San’s Weblog

Woensdag was ik Zelie en Louis na de schaakles gaan afhalen. ’s Middags had ik al de boekentassen in de auto geladen zodat ik hen dan, samen met Jan, te voet zou afhalen en we zo op het gemak, al wandelend door het centrum, terug naar huis zouden gaan.

Toen we aan het einde van de Langemunt kwamen liepen Zelie, Louis en Jan al voor om nog even op de Dulle Griet te klimmen, één van hun favoriete bezigheden. Louis en Jan waren al aan het klimmen en Zelie was het langst bij mij blijven lopen, dus zag ik haar haar sprintje doen naar het kanon.

Hoe ze het gedaan heeft begrijp ik nog altijd niet, maar toen ze over de ketting, die rond het kanon hangt, sprong bleef ze haken, maakte ze een draai en landde keihard op haar zij. Niet op haar bekken,  niet op haar ribben, maar op het zachte deel ertussen. Haar flank. ‘k Heb het zien gebeuren. Ik stond erop te kijken. ‘k Heb haar zien vallen en mijn hart sloeg een paar slagen over.

Krijsen, uiteraard. Vreselijk veel pijn, maar ondankts dat kon ze nog lopen zodat een breuk al uitgesloten leek, en na een paar meter leek het al zo goed als vergeten.

Donderdagavond, toen ik haar van school afhaalde, klaagde ze dat ze al de hele dag pijnscheuten had gehad: haar zij deed af en toe pijn en af en toe afgrijselijk veel pijn. Zo veel dat ze bijna dubbel sloeg van de pijn en begon te wenen. Het was gene cinema, dat zag je duidelijk. Het was al laat tegen dat Michel thuis kwam, dus een doktersbezoek zat er niet direct meer in. Dan maar besloten dat, als het vrijdag niet beter zou zijn, we vrijdagochtend zouden gaan.

Vrijdag opgestaan en na een tijdje kreeg ze dezelfde klachten, dus eens iedereen klaar was (vrijdag was een vrije dag voor alle kinderen) zijn we op het gemakje naar de dokter getogen. Na onderzoek besloot deze dat een echografie het veiligst was: zo met een ‘gewoon’ onderzoek kon hij niets met zekerheid zeggen. Wat wel zeker was, was dat er nergens een breuk of barst was in haar beenderen, maar dat, áls er iets was, dat het aan haar ingewanden was. Juist de diagnose waar ik bang voor was.

In de namiddag dan naar de radioloog getrokken. We hadden een afspraak en ondanks het feit dat de wachtzaal vol zat hebben ze er ons mooi op uur tussen genomen.

De echografie bracht niets dan goed nieuws: er was niets te zien. Geen interne bloedingen dus. Geen beschadigingen opgemerkt. Oef! Ondertussen ook eens laten kijken naar haar navelbreuk en die blijkt ook volledig toe. Dubbel goed nieuws dus. Een navelbreuk verergert normaal gezien met de jaren en dus zou ze anders één van deze jaren/maanden/dagen geöpereerd moeten geworden zijn, dus dat is ook een zorg minder. Nu maar hopen dat de navelbreuken bij de drie anderen zichzelf ook gaan ‘genezen’. 

‘Kleine kindjes, kleine zorgen’ wordt wel eens gezegd en tot nu toe heb ik toch wel al sjans gehad: misschien soms grote zorgen, maar die zijn tot nu toe al van heel korte duur geweest.

Gisteren in allerijl nog naar de dokter vertrokken met Zelie. Niet omdat het zo dringend was omdat Zelie ziek was of zo, wel omdat we pas iets voor 19u konden vertrekken en we ons dus moesten haasten vooraleer de dokter zijn wachtzaal sloot wegens einde spreekuur.

We waren er dus nét op tijd, nét om 19u en er zaten nog twee mensen te wachten voor ons. Dus moesten we ons nog een beetje bezighouden tot het ons beurt was. Eén van de mensen die er zat was er met zijn zoon en Zelie en die jongen (toch een paar jaar ouder dan Zelie) hebben zo een beetje half en half samen gespeeld.

