Gisteren moest Jan even naar het ziekenhuis op controle na zijn operatie: alles is meer dan OK. Goed en mooi genezen, niets meer aan de hand … alhoewel er nooit een probleem was met zijn hand natuurlijk 
Neen, de dokter heeft dat proper gedaan, geen klachten.
Enfin, hij mag nu weer gaan zwemmen dus volgende week zullen we dat maar weer gaan doen zekers?
De kinderen zullen blij zijn.
Net gemerkt dat ik de controle op drie maanden niet gedaan had, dus bij deze:
Ze kreeg haar tweede spuitje dat ze zonder veel gedoe aanvaardde (twee traantjes en het verdriet was al voorbij) en waar ze, net zoals bij haar eerste prik, niet op reageerde de dag nadien (geen koorts dus). Niets dan lof over onze meid die heel flink was.
De dokter zei toen dat, moest ze niet weten dat Anna maar 3 maand was, ze haar ouder zou schatten door de dingen die ze al kon. Ikke apetrots natuurlijk
Anna is ondertussen vier en een halve maand. Gisteren was het dus weer tijd voor een bezoekje aan Kind & Gezin.
De metingen:
Ja, ons meiske groeit goed en zit volledig op schema.
Het was ook tijd voor een derde (en voorlopig laatste) vaccinatie en dat heeft ze bijna zonder verpinken aanvaard: pas na de prik kreeg ze door dat er iets gebeurd was en wou ze beginnen wenen maar met een beetje afleiding kwamen er uiteindelijk toch geen traantjes. Zowaar een flinke meid. Vandaag dus in de gaten houden of ze geen koorts maakt, maar de vorige keren kreeg ze ook geen reactie en vandaag ziet het er tot nu toe hetzelfde uit, dus verwacht ik geen problemen meer.
De volgende controle moet nu maar binnen twee maanden.
Gistern ook, opnieuw, de ‘folders’ meegekregen over vaste voeding en ik moet zeggen: sinds Zelie zijn deze geëvolueerd van een folder tot een echt boek. Wreed wijs want niet alleen gedetailleerder maar vooral: met heel veel recepten. Ik ga er mij vanavond eens mee bezighouden om te beginnen lezen.
Toen we thuiskwamen heb ik Anna dan ook voor het eerst fruitpap gegeven. Niet alleen leek het haar te smaken maar ze had blijkbaar ook niet al te veel problemen met het lepeltje te aanvaarden.
En zo zijn we weer een stapje verder in haar ontwikkeling. Volgende maand: groentenpap.
Hoera, hoezee, juich, happy happy, joy joy, etc.: na een jaar van bloedneuzen zijn ze eigenlijk voorbij.
De vrijdag voor de Gentse Feesten had ik een afspraak met een NKO arts om het rebellerende neusgat eens van dichtbij te laten bekijken.
Diagnose: een poliep van zo’n 2mm/3mm was aan de binnenkant gegroeid en het was dat euvel dat zo makkelijk en veel bloedde.
Geen probleem: een schaaltje onder mijn kin (door mijzelf vastgehouden) om het bloed op te vangen, even een plaatselijke verdoving (in en rond de poliep) waarbij terzelfdertijd ook mijn lippen meeverdoofd waren. Eens de verdoving werkte de poliep uitgetrokken, een watje in mijn neus met één of ander bloedstelpend product (was meer dan nodig) en eens het ergste bloeden gestopt was dichtgebrand. Pijnlijk, zelfs mét verdoving.
Op een half uurtje was alles voorbij.
Enfin, sindsdien niets meer. Nada, noppes, rien de knots. Fantastisch gewoon. Het besef weer rond te kunnen lopen zonder kilo’s zakdoeken bij te moeten hebben voor het geval dat …
Life can be good
Het is gepasseerd en hij heeft het overleefd: Jan en zijn operatie, en uiteindelijk heeft hij er blijkbaar niet veel last van.
Ik mocht bij hem blijven terwijl ze hem in slaap deden en ze gingen mij komen halen als hij weer wakker werd.
Ander ziekenhuis dus andere gewoontes want bij Louis mocht dat niet: ik moest afscheid nemen van een klaarwakkere Louis die daarna naar de operatiekamer werd gerold al krijsend en ik zag hem pas terug toen hij al wakker was, ook al wenend.
Dus heb ik nu Jan zien ‘inslapen’ en ik was er niet goed van: dat wenen, die desoriëntatie als hij halfweg was, de dokter/verpleegster die mij probeerde buiten te krijgen (*kijk zijn ogen staan al wild, hij is al weg hoor mevrouw, hij weet van niets meer*) terwijl hij daar lag te krijsen en te spartelen, … brrrr. Vies.
Het wakkerworden was aangenamer: ik was de eerste die hij zag en hij is zeer rustig wakker geworden. Geen desoriëntatie, geen geween, … Gewoon lastig als hij ontdekte dat er nog overal draden aan hem vastzaten en hij wou die weg.
