beetje te gaan kuisen, samen met i.

Resultaat: de kamer van Zelie en Anna is nu ook in orde. Nu nog de kamer van Louis en Jan, onze kamer en de badkamer en we kunnen terug in ons huisje gaan wonen.

Straks terug naar huis en nog een beetje (proberen) kuisen terwijl de kinderen in de straat kunnen spelen en Anna haar middagdutje doet.

Yep, langzaam maar zeker en later dan gepland, maar we gaan nog thuis geraken.

Dat staat er ons nu te wachten.

We hebben op goed geluk een katje gereserveerd bij een colega van Michel. ‘Goed geluk’ zeg ik want normaal gezien kies je toch een kat als het al wat ouder is en je al een beetje zijn karakter ziet. Dit beestje is pas geboren dus we weten absoluut niet wat voor karaktertje het zal worden.

Maar het ziet er toch zooooooooooooooooooooo schattig uit. En het is zo’n mooi grijske. Ziet maar.

So cute: kan dus niet anders dan een prachtig diertje worden hé.

Tot nu toe heb ik altijd mijn been stijf gehouden om geen tweede kat bij te nemen. Hecate is niet meer van de jongste en om zo’n beestje alleen te laten met een oudere kat vond ik niet veilig (voor dat beestje dan). Maar deze keer klopt de timing perfect.

Het is immers aangeraden om de diertjes tot 18 weken bij hun mama te laten en dat gaan we dus ook doen. Binnen vier maanden, de week na de Gentse Feesten, gaan we het dan naar huis brengen. Die laatste week van juli ben ik (als alles volgens plan verloopt) thuis. De week erop zal Michel (hopelijk) thuis zijn en de week daarna zijn we dan beiden thuis. Ideaal dus om een oogje te houden op de twee poezen en hoe ze aan elkaar wennen.

Het wordt dus aftellen en de kinderen kijken er ook al naar uit.