Maar vooral. We hebben daar 50 minuten mogen zitten wachten en gedurende die 50 minuten is Zelie genen second stil geweest: ofwel was ze aan het zingen, ofwel tegen die jongen bezig of tegen zijn vader of tegen die andere wachtende meneer of tegen mij (uiteraard) ofwel was ze tegen zichzelf aan het spreken.

Niet dat het luid was, maar wel constant en tegen dat we eindelijk bij de dokter binnen konden stond mijn hoofd op springen. Niet te doen dat kind.

Maar ook: zeer grappig om haar zo bezig te zien en horen.

Ergens ben ik een wreed koppig ding. Niet altijd. Ik kan ongelooflijk meegaand zijn. Maar té is teveel en erover is erover. Als ik ergens een lijn onder trek is dat ook definitief.

Zo is er het geval van een ‘beste’ vriendin. Niet dat ik zei dat zij mijn beste vriendin was (al dacht ik dat wel), maar zij verkondigde overal en aan iedereen dat ik haar beste vriendin was. We kenden elkaar al van het eerste studiejaartje in Oudenaarde. Al van kinds af aan zei ze dat ze voor x ging studeren, en toen zaten we plots allebei in ons laatste jaar humaniora. Ik in Oudenaarde, zij sinds een viertal jaar in Gent.

Ik ging in Gent studeren, zij verhuisde naar Leuven om verder te studeren. Het was zomerverlof en we brachten veel tijd samen door en bespraken onze plannen voor als we op kot zaten, aan ‘den univ’ studeerden.

Toen ik ongeveer een maand in Gent zat kwam ik een gemeenschappelijke vriendin tegen. Ook iemand uit Oudenaarde die haar laatste vier jaar bij de ‘beste’ vriendin in het humaniora had gezeten. En we geraakten aan de praat: over wat we nu deden en hoe het met x ging in Leuven en toen zei die vriendin iets raars en vroeg ik om meer uitleg.

Wat bleek: mijn ‘beste’ vriendin was blijven hangen in het zesde humaniora. Ze mocht haar jaar dubbelen. Om de ’schaamte’ te vermijden was ze verhuisd naar een internaat in Leuven om haar laatste jaar te herdoen. Doordat ze in Leuven zat, zou iedereen automatisch aannemen dat ze daar op kot zat, aan de univ.

Ik heb haar met de feiten geconfronteerd en haar duidelijk gemaakt dat ik nooit gevraagd heb om die titel van ‘beste’ vriendin en dat dat geen gedrag was voor een ‘beste’ vriendin. Het was trouwens niet het enige dat zij mij ‘gelapt’ had die laatste jaren, maar dit was de druppel. Na dat gesprek heb ik een streep getrokken onder onze vriendschap: fin, fini, gedaan, einde. En ik ben koppig genoeg om daar niet op terug te komen, zelfs niet na al die jaren.

Hoe ik hier nu bij kom? Ik sta op eerlijkheid en ik zat net te babbelen met iemand en het ging over vertrouwen in dokters.

Toen Louis vijf jaar geleden opgenomen werd met een longontsteking was hij blijkbaar doodziek. Letterlijk dan. Maar dat zei de dokter die hem opnam ons toen niet. Hij vond dat blijkbaar een detail. Drie dagen later deelde hij dan wel doodleuk mee dat Louis nu wel buiten levensgevaar was. Dat Louis zwaar ziek was, dat wisten we uiteraard, maar dat hij elk moment kon sterven …

De volgende dag was onze kinderarts op de afdeling en heeft zij direct overgenomen. Later heb ik nog een koppel gekend die hem hadden toegewezen gekregen na de bevalling van hun eerste kindje. Toen zij twijfels hadden over een advies van hem, contacteerden zij mij en toen ik hoorde over wie het ging, heb ik hen verteld van Louis en hen aangeraden van kinderarts te veranderen, wat ze ook gedaan hebben.