Na een klein uurtje op de recoverie werd hij terug naar de dagkliniek gebracht en een half uur later, toen eindelijk zijn infuus ook los was, liep hij vrolijk over en weer tussen zijn bedje en de wacht/speelruimte. De verpleegsters stonden doorverbaasd te kijken dat hij gelijk niets van last had.
En toen was het wachten tot de dokter zou langskomen om hem te controleren en te ontslaan. Ze hadden ons gewaarschuwd: het kon makkelijk half zes worden (zoals de dag daarvoor) want de dokter kwam pas als alle operaties voorbij waren.
We hadden geluk: uiteindelijk was de dokter er om half twee. Alles bleek in orde en we mochten naar huis … als Jan geplast had. En dat had hij nog niet.
Ik heb hem dus maar veel water proberen laten drinken want hoe rapper hij plaste, hoe rapper we daar weg konden. Uiteindelijk heeft het nog anderhalf uur geduurd en konden we pas om 15u naar huis.
Al bij al viel het dus nog mee. Gezien Jan totaal geen last had zijn we dan nog rap eens doorgegaan tot aan Bataclan (op de Feesten) en hebben we nog een wreed leuke namiddag gehad.
Vandaag ziet alles er nog steeds OK uit. Nu maar hopen dat alles in een mum van tijd geneest zodat hij weer in het water kan want dat mag nu niet.
Morgenochtend is het zo ver: Jan wordt geöpereerd. Fimosis, net zoals zijn broer.
We moeten daar om 7u zijn, Jan moet nuchter zijn en normaal gezien is hij de eerste om geöpereerd te worden. Het is in dagkliniek dus later op de dag zullen we weer naar huis mogen: geen overnachtingen gelukkig.
Ben toch een beetje nerveus: het is onder algemene verdoving (je kan niet verwachten van een kind van 2 dag hij mooi blijft stilliggen) en elke operatie houdt nog altijd een risico in, hoe klein ook.
Vorige donderdag voor de controle na 2 maand opnieuw bij K&G.
Ons meisje groeit gelijk kool:
Voor een vergelijking: klik hier.
Opnieuw een controle van kop tot teen door de kinderarts en zij heeft ook gezien dat Anna te veel naar één kant kijkt. Haar hoofdje is op die kant ook een klein beetje afgeplat, dus veel op haar buik leggen als ze wakker is zei de dokter. Anders doet ze het prima. Alles is supergoed.
Van dat teveel naar een kant kijken wisten we al en daar doen we al iets aan, maar dat op de buik liggen … Dat is zeer vermoeiend voor babies en ik doe dat dus alleen zolang Anna aangeeft dat ze het niet te lastig vind. De buiklig is trouwens sowieso goed voor de ontwikkeling van de nekspieren (en nog een paar andere die ik niet zo direct weet, armspieren ook vermoed ik) dus dat deed ik al regelmatig.
Daarnaast heeft ze ook haar eerste vaccinatie gehad. Anna heeft eventjes geweend maar het was onmiddellijk voorbij. De dag nadien heeft ze geen koorts gehad of niets (net zoals haar broers en zus) dus dat was ook een gemak.
Volgende controle begin juli.
Anna is nu één maand en een paar dagen en moest op controle bij Kind & Gezin. En ze doet het goed. Heel goed.
Maten en gewichten vandaag:
Ze zit voor alles net boven de curve van het gemiddelde dus zeer goed geproportioneerd. Dat ze goed gegroeid was had ik al gemerkt: de eerste kleertjes werden ondertussen weggestoken en we zitten nu al aan het maatje tot 3 maand. Het gaat rap.
Door de kinderarts werd ze onderzocht van boven tot onder en van links naar rechts en ook zij zei dat alles op en tot OK was.
Niets te klagen dus en ik moet mij nergens zorgen over maken. Joepie.
‘t Is alweer een maand geleden dat Anna geboren werd. Eigenlijk één maand en één dag, maar zo nauw steekt het nu ook weer niet hé?
Deze morgen had ik dus een nacontrole bij de gyneacoloog en alles is in orde. Ik moet niet meer terug tot mijn jaarlijkse controle volgend jaar … which is nice. Want eerlijk gezegd: een bezoekje aan de gyneacoloog staat niet hoog op het lijstje van dingen die ik graag doe. In tegendeel.
Langs de andere kant: ik zit met een ideetje in mijn hoofd dat een nog veel minder aangenaam gevolg zou kunnen hebben dan een simpele gyneacologische controle. Vannamiddag eens bellen om meer informatie en eventueel een afspraak en dan zien we wel.
Sowieso zou het maar voor binnen een paar maanden zijn, àls het kan en mag, dus details volgen wel als het zo ver is.