Ik dacht eigenlijk dat ik zulke dingen van mij afgezet had: gedaan, fini en streep eronder, maar ik merk dat, telkens ik erover praat, ik mij er toch weer ongelooflijk in opwind. Toch eens proberen om het volledig van mij af te zetten, alhoewel, makkelijker gezegd dan gedaan.

Hoe zit het hier ondertussen gezondheidswijs ten huize Vuijlsteke-Pattyn?

U weet nog wel, mijn verkoudheid? Wel, die is nu aan zijn vijfde week toe. Bijna vijf volle weken aan het hoesten en snotteren, and counting, want het is nog niet voorbij hé. Maar! Maar! Het is belange niet zo erg meer als toen. Oké, ik hoest wel nog, maar dubbel lig ik niet meer. In plaats dat het is alsof ik moet hoesten om de slijmen boven te laten komen, maar dat er niets gebeurd, komen ze nu wel degelijk naar boven bij het hoesten (vies zulle), maar het voelt beter aan. De hoestbuien zijn er ook niet meer. Het is nu gewoon af en toe eens hoesten al klinkt het nog altijd zwaar.

Met al dat hoesten kan ik wel nog steeds mijn griepprik niet laten zetten en aan dit tempo ziet het er niet naar uit dat het deze winter nog zal lukken. Enfin, het vaccin zit in de frigo en wie weet, wie weet, in de nabije toekomst. Hoop doet leven hé. Niet dat ik dat zo leuk vind om spuiten te krijgen, integendeel. Maar als ik die spuit kan zetten wil dat zeggen dat ik weer zo gezond als een vis ben, en daar is die hoop op gevestigd.

De kinderen dan. Anna was vorige week donderdag koorts beginnen maken. Vrijdag leek het beter, zaterdag weer slechter en zondag leek het gedaan. Tot ze maandag volledig hervallen was: hoge koorts en ongelooflijk hangerig en neuterig. Terug naar de dokter waar een dubbele oorontsteking werd vastgesteld en die is ondertussen volledig onder controle: er komt niets (meer) uit haar oortjes, niets geen koorts meer en ze is weer zo vrolijk als altijd. Ze is terug in de peutertuin en daar merken ze er ook niets meer aan. Haar antibiotica is nog niet uit, maar dat komt dus nog wel: tegen woensdag zal ze daar ook weer vanaf zijn.

Jan is niet ziek, maar hij loopt blijkbaar weer doodmoe. Toen ik hem vandaag ging halen was er niets goed en van het minste kreeg hij ongelooflijke huilbuien. Gelukkig kon ik de kinderen gewoon om 16u afhalen vandaag zodat we vroeg thuis waren en dus vroeg gegeten hadden en hij eindelijk eens op zijn uur (19u) effectief in bed zat. Hij zal er deugd van hebben.

Louis is, sinds zijn oorontsteking, nog steeds zo gezond als een visje. Gisteren naar de oogarts geweest op controle (met ouders die dioptriën hebben zoals wij is die jaarlijkse controle geen overbodige luxe) en zijn ogen zijn nog steeds perfect. Hij loopt niet moe of ambetant, hij is gewoon zijn (soms toch koppige maar oh zo) lieve zelve.

Zelie is thuis sinds gisteren en er direct de reden van dat ik vandaag de kinderen gewoon na afloop van de school kon afhalen. Ze klaagt over hoofd-, buik- en spierpijn en heeft een klein beetje koorts. Gisteren was het niet gelukt om bij een dokter te geraken want ’s ochtends naar Brugge om werk voor mij af te halen (zodat ik dus thuis kan werken), in de namiddag op de kinderen gelet zodat mijn schoonmoeder zonder zorgen naar mijn schoonvader kon, dan Zelie (ze wou absoluut gaan) en Louis naar de Franse les gebracht (laatste les van het semester en dus was er een beetje van een voorstellingske) en daarna recta linea doorgereden naar de oogarts in Oudenaarde.

Zelie haar controle bij de oogarts was eigenlijk geen gewone controle: ze klaagt er al enige tijd van dat ze minder goed ziet en dus werd het hoogtijd om dat te laten vaststellen. Zij heeft het dus zitten: -0,25 aan één oog, -1,25 aan het andere. Een brilletje. Gisterenavond opticienvriendin E.  dan maar opgebeld om direct een afspraak te maken en deze morgen zijn we er naartoe getroond om te passen en te kiezen. Het is een leuk dingske geworden, een beetje streng maar het staat haar wel. Michel zal ter gepaste tijden (als de bril er is bijvoorbeeld) wel de nodige foto’s maken zodat iedereen haar zal kunnen bewonderen

Ik kan wel zeggen dat ik het nu wel gehad heb voor deze winter, maar dat zal wel ijdele hoop zijn. Nog één weekje school/werk en dan twee weken vakantie, tijd om te recupereren is mijn gedachte, zodat we gezond en fris aan het nieuwe jaar kunnen beginnen.

Kijk, dat is eens iets anders: de dag beginnen én afsluiten bij een arts.

Deze morgen moest ik met Louis op controle bij de NKO. Vrijdag had die hem oordruppels en antibiotica voorgeschreven en vandaag moest gekeken worden of die druppels nog zin hadden. Zijn oortje geneest goed: het gaatje is al dichtgegroeid, de ontsteking is weg. De druppels hoeven dus niet meer. Alleen zijn antibiotica nog uitnemen en voor de rest: tot volgend jaar niet meer zwemmen, wat iets minder is.

Er zit nog een beetje vocht in zijn rechter(ex-ontstoken)oor en ook in zijn ander oortje, maar ze hebben een audiotest gedaan en, ook al is zijn gehoor niet 100%, het is nog meer dan voldoende om het voorlopig zo te laten. Uiteraard is dit niet abnormaal met zijn rechteroor: dat gaat blijkbaar nog een paar weken duren eer dat volledig hersteld is - vandaar dat hij niet mag zwemmen - maar we zullen het in de gaten moeten houden.

Na het werk opnieuw naar de arts, ditmaal de tandarts, met Zelie. Ze had een melktand losstaan die maar niet wou uitvallen, maar ondertussen was haar definitieve tand er al doorgekomen. Resultaat: twee tanden achter elkaar en het zag er naar uit dat haar definitieve tand zo veel te veel naar achter zou staan. Even op de stoel bij de tandarts, de trektang in de hand en twee seconden later was de melktand eruit. Een klein beetje pijn blijkbaar maar we hebben toch niets gehoord: ze is stoïcijns gebleven en heeft geen kik gegeven. Zeer flink. En voor haar definitieve tand: dagelijks er met haar tong tegen duwen en hij zou mooi komen staan waar hij moet staan.

* * *

Toen ik deze post begon dacht ik dat die twee bezoeken het begin en einde van de dag waren. Mis.

Rond 23u is Louis wakker geworden al huilend. Toen ik ging kijken en vroeg wat er was (ik dacht direct aan zijn oor: hij is vanavond in bad geweest en alhoewel ik zeer voorzichtig ben geweest, weet ge maar nooit) bleek dat hij bijna zot kwam van de jeuk. Mee naar beneden genomen om te kunnen kijken wat hij bedoelde en het is bizar: zijn hoofd, nek, bovenlijf en billen (tot net waar zijn dijen beginnen) staan onder één of ander soort bizarre uitslag.

We hebben de dokter gebeld en die is nu onderweg naar hier om eens te kijken wat er aan de hand is. Voor zover we weten is er vandaag niets speciaals gebeurd wat een uitleg zou kunnen zijn: niets nieuws gegeten, geen andere medicijnen dan degene die hij sinds vrijdag pakt, geen nieuwe omgeving, …

De sukkel ligt hier naast mij te kronkelen van de jeuk/pijn en er is niets dat ik kan doen: we mogen er niet aankomen want dan wordt het alleen erger. Kwa machteloos voelen kan het tellen.

Update: dokter heeft diagnose gesteld: netelroos. Hij heeft pillekes gekregen en nu naar de apotheker van wacht voor de nodige medicijnen.