Ik heb een beetje te veel mee van mijn moeder in de zin van soms té weinig bezorgd. Zij heeft bijvoorbeeld ooit mijn broer naar school gestuurd met een gebroken pols omdat ze dacht dat hij komedie speelde. Achteraf voelde ze zicht uiteraard enorm schuldig, maar ‘t is maar om u een idee te geven hoe ik soms reageer op de “pijnkreten” van mijn kinderen.
Oké, meestal overdrijven ze ook: elk klein pijntje kan een groot drama worden en ge moogt daar niet altijd te hard op ingaan, maar soms is het wel gemeend echt en veel pijn.
Zoals vorige nacht: Zelie kwam hard huilend wakker “ik heb pijn”. Ik vroeg waar, ze kon het niet zeggen want ze “wist het niet” (nog te slaapdronken) maar ze wreef op haar knie, ik heb dan ook eens gewreven en gezegd dat ze waarschijnlijk gedroomd had en dat ze terug moest gaan slapen. Voor ik de kamer uit was sliep ze al.
Tot een uur later: opnieuw hard gekrijs, opnieuw pijn, opnieuw niet weten waar. Ik begon me al een beetje meer vragen stellen, maar ze viel opnieuw als een blok in slaap dus stond ik er opnieuw niet verder bij stil.
Maar nog een uur later was ze er weer: nog harder huilend. Uiteindelijk heb ik haar maar uit haar bed gehaald en gewacht tot ze goed wakker was om haar te vragen waar en hoe komt het en al en al. Bleek het haar knie te zijn en toen ik vroeg om haar broek uit te doen, om te kunnen vergelijken met de andere knie, was die effectief gezwollen.
Verband gaan halen en ondertussen bleef ze maar krijsen van de pijn. Eens het verband er rond zat was de pijn al iets minder en ik heb haar dan maar terug naar bed gedragen en gezegd dat we vandaag naar de dokter zouden gaan. Gezien haar been min of meer geïmmobiliseerd was dacht ik dat het nu wel beter zou gaan en gelukkig is ze vannacht dan niet meer wakker geworden.
Deze morgen is Zelie dan hinkend de trap af gekomen en dus zouden we naar de dokter gaan. Eerst dan gevraagd of ze nu wist wat er uiteindelijk gebeurd was dat haar knie pijn deed en, bij de frisse ochtenstond, kwam haar geheugen terug:
op de speelplaats van de opvang zijn er zo horizontale baren waarrond de kinderen koprollen en zo doen. Zelie had een koprol gedaan met gespreide benen en was zo met haar knie tegen een van de steunen gebotst. Gisteren had ze daar duidelijk geen last van en het had blijkbaar niet echt pijn gedaan, maar vannacht, door stil te liggen, was “de verwonding” gaan zwellen.
De dokter heeft ons gerust gesteld: niets gebroken alleen een kleine spierscheuring. Een paar dagen een verbandje rond (voor warmte en steun) en het zou opgelost moeten zijn.
Het zou mij dus niet verwonderen dat vanaf nu Zelie haar broek(spijp) zal omhoog doen (NIET omlaag!) voor Jan en alleman om het verband rond haar knie te tonen en apetrots uit te leggen waarom het daar zit.
Eind goed al goed.
Ha! Niet ikke (alhoewel :)) maar mijn gyneacoloog.
Ik wist het wel: hij gaat normaal gezien op vakantie met zijn gezin in de paasvakantie, maar ik had er tot vandaag nog niets van gehoord dus ik hoopte dat misschien dit jaar…
Vergeet het. Hij moest mij inlichten over de “dienstregeling” van de komende weken en ja hoor: van 1 april tot en met 8 april is hij er niet en ik ben uitgerekend voor 6 april. Hij zal vervangen worden door een vrouwelijke gyneacoloog (de gyneacoloog van mijn vriendin, dus ik heb daar wel vertrouwen in) en ik ben al blij dat het een vrouw is want eerlijk gezegd: die gyneacologische bezoeken en tussenkomsten zijn niet iets waar ik naar uitkijk, laat staan dat het dan nog een vreemde man is die tussen mijn benen zal kruipen (om het een beetje oneerbiedig te zeggen).
Dus officiëel heb ik nu nog 2 weken en 2 dagen te gaan maar is mijn gyneacoloog er maar 1 week en 4 dagen meer. Ik heb nog een afspraak volgende vrijdag, den 31sten, dus een ideaal moment om dan af te komen. Nu dat nog aan het verstand brengen van een ongeboren baby want overtijd gaan (dus wachten tot na den 8sten) zie ik eigenlijk niet zitten 
Ik moet zeggen: de andere drie hebben er ook rekening mee gehouden: Zelie is geboren op een maandag na het weekend waarop de gyneacoloog niet van dienst was, Louis is geboren op de vrijdag vlak voordat de gyneacoloog zijn paasvakantie nam en Jan is gewoon op een woensdag geboren. Hoop doet dus leven hé.
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Nov | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||