Maandag moest ik met Zelie bij de NKO-arts zijn. Een vriendelijke man die mij ook al geholpen heeft toen ik met een constante bloedneus zat en hij mij daar zonder veel poespas vanaf geholpen heeft (plaatselijk verdoven, poliep wegsnijden; peuleschil).

Zelie mocht op ‘de stoel’ zitten en toen hij in haar oren keek bleek er dus vocht te zitten. ‘Een vermindering in het gehoor van minstens 30 decibel’ zei de dokter en alhoewel ik niet weet wat dat is in percentages, laag lijkt het me toch niet.

Daarna zijn haar oren getest geweest: ze moest in zo’n speciaal kotje waar ze een koptelefoon mocht opzetten en telkens ze een toon hoorde moest ze een oor aanduiden. Alhoewel ze dus thuis maar klaagde over één oor, is er vermindering in de twee oren en in het linkse dus het meest.

De dokter heeft de keuze gelaten: we konden afwachten en zien hoe het evolueerde. Met een beetje geluk zou alles vanzelf oplossen binnen dit en twee maanden. Het probleem is dan natuurlijk dat ze nog (misschien) twee maanden niet goed zou horen in de klas met alle negatieve problemen vandien. De andere optie was dus buisjes steken.

Gezien ik weet hoe frustrerend het is om te weten dat je alles een paar keer moet herhalen vooraleer Zelie soms reageert heb ik maar toegezegd om buisjes te steken. Misschien ook een gemakkelijkheidsoplossing voor ons, maar het zal haar ook ten goede komen als ze opnieuw normaal hoort (vooral dan in de klas) en het zal ook beter zijn voor de juffrouw: ze heeft 25 kinderen in de klas en we moeten haar taak nu niet nog lastiger maken dan dat ze al is

De ingreep kon gisteren al gebeuren, maar op zo’n korte tijd kon ik mij toch niet organiseren en dus worden de buisjes nu volgende week woensdag geplaatst. Michel neemt daarvoor de tijd om met haar naar het ziekenhuis te gaan (ze moet daar al om 7u zijn) en bij haar te blijven, terwijl ik mijn ‘gewone’ routine dan aanhoudt van de andere kinderen klaar te maken en naar school te brengen.

Vervolg dus volgende week.

Zelie heeft hoorproblemen. Vorige week hebben we dat ontdekt. Ze zat op een halve meter van de TV die loeihard stond en zei dat ze het anders niet hoorde. Toen ik een beetje meer uitleg vroeg (welk oor? sinds wanneer? pijn? …) zei ze gewoon dat ze minder hoorde uit haar linkeroor.

We zijn er dan mee naar de huisarts geweest die een doorverwijzing gedaan heeft naar een NKO en ik heb direct gebeld. Eerst mogelijke afspraak is volgende week maandag en ik heb die dan maar direct genomen, ook al is het tijdens de schooluren.

Ondertussen kregen we een attest mee van de huisarts voor de nieuwe juffrouw. Allez, we kregen een attest mee om af te geven aan haar nieuwe juffrouw of meester want toen wisten we natuurlijk nog niet dat ze een juffrouw zou hebben. Tot we iets meer weten moet Zelie van voor zitten in de klas.

Maar het is ferm vervelend. Zelie is altijd al hardhorig geweest, niet in de zin van niet goed horen, maar in de zin van, als ze geconcentreerd met iets bezig is, ze dan niets hoort rondom haar (hmm, dat doet mij denken aan iemand? Wie was dat ook weer? Ah ja, ik weet het weer: mijzelf). De combinatie nu van die twee ‘niet horen’ is nogal frustrerend.

Maandag gaan we dus iets meer weten en hopelijk is het niet ernstig. Vingers gekruisd houden.

Anna was niet goed gisteren toen ik haar afzette bij de onthaalmoeder.

In de namiddag heb ik naar de onthaalmoeder gebeld om te weten hoe het ermee was en zij zei dat het maar zwakjes was en dat ze warm aanvoelde maar dat ze op dat moment sliep. Na haar dutje, toen trouwens al meer dan drie uur wat ook niet van Anna’s gewoonte is, zou ze haar temperatuur nemen.

Na het telefoontje direct afspraak gemaakt bij de kinderarts en dat kon: deze voormiddag om 9u. Een kwartiertje daarna telefoon van de onthaalmoeder: Anna had 39,7 °C. Een goede zet dus, die afspraak.

Ik heb gisterenavond dan maar een risico genomen. Mij herinnerende wat de pediater vorige keer gezegd had en gezien het feit dat Anna nu in minder dan 24 uur zo slecht geworden was én hetzelfde klonk als vorige keer, ben ik gisterenavond nog om antibiotica gereden (met het voorschrift dus van vorige keer) en heb het haar beginnen geven.

Deze morgen bevestiging van de pediater dat ik ‘de juiste reflex’ gehad heb: Anna heeft een bronchite en een beginnende oorontsteking. Antibiotica is wel degelijk hard nodig, maar in mijn binnenste zei ik wel ‘oef’.

Juich: leve de ‘winter’. Rotweer ook.

Niet zo goed.

Tot gisterenmiddag had Anna nog steeds koorts, en dat dus sinds zondagavond. Ge zoudt toch denken dat na vier dagen er enige evolutie in zou zitten en dan liefst in positieve zin. Dus heb ik ’s middags maar een afspraak gemaakt met de kinderarts: deze morgen om 10u mocht ik gaan.

Wat bleek dan gisterennamiddag: Anna’s koorts was weg en ze is tot nu niet meer teruggekomen. Ze leek vrolijker, iets minder moe, … Eindelijk positieve evolutie. Maar de afspraak bij de dokter heb ik toch gehouden. Sinds de geboorte had de kinderarts Anna niet meer gezien en zo’n extra controle kan toch geen kwaad.

Deze morgen zonder zorgen dus naar de dokter. Toen de kinderarts vroeg wat er aan de hand was legde ik de historie voor en zei dat het waarschijnlijk in orde kwam nu want dat ze sinds gisteren eindelijk aan de beterhand leek, maar dat ik liever zeker wou zijn. Indertijd was het bij Louis ook begonnen met een zware verkoudheid en toen ik dacht dat hij beter werd wegens geen koorts meer, bleek dat het geëvolueerd was naar een longontsteking. Louis mocht direct naar het ziekenhuis.

Anna werd uitgekleed en onderzocht en wat blijkt: de gewone verkoudheid is effectief geëvolueerd naar iets ernstiger. De slijmen zitten veel dieper en het reutelt vanbinnen waar het niet zou mogen reutelen. Dat de koorts weg is is een goed teken, maar we moeten het zeer goed in de gaten houden: als ze nu opnieuw koorts krijgt moet ze onmiddellijk ONMIDDELLIJK antibiotica krijgen en in dat geval moet ik de dokter maandag opnieuw bellen.

Ik ben dus naar huis getrokken met een voorschrift voor neusdruppels en speciale siroop om de slijmen los te krijgen, dit voor nu. Daarnaast heb ik nog een voorschrift voor het geval dat het dit weekend verslechterd en Anna dus opnieuw koorts maakt.

Anna heeft ondertussen haar eerste lepeltje siroop gekregen dat ze gretig opgedronken heeft. De neusdruppels geven was daarentegen een marteling: eerst neusje kuisen met fysiologisch water en daarna de druppels erin krijgen. Leuk is anders.

Duimen nu dat de beterschap van gisteren zich doorzet en dat er dus dit weekend geen terugval is, want dan zal ik pas goed ongerust zijn.

Gisteren moest Jan even naar het ziekenhuis op controle na zijn operatie: alles is meer dan OK. Goed en mooi genezen, niets meer aan de hand … alhoewel er nooit een probleem was met zijn hand natuurlijk

Neen, de dokter heeft dat proper gedaan, geen klachten.

Enfin, hij mag nu weer gaan zwemmen dus volgende week zullen we dat maar weer gaan doen zekers?

De kinderen zullen blij zijn.